null Beeld

Maartje en de meisjes – deel 32: “Oeh, je bloost!”

Van daten wil Maartje nu niks weten: het is thuisquarantaine, juf spelen en tussendoor proberen te werken. Nu de focus zo op thuis ligt, lijkt de lust met Hannah een gevoel uit een vorig leven.

“Mogen we pannenkoeken? Mama? Ah toe? Of wentelweesjes?”

Ik moet lachen. Lola is zo’n zoeterd. Ze noemt de kleffe suikerbommen met brood, kaneel en ei al wentelweesjes sinds dat ze drie is en ik vertik het om het te verbeteren. Gewoon omdat ik het zo schattig vind.

“Als jij nu de tafel dekt, ga ik bakken. Deal?”

“Jaaaa, mama je bent de liefste van de liefste,” straalt Lola. Het zijn de kleinste dingen die het verschil maken op deze dagen.

Jochem is gestresst, omdat hij tientallen orders misloopt op zijn werk en ook de uitzendbranche ligt nu op zijn gat. Ik kan wel leuk acquisitie doen bij nieuwe klanten, maar bijna niemand durft in deze onzekere tijd vacatures in te vullen.

En dus heb ik alle tijd om dictees op te lezen, sommen op te lepelen en de pre-historie uit te diepen tussen 9 en 14 uur. Jochem is allang blij dat hij niet hoeft.

Na de pannenkoeken - Mam? Mag ik er aardbei op? En ook vlokken mam? Oh en mag ik er een proefje mee doen? - videobel ik even met Liesbeth. Ze ziet er niet best uit.

“Hoe is ‘t Lies? Gaat het wel met je?” vraag ik.

“Nou, gaat wel hoor. Ik kwijn hier gewoon een beetje weg in mijn eentje en ik maak me zorgen om mijn moeder.”

“Is ze ziek?”

“Nee, nee,” sust Lies, “maar ze is als longpatiënt en 70-plusser toch een risicogroep. En zo eigenwijs als de neten, dus ze gaat gewoon naar de markt en zo.”

We keuvelen nog wat beleefdheden, als ze ineens vraagt hoe het nu met Hannah gaat.Verschrikt kijk ik over mijn beeldscherm heen, maar gelukkig hebben de kinderen er geen boodschap aan.

“Oeh, je bloost,” plaagt Liesbeth.

“Ze heeft een goede, eh, telefoonstem,” zeg ik zo cryptisch mogelijk, “maar daar kom ik op een later moment wel op terug.”

Gisteravond gooide ze mijn inbox vol met spraakberichtjes. Het ene zwoele voorstel na het andere. Ik zat met Jochem op de bank seizoen vier van La Casa De Papel te kijken, dus ik alleen luisteren als een van ons naar de wc ging. Vanochtend, toen Jochem stond te douchen stuurde ik er eentje terug en nu zie ik dat ik er weer twee heb. Ze branden op mijn beeldscherm, maar ik houd me in. Voor nu ben ik de juf.

Het avondeten is gezellig. Jochem is goed geluimd en de kinders eten zowaar ook de tomaten bij de spaghetti op. Het weekend staat voor de deur en iedereen is vrolijk. Ik vind het heerlijk. Nadat Jochem de kinderen op bed heeft gelegd, schenk ik een biertje voor hem in. En voor mezelf ook. Aflevering 5 is inmiddels halverwege, wanneer ik op de pauzeknop druk en Jochem streng aankijk.

“Heb jij al je huiswerk eigenlijk wel af?” vraag ik, terwijl ik met mijn wijsvinger tegen zijn borst prik.

Even zie ik hem schrikken, maar al gauw neemt zijn stoute blik het over.

“Ik, eh, denk het wel ja,” teast Jochem, “maar misschien moet u het even grondig nakijken juf?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden