null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes- deel 47: “Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat dit een date is”

Het gewone leven is weer begonnen en Maartje is vol in de werkmodus. En Jochem blijkbaar ook, wat voor B.V. Het Gezin weer even puzzelen betekent.

Ik trek mijn nieuwe groene jurk aan, die me - eerlijk is eerlijk - door de zomerse gloed op mijn huid extra goed staat. En aangezien ik behoor tot de lucky few die op vakantie altijd afvalt in plaats van aankomt, valt ‘ie extra mooi. Meer bewegen en minder snoepen gaat op reis altijd vanzelf bij mij. Ieder jaar neem ik me voor om ook thuis dit ritme vast te houden, misschien lukt het dit jaar echt. Ik voel me mooi en heb er zin in vandaag.

Ook Jochem ontgaat het niet. “Zo zo, jij bent klaar voor de dag zo te zien. Staat je goed, zo’n lang geval. Lekker vroom,” lacht Jochem.

“Dat heet een Maksi Dres pap,” weet Nine. “Je ziet er heel mooi uit mam.”

Ik kus ze alledrie gedag en haast me naar de traiteur, waar ik gauw een doosje bonbons haal. Mijn klant liet gisteren zo nadrukkelijk weten dat ze vandaag jarig is, dat ik niet met lege handen aan wil komen.

Wit, melk, puur en noten: ik kies al mijn favorieten uit in de hoop dat het doosje straks bij de koffie meteen weer open gaat. Haha, erg ben ik toch ook. Ik besluit niet langs kantoor te gaan, maar meteen naar het advocatenkantoor te rijden. Heerlijk, zo’n winningmood.

Twintig minuten later stap ik samen met de gastvrouw, die erop stáát om mijn rooibosthee te dragen, het kantoor van de nieuwe recruiter binnen.

“Jij moet Maartje zijn,” zegt ze.

“Ik ben Vera. Handen schudden doen we natuurlijk niet meer, en dat ellebogen gedoe vind ik ook zo suf. Ga dus maar gewoon lekker zitten.”

“Dat is het ook,” lach ik. “Hoi Vera, wat fijn dat je me wilt ontvangen vandaag. En gefeliciteerd met je verjaardag. Die ben ik natuurlijk niet vergeten.” Subtiel schuif ik het doosje bonbons haar kant op.

“Oh! La Boheme!” roept ze. “Dat zijn m’n lievelings!”

“Je kent ze?” vraag ik verbaasd.

“Zeker, ik ben opgegroeid in Breda en dit mis ik misschien nog wel het meest van alles.”

“Nou ja, wat toevallig,” lach ik. “Ik ben ook geboren en getogen in Breda. Blij dat ik je hiermee heb kunnen verrassen vandaag,” glimlach ik. Een-nul voor mij.

We kletsen over haar carrière, over het mijne en over wat ze belangrijk vindt in het leven. Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat dit een date is. Pas wanneer haar secretaresse belt om te zeggen dat haar volgende afspraak gearriveerd is, heb ik in de gaten dat ik al anderhalf uur op mijn praatstoel zit.

“Bedankt voor dit bijzonder fijne gesprek,” zegt ze. “Jij ook,” lach ik. “En maak er nog een feestelijke dag van.” Semizakelijk besluiten we het gesprek, dat ik een nieuwe receptioniste voor haar ga zoeken. Bingo.

Die middag zit ik fluitend op kantoor. Ik heb een playlist van de Carpenters opgezet, mijn guilty pleasure. Daar hoef ik echt niet mee aan te komen als Liesbeth en de anderen er zijn. Wanneer ik de vacaturetekst schrijf, hoor ik ineens mijn telefoon piepen.

Vergat ik je door alle gezelligheid gewoon een bonbon aan te bieden. Excuus! lees ik op mijn scherm. Ha! Die Vera de Bonte.

Jammer Vera! Ik mail je zo de vacaturetekst alvast. Wil jij dan voor mij een witte eten? Laat hem je goed smaken. Groetjes, Maartje.

Al gedaan, typt ze terug. Met zo’n knipoog smiley.

Voor iemand op een advocatenkantoor is ze verrassend informeel, die Vera. Leuk!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden