null Beeld

Maartje en de meisjes deel 11: “Wat je me vandaag geflikt hebt, wil ik nooit meer meemaken”

Na een wilde avond vallen Maartje en Judith samen in slaap. Dat was niet de bedoeling. Wanneer Maartje wakker schrikt, blijkt ze drie gemiste oproepen te hebben van Jochem.

Het is al donker als ik op de fiets stap. Flink doortrappend bel ik Jochem.

“Waar blijf je nou schat? Is er iets gebeurd?”

“Nee, nee, alles is goed. Ik kom er nú aan.”

“Bob en Esther zijn er al! Was je dat soms vergeten? Waar was je in hemelsnaam? Ik ben nu maar vast begonnen met koken. Tot zo.”

“Ja, sorry. Ik kwam Judith tegen, maar ik kom er nu aan. Zal i -”

Maar Jochem heeft al opgehangen.

Helemaal bezweet waai ik binnen. De kinderen, Jochem en mijn zwager en schoonzus zitten al aan tafel. De zwartgeblakerde lasagne dampend in het midden.

“Wie heeft er zin in kaas en pestobrood bij de lasagne,” roep ik. “Fijn dat jullie op mij gewacht hebben. Goed je te zien Es. Stukje parmezaan?”

De rest van de avond is de spanning om te snijden. Althans, tussen Jochem en mij. Ben benieuwd of Bob en Esther er iets van merken. Gelukkig maken de kinderen ze regelmatig aan het lachen. En ik lach vrolijk mee.

Bob en Esther blijven zoals altijd lang plakken en deze keer vind ik dat eigenlijk wel prima. Ik zie Jochem steeds meer ontdooien en dat is fijn. Hij heeft dit ook allemaal niet verdiend. Superdruk op zijn werk, een vrouw die aan de boemel is en twee kinderen met een dagelijkse energie-explosie. Als we samen in de keuken staan om een nieuwe ronde wijn en snacks te halen, geef ik hem een volle, natte zoen. “Niet nu Maar,” zucht hij, terwijl hij me resoluut van zich af duwt.

Zodra the in-laws de deur uit zijn, steekt Jochem meteen van wal. “Wat je me vandaag geflikt heb, wil ik echt nooit meer meemaken. We hadden toch afgesproken dat je vanaf nu alles zou zeggen? En dan kies jij ervoor om uitgerekend op de dag dat mijn broer komt eten even lekker te gaan rollebollen met je vriendin?” briest hij.

Ik leg uit wat er gebeurd is, zonder het vrijverhaal, maar met het wijnverhaal, en verontschuldig me meerdere malen voor het vergeten van de tijd. “Maar nog steeds die Judith dus?” vraagt Jochem. “Ga je haar vaker zien?”

“Ja. Dat wil ik wel,” zeg ik zacht. “Is dat oké voor jou?”

Er valt een stilte.

“Goed,” zegt Jochem dan. “Ze is blijkbaar belangrijk voor je, en jij bent belangrijk voor mij. Ik wil Judith wel een keer ontmoeten dan, want kennelijk is ze een blijvertje.”

Nu ben ik het die een stilte laat vallen. Hoe zou Judith dat vinden? En wat vind ik er zelf eigenlijk van?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden