null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 18: “Ineens ziet 2020 er heel anders uit…”

Na wat gesteggel en gehannes komt bij Jochem het hoge woord er eindelijk uit: hij wíl helemaal geen open relatie. Hij wil alleen Maartje. Zo lief en eerlijk. Het geeft de liefde tussen hen een nieuwe boost. Alleen betekent dat ook dat ze Judith moet laten gaan…

De hele nacht doe ik geen oog dicht. Ja, ik begrijp Jochem. En ja, ik vind het ontzettend mooi dat onze liefde zo sterk is. Ik moet er niet aan denken om hem te verliezen. Hij is een fantastische vader, nog steeds een lekker ding en echt mijn maatje. Ik voel me zelfs een beetje schuldig, dat ik ons, hem, hierin heb meegesleept. Ook al maakt het ons alleen maar sterker.

Dus morgen ga ik Judith vertellen dat we moeten stoppen. Dat het niks met haar te maken heeft, maar dat het gewoon niet meer gaat. Maar jeetje, om dat nou zo tijdens de feestdagen te doen? Ik stuur haar dan een liedje, en een mooie lange app, waarin ik beschrijf hoe bijzonder ze voor me was. Is. Ze moet wel echt weten hoe bijzonder ze voor me is.

03:15 schreeuwt mijn radiowekker met rode lichten in mijn gezicht. Pfff. Jochem ligt stevig te snurken naast me en dat irriteert me. Niet het geluid, maar het feit dat hij wel slaapt. Ah de schat, hij is ook gewoon moe. We zijn allemaal moe. Misschien moet ik deze beslissing nu ook helemaal niet maken.

Demonstratief woel ik me weer op mijn andere zij. En weer terug. Ik pak mijn telefoon en begin te typen aan Judith.

Liefste Judith,

Je bent zo leuk en lief. Je maakt indruk op me en maakt me aan het lachen. Je weet dat ik dol op je ben, maar ik geloof dat ik je vanaf nu toch moet laten. Het past niet meer, met Jochem en mijn gezin. Het ga je goed. Weet dat ik je ontzettend zal missen. xxx.

Er valt een traan op mijn kussensloop. En nog een. Toch maar weghalen? Ik moet hier toch maar even over nadenken. Misschien moet ik het face to face zeggen.

Ik draai me om en kruip dicht tegen Jochem aan. Langs zijn buik ga ik op zoek naar zijn hand. Onderweg kom ik langs zijn boxer en voel ik duidelijk zijn erectie in het blauw-witte ruitjes. Niets zo’n goed slaapmutsje als een potje lome nachtseks. Ik vouw mijn vingers eromheen en knijp zacht. Hij is keihard.

“Esther...” kreunt ‘ie. En ik zit ineens rechtop in bed.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden