null Beeld

Lusanne werd op 11-jarige leeftijd ontvoerd: ‘Het heeft me sterker gemaakt’

Lusanne van der Gun werd op 25 augustus 2003 op klaarlichte dag ontvoerd. Drie dagen en nachten werd ze gevangen gehouden door Simon S. Nu, 15 jaar later, doet ze voor het eerst haar verhaal.

Erandi Godinez

Behoefte om over de ontvoering te praten heeft Lusanne eigenlijk nooit gehad. Toch maakte ze speciaal voor AMBER Alert een uitzondering. ‘’Ik hoop dat mensen erdoor inzien dat het vermiste kinderenalarm een enorm verschil kan maken bij een ontvoering als de mijne.’

Politieagent langs de weg

Het is augustus 2003 als Lusanne samen met vriendinnetje Carien naar school fietst. Plotseling duikt er een stilstaande auto op en naast die auto staat een man met een verrekijker die de meisjes sommeert om van hun fiets te stappen. De man, die zich voordoet als politieagent, vraagt Carien om door te fietsen. Tegen Lusanne zegt hij dat haar fiets niet in orde is en dat ze mee moet naar het politiebureau.

'Alles geblockt'

Wat er daarna gebeurde, is voor Lusanne een grote waas. "Die hele toestand – langs de weg, zijn verhaal dat hij politieman was en Carien die verder moest fietsen – gaf me direct een gevoel dat het niet klopte. Maar als elfjarige ga je niet op je gevoel af. Of ik ben ingestapt of de auto ben ingetrokken, herinner ik me niet. De emotionele momenten heb ik kennelijk geblockt in mijn geheugen."

Bedreigd

Vanaf het moment dat Lusanne in de auto stapte, werd ze bedreigd. "Hij waarschuwde naar een kliniek te rijden waar mijn organen uit mijn lichaam zouden worden gehaald, als ik niet zo luisteren. Dat had veel impact op me. Ik hield het wel uit mijn hoofd om te vluchten."’ Lusanne werd geblinddoekt in de kofferbak gelegd en gedrogeerd. Omdat de achterbank naar voren was geklapt, was het meisje gedeeltelijk zichtbaar.

AMBER alert

Simon reed eerst tientallen kilometers met het meisje rond. Een vrachtwagenchauffeur die de auto passeerde, had het gevoel dat er iets niet klopte, maar deed daar in eerste instantie niks mee. Als hij later in de avond op het journaal ziet dat Lusanne is ontvoerd, belt hij alsnog de politie. "Als AMBER Alert destijds al had bestaan, was het vermoedelijk anders gegaan. Dan was de chauffeur op de hoogte geweest, had hij meteen alarm geslagen en was ik hoogstwaarschijnlijk al snel bevrijd," aldus Lusanne.

Vluchten

Het telefoontje van de trucker kwam te laat. Simon S. was inmiddels van auto verwisseld, en liet Lusanne drie dagen en nachten lang in de kofferbak van de auto liggen. Overdag kreeg Lusanne eten en drinken van haar ontvoerder. "Het was ontzettend warm in die afgesloten ruimte. En heel oncomfortabel om steeds te moeten liggen." ’s Nachts liet de ontvoerder haar alleen. Ik woog mijn kansen af om onder de deur door naar buiten te kruipen en te vluchten. Ik deed het niet. Hij kon immers achter die deur staan."

'Ik wil naar huis!'

Lusanne hield zichzelf op de been door een soort band met Simon S. aan te knopen. Tijdens het autorijden sprak ze over dingen die zij leuk vond. "School, thuis, onze dieren, gespreksonderwerpen waar ik zelf een beetje vrolijk van werd. Het klinkt misschien raar, maar echt angst om dood te gaan, heb ik niet gevoeld. Hij heeft me ook niet geslagen of misbruikt. Maar al die tijd was er één overheersende gedachte: ik wil naar huis!"

Vrijlating

Het moment van haar vrijlating staat Lusanne haarscherp voor de geest. Aan het einde van de derde dag dropte S. haar totaal onverwacht bij een hotel in Venlo. "Opeens deed hij mijn blinddoek af. Ik werd uit de auto gezet en kreeg twee euro in mijn hand gedrukt. ‘Kijk niet achterom’, zei hij en reed weg. Natuurlijk keek ik wel om. Ik zag de auto, maar ik had niet het besef om het kenteken te onthouden."

Overal in het nieuws

Uitgeput liep Lusanne het hotel binnen. Iemand zei: 'Ben jij je moeder soms kwijt, meisje?' Lusanne: "Ik was leeg en helemaal op. Je kon me opvegen. Stotterend kon ik nog net mijn naam uitbrengen. ‘Ik ben Lusanne’, het kwam heel moeilijk over mijn lippen. Ik werd meteen herkend, mijn ontvoering was overal in het nieuws geweest."

Tranen van blijdschap

Met gillende sirenes werd Lusanne naar Amersfoort gebracht waar ze op een politiebureau werd herenigd met haar ouders. "Ik zie nog hun gezichten, de tranen van blijdschap. Ik viel mijn ouders in de armen." Simon S. werd uiteindelijk opgepakt. In hoger beroep werd hij veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf. Zijn motief? Geld. De ouders van Lusanne hadden een kaasboerderij en Simon S. dacht dat ze veel losgeld konden betalen.

Sterker

Simon S. zou tegenwoordig in Kerkrade wonen. Op de vraag of zij hem ooit zou willen ontmoeten, zegt Lusanne resoluut. "Absoluut niet. Ik ben zelfs niet benieuwd hoe die man er uitziet. Wat hij uithaalde, was voor mijn ouders waarschijnlijk het moeilijkst. Zij hadden dagenlang geen idee wat er met mij gebeurde, waar ik was en of ik nog leefde. Natuurlijk hebben de gebeurtenissen ook invloed gehad op mijn leven. Maar ik ben niet achter de geraniums beland. Ik denk dat het me zelfs sterker heeft gemaakt."

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Amber Alert. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden