null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje & de Meisjes – deel 16: “Hoe ga je het doen eigenlijk? Vrouwen zoeken.”

Nu Jochem een open relatie wil, trekt ziet Maartje hem weer door andermans, of beter andervrouws ogen. En daar wordt iedereen blij van.

Zondagochtend. Terwijl de kinderen beneden zijn, strik ik Jochem voor een potje fluisterseks. Vliegensvlug, want laatst stond Lola ineens in de deuropening toen Jochem net hondsdol achter me zat. Maar juist dat stiekeme heeft ook wel wat.

Een kwartier later stiefelt Jochem naar beneden en neem ik een lange douche. Wanneer ik beneden kom, ruikt het naar croissantjes en verse jus. De keuken is kernramp, maar dat zal me een worst weten. Dit moet een zondag zijn.

’s Middags wandelen we door het bos. De kinderen rennen en Jochem en ik lopen arm in arm, net als vroeger.

“Hoe ga je het doen eigenlijk?” vraag ik.

“Wat?”

“Nou, vrouwen zoeken.”

“Oh,” morrelt Jochem. Hij heeft duidelijk geen zin in dit gesprek.

“….”

Zwijgend lopen we verder. De rest van de middag wordt er getimmerd, gekleurd, gekaart en gebakken. Maar niet meer gepraat.

Ik ben een beetje klaar met dat gehang, en besluit even een rondje te gaan hardlopen. Het schemert al bijna, dus het kan nog net. Niet te ver, gewoon in de polder achter ons huis. Een half uurtje moet lukken.

Het lopen gaat heerlijk. Ik denk aan Judith, aan mijn werk, aan Jochem en gelukkig ook hele stukken aan niks. 6,5 kilometer lees ik op mijn Garmin. Netjes!

Wanneer ik terug naar huis wandel, bel ik Judith.

“Ik heb een goed idee!,” tetter ik door de telefoon.

“Hee joh, doe eens rustig. Ik ben net wakker,” klinkt het lachend.

“Had je nachtdienst, mevrouw agent?”

“Ja zoiets,” lacht Judith. “Ik was vannacht bij een technofeest in de Gashouder. Topavond, maar katertje is er niet minder om.”

“Oh, dat wist ik niet. Met wie was je dan?”

Ik hoor zelf hoe jaloers dit klinkt.

“Ik bedoel, ging je weer met je zus? Anke heet ze toch?”

“Nee, ik was met Marleen. Een vriendinnetje. Bloedmooie meid, dus we hebben flink in de lampen gehangen. Maar vertel, wat is jouw briljante plan?”

Even val ik stil. Of het nu door Marleen komt, of door die dansavond die ik gemist heb, weet ik niet. Maar dat ik een sneeuwstorm op mijn hart, of ego, voel is zeker.

“Mop?” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Ben je er nog?”

“Ja, sorry, ja,” haast ik me. “Mijn idee. Ik dacht dus, hoe leuk is het… als we allebei meedoen aan de Halve van Egmond en dan na het hardlopen een nachtje daar in een hotel slapen? Om lekker te relaxen en vooral ook van elkaar te genieten?”

“Ja!” roept Judith. “Wat een topidee!”

Mijn hart ontdooit meteen weer.

“Wanneer is dat? En loop jij ook de 21 kilometer dan?”

“Nou, sputter ik. 10 kilometer moet wel lukken. Is dat ook goed. En ik heb nog een maand he, om te oefenen.”

“Ja tuurlijk,” lacht Judith. “En over een maand kennen wij elkaar ook nog wel.”

“Nog net,” roep ik stoer, “en anders ga ik wel met Marleen.”

Een half uur later sta ik te koken en vertel ik mijn plan aan Jochem. Eerst van de wedstrijd, dan van Judith. Hij kijkt me fel aan en zegt:

“Hoe ver ga jij deze vrijheid eigenlijk nog oprekken Maartje?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden