null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 20: “Wat. Een. Puinhoop.”

De app naar Judith bleek toch verstuurd en Maartje heeft nog steeds geen idee wie Esther is. Nu staat ze voor de keuze: vechten voor Judith of vechten voor haar relatie met Jochem. Of toch niet?

Die ‘Esther’ blijft maar door mijn hoofd razen. Was het dan echt stom toeval? Een nietsbetekenende droom? Jochem doet duidelijk alsof zijn neus bloedt. Wanneer hij even onder de douche staat zie ik mijn kans schoon. Zijn telefoon ligt zoals altijd op zijn nachtkastje. Al jaren bestaat zijn toegangscode uit vier nullen, dus ik ben er zo in. Eerst kijk in in zijn WhatsApp. Hele rijen chats staan er, tientallen appgroepen van werk, ‘de jongens’, squashen en Ajax. Maar geen Esther. Ook niet in zijn contacten trouwens.

Plop. Shit, er komt net een appje binnen van Sjoerd. Kan ik die op ongelezen zetten? Ja, gelukkig wel. Oei, nu voel ik me wel betrapt. Dit kan echt niet. Jochem zou het heus wel zeggen. Juist nu we zo eerlijk zijn.

Toch kan ik het niet laten om ook nog even zijn mailbox te openen. Jezus! 1005 ongelezen mail. Hoe kan een mens zo werken? Nou, hier heb ik geen zin in hoor. Ik maak me ook gewoon zorgen om niks.

De douche stroomt nog steeds en ik zet zijn telefoon weer netjes op het beginscherm. De kinderen kijken beneden een film en dus kan ik best even stiekem bij hem onder de douche stappen. Dit wantrouwen wil ik niet. Ik wil investeren in hem. In ons.

Wanneer ik de badkamerdeur open doe, draait Jochem zich meteen om naar de muur.

‘Jezus, lief, je laat me schrikken.’

Hij kijkt me nog steeds niet aan. Ach, ik zie het al. Die lieverd stond net lekker met zichzelf te spelen onder de douche. Een klein steekje jaloezie maakt zich meester van me, maar dat druk ik zo hard mogelijk weg.

‘Sorry schat, het kan wel wachten’ zeg ik snel. En weg ben ik weer.

Ik kleed me aan en roep naar beneden dat de kinderen de tafel moeten dekken.

‘Jahaaa, zo. Mag ik eerst nog even dit level afmaken?’ roept Lola terug.

‘Is goed schatje.’

En weer staart Jochems telefoon me aan. Nog even kijken? En daar ga ik al. In zijn gearchiveerde gesprekken, maar daar zie ik alleen maar oude appgroepen. En plots valt mijn oog op een rood 1’tje bij Facebook Messenger. Ik klik erop en mijn hart slaat een seconde over. Een x’je staat er.

Van ene Esther van Dieren. Ik open de conversatie en lees een stuk of 6 berichten terug.

Kwam ik je zomaar op Tinder tegen Jochem! Grappig zeg. Je zat twee klassen boven me op het Comenius College vroeger, maar ik herkende je meteen hoor. Hoe is het?

Ja klopt, nu je het zegt, antwoordde Jochem. Goed hier, en daar?

Met mijn broek nog open en mijn beha nog los lees ik alles minstens drie keer door en struin in door haar profiel.

‘Aaaaan taaaaafeeeeeeel’ gilt Lola vanaf beneden. Ik leg de telefoon weer terug en trek een trui aan.

‘Joe!’ roep ik terug.

Eenmaal beneden knijp ik Lola even heel dicht tegen me aan.

‘Wat hou ik toch van je schatje. Heel fijn dat jij zo goed de tafel hebt gedekt.’

Ik steek mijn neus in haar zachte blonde haartjes en slik mijn tranen weg. Wat. Een. Puinhoop.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden