Maartje en de meisjes Beeld Getty Images/EyeEm
Maartje en de meisjesBeeld Getty Images/EyeEm

Maartje en de meisjes - deel 106: “Ik vind het zó erg!”

Terwijl Maartje vol in de voorbereidingen voor het familiegala met Miranda zit, doet ze voor de zekerheid een coronatest. Staat daar nou..?

MaartjeGetty Images/EyeEm

‘NEE!’, roep ik weer, ook al is er niemand die me hoort.

Twee streepjes. Waar dat goed nieuws is als je een baby wil, is het nu het slechtste verhaal denkbaar. Het gala! Kerst met de kinderen! Met Suus! M’n borrel! Alles tolt in mijn hoofd. Ik zie mijn sociale agenda in sneltreinvaart voorbij schieten en zie vooral de dikke rode kruizen die er nu doorheen gaan.

“Hee, ik ben bijna klaar hoor. Over een kwartiertje kom ik naar je toe.” Miranda’s stem klinkt zo lief en fijn, dat de tranen me in de ogen springen.

“Ik heb corona”, snik ik.

“Niet!”, roept Miranda.

“Ik voelde me helemaal prima, maar die test geeft gewoon twee dikke strepen aan. Een donkerrode bij de C en een dikke zwarte bij de T. Ik vind het zó erg!”

“Oh nee, lieverd! Ik ook!”, ik hoor dat Miranda’s stem ook verschiet.

“Ik had me er zo op verheugd”, zegt ze. “En ik wilde je zo graag aan mijn familie laten zien.”

We bespreken de opties, maar er zit niks anders op dan een test aanvragen bij de GGD en daar het beste van hopen. Tegen beter weten in waarschijnlijk.

Miranda gaat nu alleen naar het gala en belooft me de hele avond op de hoogte te houden.

Nadat ik heb opgehangen komt er een enorme huilbui. Zo hard gehaast, zo zorgvuldig gepland, zo veel gezelligheid en nu zit ik de hele kerst alleen.

Als ik wat bedaard ben, bel ik Jochem.

“Potver Maartje”, buldert hij. “Lekker dan. Ik ga zo naar m’n ouders.”

“Nou, ik zou eerst maar de kinderen testen”, zeg ik. “En jezelf misschien ook wel.”

“Ahhh, shit zeg. Shit shit shit”, moppert Jochem nog even door. Op de achtergrond hoor ik hoe Mats Jochem imiteert.

“Ik ga ze wel testen. Je hoort het wel.” Piep piep piep.

De tranen zitten nog steeds hoog.

Trrr. Trrrr. Miranda.

“Lief, weet je wat we doen? Droog je tranen, werk je make-up bij, dan FaceTime ik je over een uur als we aan het voorgerecht beginnen. Ben je er toch een beetje bij.”

Ik moet lachen, en ik voel hoe ik opknap van haar positiviteit.

“En dan?”, vraag ik.

“Dan kan iedereen je zien en zie jij ook iedereen, en dan mag je daarna zo lang blijven als je zelf wil. Eet jij gewoon in jouw huis en ik daar, maar eten we toch samen.”

“Oh gut ja, nu moet ik nog zelf koken ook vandaag”, zucht ik.

“Ik ben heel benieuwd hoe mooi je eruit ziet”, zegt Miranda, en dat vind ik lief. “Goed”, zeg ik daarom. “Zien we elkaar straks. Goede reis lief!”

In het rondje bellen dat volgt, praat ik mijn teleurstelling aardig van me af. Ik realiseer me dat ik met mijn positieve test de kerst van een hoop mensen overhoop gooi, en ik doe mijn moeder hetzelfde FaceTime voorstel.

Trrr. Trrrr. Jochem.

“De kinderen en ik zijn negatief”, klinkt het aan de andere kant van de lijn, “dus ik neem ze nu mee naar Friesland. Blijven we daar misschien wel wat langer, want jij moet sowieso vijf dagen in quarantaine.”

“Oké”, zeg ik, en ik voel het zelfmedelijden weer opwellen.

It’s gonna be a cold and lonely Christmas”, klinkt het op de radio en ik laat de waterlanders nog maar eens over mijn wangen rollen. Op naar volgend jaar dan maar.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden