null Beeld

Maartje en de meisjes – deel 33: “Wat is het plan, Maartje?”

Het vuur tussen Maartje en Hannah bouwt zich nu zuiver telefonisch op en de enige op wie ze haar lusten kan botvieren is Jochem.

“Waar kwam dat opeens vandaan?”

Ik lig uit te hijgen op zijn borst en Jochem stelt de ongemakkelijke - maar onvermijdelijke - vraag.

“We kunnen er maar beter het beste van maken toch, in deze blijfthuissituatie. En zo te zien had je er geen problemen mee.”

“Precies. En daarom wil ik dus met je trouwen,” lacht Jochem. En we zoenen lief, zoals vroeger.

Corona doet wat met mensen. Ik bel bijvoorbeeld mijn vriendin Kirsten weer eens, die ik eigenlijk al te lang niet gesproken heb, Toch even vragen of het haar goed gaat nu. Ook Judith spookt al dagen door mijn hoofd. Een appje stuur ik haar niet, want ik zag op Facebook dat ze nu een vriendinnetje heeft en daar wil ik niet tussen stoken. Maar eerlijk is eerlijk, ook door het contact met Hannah moet ik vaker aan haar denken.

Hannah stuurt me grappige berichtjes en spannende teksten. Ik heb zin om haar te zien.

Coronaproof encounter at Albert Heijn?

Ze leest en gaat weer offline. Typt dan wat en gaat weer offline. Dat gaat zo nog 10 minuten door en dan lees ik: See you at the tomatoes at two. Ik kan een kleine schaterlach niet onderdrukken en trek gauw mijn nieuwe jumpsuit en sandaaltjes aan.

“Ik ga wel even boodschappen doen schat,” roep ik naar Jochem. “Zullen we vanavond zelf pizza maken?”

“Jaaaaaa!” juicht het hele gezin in koor. Iedereen blij.

In het witte tl-licht van de grootgrutter ziet ze er minder mysterieus uit, maar nog zeker even mooi. Ze draagt gympies en is ineens kleiner dan ik. Moet ik wel even aan wennen merk ik.

“Hey stranger,” lacht ze. “So whats’s the plan? Kissing in the carrots? Hugging between the bread buns? Making out in the freezer?”

Ik moet keihard lachen en alle zeilen bijzetten om die anderhalve meter in acht te nemen. Gut, wat zou ik haar nu graag zoenen.

“So good to see you,” lach ik, een tikkeltje verlegen zelfs.

We laten wat koetjes en kalfjes passeren en dan zegt ze plots: “Let’s pretend we’re from the same household, babe.” En zonder mijn antwoord af te wachten steekt ze haar arm door de mijne en strijkt met haar handen over mijn billen. Ik schrik en bloos tegelijk. De verantwoordelijkheid naar mijn gezin schiet door mijn hoofd, maar ik realiseer me ook dat het kwaad nu toch al is geschied.

Hoort Hannah vanaf nu ook bij mijn coronaproof kringetje? Dat zou de sleur wel lekker uit het dagelijks leven halen.

Na het afrekenen loopt ze als vanzelf met me mee naar de auto. Terwijl ik mijn tassen inlaadt - met opvallend veel tomaten - neemt ze plaats op de bijrijdersstoel. Wanneer ik ook zit, zoent ze me vol overgave. Vingers door mijn haar, zachte streling over mijn oor en een natte zoen in mijn nek.

“See ya, honeybun” zegt ze, met de deur al in haar hand.

“Bye!” lach ik. En weg is ze.

Onderweg naar huis denk ik aan één ding: dit moet ik echt aan Jochem vertellen....

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden