Waarom heb ik toen niets gezegd?

Waarom heb ik toen niets gezegd?

Maaike (58): “De arts bij de bloedbank wilde aan mijn borsten voelen”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Maaike (58), bij wie een donorarts verder ging dan hij zou moeten.

Eva BredaLibelle

“‘Mevrouw Van Tiel,’ klinkt het door de wachtkamer. Ik kijk op en kijk in de ogen van de donorarts. Hij is iets ouder dan ik, een jaar of dertig en leidt me naar de kamer waar hij mijn bloed gaat onderzoeken. Ik ben al jaren met veel plezier bloeddonor en heb de test al vaak doorlopen. Staan, een stethoscoop tegen mijn rug, ademen, bloed prikken, kijken of de waardes goed zijn voor het doneren, en weer op huis aan. Hetzelfde riedeltje vandaag, maar met een nieuwe arts.

‘U mag uw bovenkleding uittrekken,’ zegt de arts me. ‘Alles?’, vraag ik verbaasd. Dit is me nog nooit gebeurd. Waarom moet ik bloot zijn als hij alleen mijn ademhaling moet controleren? Ach, misschien is hij nieuw en vindt hij het nog lastig, zeg ik tegen mezelf terwijl ik toch mijn blouse en bh uittrek. De ogen van de arts priemen op mijn borsten terwijl hij boven me hangt en mijn ademhaling controleert. ‘Je hebt wel héél grote borsten, hè?’ zegt hij plotseling. Ik had hem een klap moeten verkopen op dat moment.

Dolly Parton-figuur

Als jong meisje had ik al een Dolly Parton-figuur. Grote borsten, een kleine taille. Maar in tegenstelling tot Dolly, verhulde ik mijn boezem liever. Het roept iets eigenaardigs in mensen op. Zo ben ik als jonge meid meermaals zomaar bij mijn borsten gegrepen door mannen. Gewoon, in de boekenwinkel bijvoorbeeld, door een wildvreemde man die in mijn borsten kneep en vervolgens wegrende. Ik was altijd te verbouwereerd om iets te zeggen. Maar achteraf voelde ik me altijd zo stom. Het deed pijn, het voelde vies. Waaróm deed iemand zoiets? Wat bereikte hij ermee?

Borsten afschermen

Sindsdien ben ik mijn borsten gaan afschermen. Ik loop nooit meer met een schoudertas, waarvan het hengsel tussen mijn borsten hangt. Ik draag hooggesloten tops. Natuurlijk weet ik dat het niet mijn schuld is als ik word aangerand, maar ik wil gewoon voorkomen dat zoiets weer gebeurt.

Positie misbruiken

Ik had nooit verwacht dat nota bene een arts de volgende boosdoener zou zijn. Dat zo iemand zijn positie misbruikt. Toen hij me vroeg me uit te kleden, bleef ik het in mijn hoofd goedpraten: hij zal vast beter weten dan ik hoe hij mijn ademhaling het beste controleert. Maar toen ik half ontbloot op mijn rug op de behandeltafel lag - omdat hij dat graag wilde - en hij over me heen hing, voelde ik: dit klopt niet. Iedere arts kan dit staand, mét kleding. Ik controleerde de behandelkamer. Shit, geen ramen, niemand die me kon zien.

Borsten voelen

Misschien wist hij dat ik me naakt en liggend kwetsbaar voelde. Dacht hij dat de kans groter was dat ik ook mee zou gaan in zijn volgende vraag. ‘Zulke grote borsten moeten vaak gecontroleerd worden op bultjes. Zal ik even voor je voelen?’ vroeg hij me. Ik kreeg het er warm van. Deze arts was helemaal niet gespecialiseerd in borstkanker. ‘Dat doet mijn huisarts,’ zei ik gauw. ‘Maar het moet vaker met zulke grote borsten. Ik doe het wel even voor je,’ reageerde de arts. ‘Mijn man doet het ook regelmatig,’ zei ik nog gauw. Even laten merken dat ik getrouwd ben. Maar daar had hij geen boodschap aan. Terwijl de arts dichterbij kwam, ben ik opgesprongen. Ik schoot mijn blouse in en liep met een noodvaart de deur van de behandelkamer uit.

Grote viezerik

Ik had graag meer willen doen. Ik bleef maar de vermoorde onschuld spelen. Ik had in zijn gezicht willen zeggen: ‘Houd je poten thuis, goorlap.’ Ik had de wachtkamer in willen rennen en tegen alle wachtende vrouwen willen roepen dat er een grote viezerik in kamer zes zat en dat ze er niet voor moesten vallen. Hij zal dit trucje vast bij meer vrouwen hebben geprobeerd. Sommigen hebben hem waarschijnlijk ook echt laten voelen.

Ik had een melding moeten maken bij het ziekenhuis, want ik weet zeker dat het niet de bedoeling is dat een donorarts de borsten van zijn patiënten controleert. Maar ik deed niets. Het zou zijn woord tegen het mijne zijn, dacht ik. Nu we in de media veel horen over grensoverschrijdend gedrag, moet ik vaak aan deze situatie denken. Ik heb medelijden met al die meiden die net als ik iemand vertrouwden die vervolgens misbruik van een situatie of machtspositie maakte.

Toch weer bloed doneren

Jarenlang stopte ik met het doneren van bloed. Pas toen mijn moeder, ook bloeddonor, dankzij de verplichte bloedtest een ontsteking bij zichzelf ontdekte, zag ik weer in dat bloed doneren niet alleen anderen helpt, maar ook jezelf. De schrik van wat me was overkomen, was inmiddels weggeëbd. De bloedbank heeft me - los van dit incident - altijd heel fijn geholpen en is door de jaren heen ook veranderd. Alle behandelkamers hebben tegenwoordig ramen en er zijn strikte protocollen. Ik heb me daarom toch weer op de donorlijst laten zetten. Inmiddels ga ik met een gerust hart naar de bloedbank en ben ik dankbaar dat ik zo veel mensen kan helpen. Voor mij is het een kleine moeite, voor een ander misschien wel levensreddend.”

Benieuwd hoe bloed doneren precies werkt? Libelle's Kim neemt je mee.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden