null Beeld

Maartje en de Meisjes – Deel 46: “Bemoei je er niet mee!”

Op de laatste avond van de familievakantie in Vlieland eten Maartje en Suus met de hele bups bij het restaurant op de camping. Een topafsluiter, totdat Maartje ziet dat Suus die knappe serveerster iets geheims toestopt.

“Wat ís er toch met je,” wil Jochem weten. “We zijn al bijna bij Harlingen en je hebt nog helemaal niks tegen Suus gezegd.”

“Ik wil het er niet over hebben,” bits ik. “Waait wel weer over.”

“Nou, ik stel voor dat je het nu goed maakt en dit gezeik gewoon lekker op zee achterlaat. Ik heb geen zin om zo’n toffe vakantie met een bittere nasmaak te eindigen.”

Hij heeft gelijk. Ik loop recht op Suus af en vraag haar of ze voortaan geen cupido meer voor me wil spelen.

“Hehe,” zegt ze. “Praat je eindelijk weer tegen me?”

“Ik vind het gewoon gênant dat je mijn nummer aan haar gaf,” mopper ik. “Ik ben toch geen 16 meer.”

“Sure?” plaagt ze.

En de tranen schieten in mijn ogen. “Bemoei je er gewoon niet mee, oké? Ik heb al genoeg aan mezelf met dit alles.”

“Sorry,” zegt Suus, en ze geeft me een knuffel.

“Ho ho! Anderhalve meter!” roept Mats van de andere kant van het dek.

De haven van Harlingen is alweer in zicht. Nog een uurtje rijden en dan zijn we thuis. Ik vind op vakantie gaan vooral zo lekker, omdat je dan na een week je eigen huis weer zo waardeert. Een mooie metafoor wel voor mijn eigen liefdesleven.

Maandag! Ik ga weer naar kantoor en heb er zin in. Focus op mijn werk in plaats van op de liefde. Precies wat ik nodig heb. Liesbeth is nog een weekje vrij en dus heb ik het rijk voor mezelf. Morgen en donderdag komt Monique nog, maar als misschien geef ik haar ook wel vrij als het rustig is. De nasleep van corona is ook in de uitzendbranche goed voelbaar.

De hele ochtend maak ik plannen en afspraken bij klanten. Bij sommige mag ik langskomen, bij anderen moet ik inbellen. Prima. Bij een groot advocatenkantoor, een van mijn grootste klanten ook, is in de vakantie een nieuwe recruiter begonnen. Daar wil ik morgen even heen om kennis te maken.

Prima, mailt ze. Ik ben dan toevallig ook jarig, dus als je geluk hebt, is er nog een stukje taart voor je over.

Dan kom ik extra vroeg! antwoord ik. In mijn agenda maak ik meteen een notitie dat ik morgen een klein bloemetje voor haar meeneem. Dit vind ik het leukste aan mijn werk als vestigingsmanager. Zakelijk flirten, informeel contact en ondertussen een mooie deal sluiten. Dankzij ons gaan mensen aan het werk en zijn alle partijen blij.

Tegen vier uur kak ik behoorlijk in en daar kan geen soepje tegenop. Ik schakel de telefoon door naar mijn mobiel en besluit op tijd naar huis te fietsen. Kan ik nog een was draaien voor het eten en misschien zelfs nog een rondje hardlopen. Jochem haalt de kinderen op uit de BSO, dus ik heb even lekker het rijk voor mij alleen.

Wassen, opruimen, nasi voorbereid: lekker bezig! Net wanneer ik me in mijn lycra pakje hijs, appt Jochem. Ben laat. Haal jij ze op?

Lekker dan. Ik stuur alleen een duimpje terug. Maar mij krijg je er niet onder hoor. Ren ik gewoon een ander rondje en maak ik een pitstop bij de BSO.

“Mahaam! Je ziet er echt niet uit,” roept Mats als ik de deur van de BSO open doe. “Die broek!”

“Ik ook van jou jongen,” lach ik. En ik geef hem een extra dikke knuffel.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden