null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes – deel 19: “Wat doe je nou, schat?”

Maartje staat op het punt om Judith los te laten, om daarmee haar relatie met Jochem te redden. Maar dan roept hij ineens een heel andere naam in zijn slaap. Wie de f*ck is Esther?

De kinderen schuiven verveeld aan het ontbijt, nadat ik mopperde waarom ik toch altijd alleen die tafel moet dekken. En wanneer ik zucht dat zij ook heus zelf eens hun handen kunnen laten wapperen, omdat zij óók hier wonen, slaat Lola een arm om me heen en zegt: “Ik hoor het al mam, ga jij maar eerst douchen.”

Daar moet ik zo om lachen dat mijn humeur spontaan is opgeklaard. Even later, als Jochem ook is aangeschoven, kan ik het niet laten om te vragen hoe zijn nieuwe collega ook alweer heet.

“Welke nieuwe collega?”

“Die vervanger van Joris, daar vertelde je laatst iets over. Hoe heet ze ook alweer?” dring ik aan.

“Oh Charlene? Hoezo?”

“Oh niks,” lieg ik, “ik wist dat je het verteld had en ik kon het gewoon niet uitstaan dat ik er niet op kon komen. Ik dacht namelijk dat ze Esther heette, maar ik wist dat niet klopte.”

Bij het uitspreken van die naam houd ik Jochem met militaire precisie in de gaten. Gaat ‘ie blozen? Klunzen? Kan ik iets aflezen?

Het enig wat ik zie is een vermoeide man met wallen, lichtgrijnzend haar dat aan de linkerkant omhoog staat die gedachteloos zijn muesli lepelt. Hele theorieën heb ik erover bedacht vannacht, maar dat heeft me alleen maar nog meer slaap opgeleverd.

“Ik ga douchen!” zeg ik. “Ruimen jullie even af?”

“Goed zo mam!” steekt Lola haar duimpje in de lucht. “Komt voor de bakker.” Het mooie van kinderen is dat ze je zo fijn kunnen verzachten wanneer je het niet verwacht.

Van het douchen ben ik warm en rozig. Heerlijk. Beneden is het stil, iedereen zit vast te schermstaren. Prima, want dan kruip ik nog even een kwartiertje in bed. Gewoon voor de lekker. Ik duik diep onder de deken en laat mijn handen langs mijn zij, over mijn buik en weer terug over mijn borsten glijden. Hmmm. Ik kan de verleiding niet weerstaan en laat een hand op mijn linkerborst rusten. Met rechts zak ik verder naar onder. Ik fantaseer mezelf weer bij Judith op de bank en dagdroom ons naar een stralend hoogtepunt.

Ping!

Iemand appt me wakker. 11 uur! Toch nog even lekker ingehaald. Waar is iedereen? Hangen ze allemaal nog steeds beneden? Ik reik uit naar mijn telefoon, maar bedenk me en rek me nog even goed uit. Even genieten van dit moment. Even bewust worden. Ik ben hier met mijn gezin, en iedereen is zo lief om me te laten slapen. Dus ik ga zo vrolijk naar beneden. Ik ben de baas over mijn gemoed en laat mijn telefoon de rust niet verstoren. Ha, heb ik toch wat opgestoken van die mindfullnessblaadjes van mijn vriendin Suus.

De deur zwiept open en ik ga rechtop zitten om mijn telefoon te pakken.

“Wat doe je nou, schat?” vraagt Jochem. “Gaat het wel goed?”

Ik knik ja en kijk ondertussen op mijn scherm.

Ik begrijp je hoor, lieffie. Maar potver, wat vind ik het jammer. Bye! x schrijft Judith.

Huh? Wat? Kakkkkk! Ik heb die app vannacht toch verstuurd?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden