null Beeld

Maartje en de meisjes – deel 35: “Dank je wel,” fluister ik

 Maartje en Jochem hadden een fikse ruzie over de coronakus met Hannah. Ze laat ‘m maar even en probeert de lady on the side op afstand te houden.

Blijkbaar heeft Jochem zijn woede op zijn klusproject afgereageerd, want twee dagen later staat er een stralend groene buffetkast in de woonkamer. Trots stuur ik een paar foto’s naar Suus, mijn interieurheld en bff.

"Te gek zeg!! Echt goed gedaan! antwoordt ze meteen. Jochem zeker?

Ik wil haar stem horen. Een knuffel geven. Gewoon, écht contact. Blijkbaar voelt ze het, want ze belt meteen.

“Gaat ‘ie meis?”

Ik vertel over de ruzie, de Hannah-toestand en huil alweer. Gelukkig zit ik achterin de tuin inmiddels, want ik wil niet dat de kinderen me zo zien.

“Schatje,” zegt Suus, “Je bent een sterke vrouw. Ik begrijp Jochem wel, maar ik begrijp jou ook. Je zit nu al weken op elkaars lip en jij zit nu eenmaal zo in elkaar.”

“Hoe bedoel je? Hoe zit ik in elkaar?”

“Dat je altijd avontuur zoekt. Je hebt niet voor niks die vrouwen in jullie relatie geïntroduceerd. Of nachten doorgehaald met Liesbeth of een reis naar New York in je eentje gemaakt een paar jaar geleden. Jij zoekt die prikkels. Dat weet Jochem he, en dat is de Maartje waar hij van houdt. En waar hij mee wil trouwen. Maar vergeet niet dat hij nu ook zijn eigen routine en oplaadmomenten mist.”

“Daarom hou ik dus van jou Suus. Jij kunt het altijd zo goed zeggen,” zucht ik. “Kom je vanmiddag een anderhalvemeter-wijntje doen? In de tuin?”

“Ja! Regel ik!” roept ze.

Fijne, fijne Suus.

Hannah appt. Weer. Ik probeer afstand te houden na mijn bericht en dat lijkt haar alleen maar strijdvaardiger te maken. Ze stuurt mooie liedjes, goede grapjes en zwoele hints, en ik antwoord af en toe alleen met een smiley. Niet reageren kan ik niet, dat vind ik zo onaardig. Ik kan er zelf zo slecht tegen als iemand mijn berichten wel leest en niks terug zegt. Maar ja, dit is ook halfslachtig. Want wat wil ik eigenlijk?

Ik loop naar binnen en geef Jochem een knuffel.

“Dank je wel,” fluister ik.

“Voor de kast? Hij is -”

“Voor jou,” onderbreek ik hem. We zoenen weer. Zoals alleen wij dat kunnen.

“Vind je het goed als Suus vanmiddag even komt borrelen?”

“Tuurlijk!” lacht Jochem. “Zullen we barbecuen? Ik heb nog een paar Corona biertjes in de koelkast liggen.”

Wat ben ik blij dat hij weer vrolijk is, en dat wij dit aankunnen. Ik denk dat Suus gelijk heeft. Jochem houdt van alles van mij en ik houd van alles van hem. Ook als het even moeilijk is. Have a nice day app ik naar Hannah en een video van Jonathan Jeremiah, waarin hij zingt over een Good Day. Mijn zegeningen zijn niet eens op een hand te tellen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden