null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje & de meisjes – deel 71: “Je was zo verliefd toen ik je laatst sprak?”

Maartje en Jochem zijn uit elkaar en Maartje merkt dat veel dingen nu anders zijn. Ze geniet van de vrijheid die alleen zijn haar biedt.

Zelfs de boodschappen bij de Appie zijn nu anders. Tot vorige week bestelde ik het hele zwikkie online voor een hele week, nu maak ik er elke dag een uitje van. Even uit het huis. Ik ben in een super-zelfzorg-modus gekomen en kook wonderwel gezonder dan ooit. Opmerkelijk wel, voor iemand bij wie één keer per week friet ruim dertig jaar de norm was. Nu sta ik watertandend boven boven de paprika’s en de bosuien. De lichtfrisse tintel in mijn neus trekt me naar het voorjaar. Raapstelen! Zouden ze er alweer zijn? Raapstelenstamppot is mijn potje geluk. Jochem wilde nooit raapstelen. Liever een pastaatje dan dorre takken in puree. Voor de rest van mijn leven kan ik zo vaak raapstelen eten als ik wil. Nog vaker dan pasta. Nog vaker dan friet. Voor de rest van mijn leven kan ík bepalen wat ik wil en wat ik doe. En dat gevoel van vrijheid geeft me vleugels. Bijna dansend gooi ik mijn kar vol kleurrijk goeds.

Dagdromen

“Máártje!” klinkt het ineens achter me. Verbaasd kijk ik op. Het is Judith. De vrouw die onbewust het zaadje plantte voor dit alles.

“Hee!” groet ik. “Wat leuk! Hoe is het met je?”

“Goed, goed, maar hoe gaat het met jou? Je leek nogal diep in gedachten verzonken. Ik riep je wel drie keer, maar jij had alleen maar oog voor die wilde spinazie,” lacht Judith.

Wat een mooie mond heeft die vrouw. Ik voel me een beetje betrapt, al is dat natuurlijk nergens voor nodig. “Ik ben weg bij Jochem,” vertel ik, “en sindsdien ga ik voornamelijk dagdromend door het leven. Zonet genoot ik bijvoorbeeld van het idee dat ik voor altijd mag koken wat ik wil.”

“Hahaha!” lacht Judith, “volgens mij mag dat altijd. Is gewoon een kwestie van doen. Maar ik snap je hoor, het vrije leven is heerlijk. Relaties zijn overrated, daar ben ik ook wel weer achter.”

Liefde met een vrouw

“Hoezo? Je was zo verliefd toen ik je laatst sprak?”

“Ach,” grinnikt ze, “jij denkt nu nog dat je man kan zeuren, maar je zou voor de grap eens de liefde met een vrouw moeten proberen. Ze zijn mooier, liever, gezelliger, dat is waar. Maar ook jaloerser, emotioneler en claimender. Voor je het weet val je weer ten prooi aan de lesbische beddendood en wordt er alleen nog maar gepraat en niet meer gepaard. Lig je verdomme weer met je bff in bed.”

Schaterend sta ik naast de sla. Wat een wijf, die Judith. “Nou, ik durf het wel aan hoor,” antwoord ik stoer. “Over een tijdje. Eerst even de zaken op orde en mijn huis voor mezelf.”

“Groot gelijk hoor,” lacht Judith. “Ik kom toch ook altijd weer uit bij de meiden. Hee, laten we als de terrassen straks weer open zijn een keer proosten op je vrijheid. Lijkt me leuk.”

“Doen we!” glimlach ik. En ik gun mezelf een extra lange omweg naar huis.

Meditatiekasteel

Daar staat Jochem me al bij het raam op te wachten.

“Wat is er?” vraag ik.

“Ben je daar eindelijk? Moest die broccoli nog geplukt worden of zo?” Ik laat me op geen enkele wijze van mijn goede humeur afbrengen vandaag, dus ik besluit Jochems gezeur keurig te negeren.

“Marco vraagt of ik dit weekend mee ga naar een meditatiekasteel in Doetinchem,” zegt Jochem. “En hij moet het nu weten. Dus, kan het?”

Met een mix van verbazing en vertedering kijk ik hem aan. “Tuurlijk, lekker doen. Fijn voor je juist,” antwoord ik. Nooit geweten dat Jochem van het mediteren is. Maar prima. En ik zie meteen mijn kans schoon om dit weekend tot meidenweekend te bombarderen. Als ik Mats uit logeren krijg, dan maken Nine, Suus en ik er een zalige zaterdag van.

“Fijn,” zegt Jochem.

“Fijn,” zeg ik. En het dat is het.

Beeld: Getty Images

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden