null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 34: “Gaat jouw eigen avontuur boven de gezondheid van ons gezin?”

Maartje had een coronaproof ontmoeting met spicey Hannah in de supermarkt en alles leek koek en ei. Totdat Hannah met haar meeliep naar de auto en haar zonder pardon hartstochtelijk zoende op de bijrijdersstoel.

“Je hebt wát?”

Jochem is witheet. Ik heb hem net verteld over mijn entre-nous-je met Hannah van vanmiddag. Tijdens het praten zette hij een grote stap naar achteren en nu staan we op anderhalve meter afstand te bekvechten.

“Dus als ik het goed begrijp,” raast hij verder, “ga jij naar de supermarkt met een smoes, om eten te halen voor je gezin zeg je, maar wil je vooral een potje slettenbakken daar? In een tijd dat mensen vechten voor hun leven, we de vellen van onze handen wassen, sta jij even lekker te tongen met een troela die je op een feestje hebt ontmoet? Gaat jouw eigen avontuur dan echt boven de gezondheid van ons gezin?”

Mijn maag krimpt ineen en mijn hartslag schiet de lucht in. Jochem is zo boos op me dat de afstand tussen ons bijna tastbaar is. Ik kan er zo slecht tegen als we emotioneel tegenover elkaar staan in plaats van naast elkaar. En hij heeft hartstikke gelijk natuurlijk. “Sorry,” zeg ik. “Ik begrijp je. En geloof me lieverd, dit was niet de bedoeling. Dat zoenen niet. Ik wilde haar alleen even zien.” Een traan duwt zich op in mijn ooghoek.

“Maar schatje,” zegt Jochem, nu gelukkig al wat zachter, “wat is dat dan? Waarom wil je haar dan zien? Ik bedoel, waarom is dat belangrijk? Voel je iets voor haar?”

Ik breek.

“Nee, niet eens,” snik ik. “Maar weet je, ik vind het ook gewoon moeilijk allemaal. Thuis zitten, ik ben bang, ik maak me zorgen om de zaak en het is me gewoon allemaal teveel. Hannah zien was een soort vlucht. Een klein lijntje naar hoe het leven vroeger was. Zoiets. Het was niet de bedoeling om haar te zoenen en al helemaal niet mijn bedoeling om ons allemaal in gevaar te brengehehehennnn.”

Even zie ik Jochem aarzelen, en uiteindelijk kiest hij ervoor om te blijven staan waar hij staat. “Het is al goed. Ik ga weer verder,” bromt hij en vertrekt naar de schuur. We kochten een tijdje terug een buffetkast op Marktplaats met van die mooie ruitjes en die wordt nu eindelijk geverfd. Mosgroen. M’n lievelingskleur.

Wie geschoren wordt, moet stilzitten leerde ik van mijn moeder, en dus laat ik Jochem nu maar even. Ik neem een hele lange douche en geef mezelf met de straal op de hardste stand nog even wat extra ontlading.

'We shouldn’t do this anymore', typ ik naar Hannah.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden