null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 50: “Ik weet zelf ook niet wat dit is, maar ik moest je gewoon zien”

Liggend in bed hebben Maartje en Jochem een goed gesprek. Waar Jochem denkt - of hoopt? - dat de meisjes in Maartjes leven slechts een fase waren, bekent Maartje op haar beurt dat ze seksueel fluïde is en altijd een open hart voor vrouwen zal houden.

En Jochem weet niet of hij dat wel wil, de angst om haar aan een man of een vrouw kwijt te raken. Het is inmiddels al donderdag en we hebben het er niet meer over gehad. Ik weet dat Jochem het irritant vindt dat ik altijd pas in bed de moeilijke gesprek aansnijdt. En dat snap ik eigenlijk ook wel. Blijkbaar vind ik het lastig om overdag die aandacht voor mezelf op te eisen. Moet ik toch eens aan werken. Maar voor nu laat ik het even.

“Zo, en waar zit jij met je hoofd?” vraagt Liesbeth plagend. Blijkbaar was ik even in gedachten verzonden.

“Oh, eh, dat weet ik eigenlijk niet eens,” lach ik.

“Koffie dan maar?” stelt ze voor. Ik knik.

“Dat advocatenkantoor belde gisteren nog, hoe heet die dame ook alweer, ehm…”

“Vera!” roep ik.

“Ja! Dat weet je nog goed. Die hebben dus twee nieuwe vacatures, dus ik plan even een intake in.”

“Joh, dat doe ik wel,” zeg ik vlug. “Die Vera is nieuw, dus ik ga wel even langs.”

“Oké,” antwoordt Liesbeth, “maar daar ben je laatst toch al geweest?”

“Klopt ja, maar het is een grote klant en ik wil het graag dat onze eerste indruk bij haar goed is.”

Ze kijkt me net iets te lang aan en zegt: “Prima. Wat jij wil.”

“Kom vanmiddag maar even!” zegt Vera even later aan de telefoon.

“Fijn!”

In de auto doe ik nog gauw een rondje deo en parfum en een kwartier later stap ik een verlaten kantoor binnen.

“Troosteloos he,” beantwoordt Vera mijn blik. “Iedereen werkt thuis vanwege Corona. Vandaag ben ik de enige op kantoor.”

Ze leidt me naar de vergaderzaal waar we op ruime afstand van elkaar gaan zitten. En terwijl Vera vertelt over de cultuur van het bedrijf en hoe iemand daar wel echt bij moet passen, vraag ik me af hoe goed ik bij haar zou passen. Mijn ogen blijven hangen op haar mooie volle mond. En zie ik daar nou sproetjes rond haar neus? De afstand is te groot om het goed te kunnen zien.

“Je hebt geen woord gehoord van wat ik net vertelde he?” lacht Vera.

“Lekker professioneel Maartje.”

Ik krijg een knalrood hoofd en besef meteen dat ontkennen geen enkele zin heeft.

“Ik voel die spanning ook wel, hoor” gaat ze verder “al vanaf het allereerste moment. Waarom uitnodig jij jezelf uit hier op een uitgestorven kantoor? Die intake had prima telefonisch gekund natuurlijk. Je wilde me gewoon zien. En ik jou ook.”

“Betrapt,” glimlach ik. “En zakelijk zeg ik meteen: het spijt me. Ik weet zelf ook niet wat dit is, maar ik moest je gewoon zien.”

“Nou, dat is je gelukt hahaha!” en gelukkig schateren we allebei.

“Laten we, nu de olifant uit de kamer is, eerst de intake afmaken. Dan kun je daarna zeggen wanneer je me mee uit eten neemt. Je bent toch vrij voor een ware liefde?” lacht Vera.

“Ja.” zeg ik. En ik twijfel niet eens.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden