null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes – deel 23: “Ik weet niet meer wat ik moet doen Suus”

Maartje heeft als verrassing een romantisch etentje met Jochem gepland, maar hij komt onverwachts niet thuis. Ze besluit hem op te halen bij de vrijmibo op kantoor.

Jochem werkt al 13 jaar bij de politie. Eerst als wijkagent in Tilburg, en nu al jaren hier in de regio Utrecht. Hij zit nu in het fraudeteam, maar ik ben stiekem wel blij dat hij nog steeds een uniform draagt. Blijkbaar heb ik mijn mannen graag mannelijk en mijn vrouwen graag vrouwelijk.

Natuurlijk heeft hij zijn handboeien wel eens mee naar huis genomen en hebben we daar spannende avonden mee beleefd. Maar spannender dan dat wordt het niet. Jochem is toch graag the good cop in bed.

Wanneer ik kom aanrijden bij het bureau zie ik zijn auto niet meteen staan. Onderweg naar binnen kom ik zijn collega Remco tegen. Hij kijkt me wat verbaasd aan en groet vriendelijk.

‘Alles goed jongedame?’

‘Joe!’ wuif ik, en ik loop door naar de kantine. Inmiddels weet ik hier de weg wel. Het is rustig op het bureau. Heh? Eenmaal bij de keuken zie ik 3 collega’s staan, waarvan ik alleen Deborah herken.

‘Hee! Maartje! Wat eh, zoek je Jochem?’ vraagt ze.

‘Ja,’ zeg ik, ‘ik wil hem verrassen met een etentje.’

‘Ahh wat lief! Daarom zie je er zo mooi uit. Maar Jochem is al weg toch, Romano?’

De jonge Javaan knikt. Hij komt tot mijn oksels nu ik op deze pumps loop.

‘Oh nee,’ jok ik, ‘dan heb ik hem net gemist.’ Ik draai me om en been het bureau uit alsof het de stilettorun is. In de verte hoor ik Romano iets roepen over een uur en Deborah ‘sssstt’ sissen.

Met gierende banden rijd ik het parkeerterrein af en nog geen 5 meter verderop barst ik in tranen uit. Wat moet ik doen?

De waterlanders blijven stromen. Ik zet mijn auto op een parkeerplek langs de weg en bel Suus. De telefoon gaat keer over en dan hang ik weer op. Ach, ik wil haar hier ook helemaal niet mee lastig vallen. Het is weekend en etenstijd.

Trrrr!

Suus.

‘Ha mop, ik had je gemist.’

‘Suus, hij, hij, ik weet niet, ik was op het bureau en, wat moet ik nou..’ jank ik zo hard dat zelfs de dame met het hondje naast me de auto inkijkt.

‘Rustig meisje, ik kan je niet volgen. Is er iets gebeurd? Is het Jochem?’ vraagt Suus geschrokken.

‘Ik, ik, ging ‘m ophalen op kantoor en hij was er niet.’

‘Misschien heb je hem wel net misgelopen,’ sust Suus.

‘Nee, nee. Ik heb een verrassingsetentje voor hem geregeld. Maar ik weet niet waar hij is. Hij appte me dat hij op de vrijmibo met collega’s is, maar daar is is niemand.’

‘....’

‘Tja.. ik denk dat ‘ie een ander heeft…’

‘Oke. Waar heb je gereserveerd? Ik kom er nu aan, dan eten we samen. Kun je me alles vertellen en maken we een plan. En wat we vooral niet gaan doen schat, is als een kip zonder kop door de stad rijden.’

Zucht. Suus is altijd zo heerlijk nuchter. En lief.

Een kwartier later komen we tegelijk aan bij de Vergulde Aap. Ze steekt haar arm in de mijne en veegt met haar andere hand de mascara van mijn wallen.

‘Kom lieverd, we gaan naar binnen.’

Als we naar ons tafeltje lopen weet ik niet wat ik zie. Is dat nou…???

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden