null Beeld

Maartje & de meisjes – deel 70: “Wat is je plan?”

Maartje en Jochem hebben de kinderen verteld dat ze binnenkort apart gaan wonen. Jochem heeft zelfs al een tijdelijk huis op het oog. Maartjes hoofd draait op volle toeren, denkend aan alles wat er nog moet gebeuren.

Het is een soort omgekeerd latten wat we nu doen. LTA’en. Living Together Apart. Sinds het hoge woord eruit is, bewegen we zo goed mogelijk om elkaar heen. ‘Eten we nog wel samen?’ vroeg Jochem laatst. Aandoenlijk wel, alsof we er ineens niet meer tegelijkertijd mogen zijn. Slapen doen we apart, maar verder draait het gezin gewoon door. Nu nog.

“Wat, eh, wat is je plan?” vraag ik als Mats en Nine naar school zijn. We werken allebei thuis vandaag.

“Zometeen twee calls en vanmiddag ga ik surfen met Marco,” antwoord Jochem. Hij rommelt zijn laptop, iPad en telefoon bij elkaar, en ontwijkt mijn blik volledig.

“Dat bedoel ik niet.”

Nu kijkt hij me wel aan.

“Oh.”

“Ja, eh, niet dat ik je wil opjagen, of zo,” sputter ik, “maar ik heb wel behoefte aan een beetje perspectief.”

“Perspectiéf?!” roept Jochem.

“Ik denk gewoon dat het voor ons allemaal fijn is als we weten waar we aan toen zijn.” Ik doe mijn uiterste best om rustig te blijven. Ook al ben ik inmiddels bijna veertig, ik ga nog altijd huilen als ik eigenlijk boos ben. Of geschrokken. Of gewoon veel te moe. “Wat heb je afgesproken met Marco, over dat huis?”

“Ik vraag ‘m vanmiddag wel of ik die maat van hem even kan bellen, want ik weet het ook nog niet precies. Morgen heb ik een afspraak bij de hypotheekadviseur, want misschien wil ik wel meteen iets gaan kopen. En we moeten dit huis laten taxeren.”

Mijn hart klopt in mijn keel. Ook al staat de uitkomst al vast, toch vind ik elk gesprek over onze scheiding - want zo voelt het ook zonder de bruiloft - zenuwslopend. Elke avond lig ik al om half tien in bed. Moe van alle indrukken, en ook om even een moment voor mezelf te hebben. Ik probeer al weken Firefly Lane te kijken op Netflix, maar val steeds na twintig minuten in slaap.

Een uur later wandel ik met Suus over de hei.

“Dirk doet ineens overdreven aanhankelijk,” vertelt ze. “Bang dat ik misschien ook bij hem weg ga. Of dat ik ook ineens lesbisch word.”

“Ik ben niet ineens lesbisch geworden.” bits ik.

“Oh nee? Hoe noem je het dan?”

“Geen idee. En daar gaat het ook niet om. We zijn uit elkaar omdat we elkaar gewoon niet meer konden vinden. En omdat ik niet meer voor 100 procent voor Jochem kon gaan, omdat ik juist mijn eigen weg wil uitzoeken. In mijn eigen tempo. Het is killing als je voelt dat iemand op je wacht.”

Suus zegt niks en knikt alleen maar.

“Hoe is het voor jou,” vraag ik vervolgens, “dat Dirk nu zo zijn best doet?”

“Ik word er niet góéd van!” lacht ze. “De héle tijd die hand op mijn knie. En die croissantjes op bed komen me inmiddels ook de neus uit.”

We gieren het uit.

“Mannen kunnen soms zo zwart/wit zijn,” zucht Suus. “Jarenlang had hij alleen interesse in golfen en de AEX, en nu opeens zie hij me weer staan en is-ie all over me.”

“Ik snap het meis,” zeg ik, “maar weet je? Als het te lang duurt kun je altijd nog lesbisch worden.”

We schateren weer en potver, wat was ik daar aan toe.

Fotografie: GettyImages

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden