null Beeld

Maartje & de meisjes – deel 25: “Dus jij bent Judith”

Tijdens een verrassingsetentje dat bijna in het water leek te vallen, vroeg Jochem zijn Maartje ten huwelijk. Die zag ze totaal niet aankomen! Natuurlijk zei ze ja. Maar wat bedoelt Jochem met ‘zolang wij verbonden zijn, kunnen we de rest vol vertrouwen onderzoeken?’

We worden wakker in een hotel in de stad. Had Suus geregeld, die lieve schat. Zij logeert in ons huis bij de kinderen en wij rekken ons nu hier uit op een kingsize boxpring en krijgen zo ontbijt op bed. Jochem was vannacht te dronken om ook maar iets te presteren tussen die hagelwitte lakens en hij snurkte als een zeebonk. Maar dat maakt niet uit, want wij gaan trouwen. Trouwen!

Ik lepel mijn kont in zijn schoot en trek zijn arm om me heen. Ik voel me lovedrunk en heb al minstens 20 keer gezegd hoeveel ik van hem hou. Slapen lukt me nauwelijks, want mijn hoofd draait overuren. Wat moeten we allemaal regelen? Wat is een mooie datum? Hoe gaan we dit betalen? Wanneer zal ik iedereen bellen? En waar zeg ik nu eigenlijk ‘ja’ tegen straks?

‘Hoi schat! Hoe was jullie nacht?’ appt Suus. ‘Even voor de duidelijkheid: ik wil jullie niet voor 16.00 uur terug zien. Heeft ook geen zin, want ik neem deze schatten mee naar het zwembad. Neem het ervan, lovebirds xx’

Wat een lieverd is het ook. Echt fijn om even de tijd te hebben met Jochem.

Arm in arm slenteren we door de stad. Dat is lang geleden zeg. Zowel de stad als die arm.

‘Fijn hè,’ lacht Jochem. En ik knik.

‘Vind je dat een mooie vrouw?’ vraagt hij, wijzend op een twintiger die denkt dat je alle onzekerheden onder een dikke laag foundation kunt wegmoffelen.

‘Neeee,’ lach ik. ‘Veel te jong en te popperig. Uitstraling vind ik veel aantrekkelijker.’

‘Die dan?’ knikt Jochem naar links.

Meteen een boei. Blond haren, zwarte skinny, gulle lach: het is Judith!

Ze ziet ons ook.

‘Hey!’ groet ze vrolijk. ‘Wat leuk! Dat is lang geleden!’

Jochem ziet meteen hoe laat het is. ‘Dus jij bent Judith.’

‘En jij Jochem,’ lacht ze. Mijn hoofd kleurt weer langzaam roze, gelukkig.

‘Zijn jullie samen op pad?’

‘Ja, want wij gaan trouwen!’ glundert Jochem.

En weer loopt mijn hoofd rood aan. Dit voelt toch wel ongemakkelijk.

Judith feliciteert ons hartelijk en ik gebaar gauw dat we weer door moeten, voordat Jochem voorstelt om samen ergens koffie te drinken. Ik weet dat hij haar graag wilde leren kennen en open staat voor alles, maar ik vind dit allemaal veel te ingewikkeld.

Als we even later aan de lunch zitten, vraag ik: ‘Wat vond je nou van Judith? Van het hele fenomeen, dus.’

‘Ze is lekker, dus ik snap je wel…’

‘Joch, ff serieus.’

‘Weet je lieverd, ik was in het begin bang om je kwijt te raken. Maar ik merkte ook dat het tussen ons alleen maar meer vlamt, in bed en daarbuiten, dus doe lekker. Onderzoek, ontdek, vind jezelf en blijf vooral altijd bij me.’

Een dikke tongzoen aan tafel. Wat houd ik toch van deze man.

‘Zal ik volgende keer weer met je mee gaan? Naar zo’n feest zoals in de Maassilo. Zoeken we samen een meisje voor je uit.’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden