null Beeld

Maartje en de meisjes – deel 51: “Date jij nu ook al met je klanten, ja?”

Alsof het universum er een handje in heeft, nodigt Maartje zichzelf uit op kantoor bij Vera. Een nieuwe klant, die blijkbaar net zo blij wordt van haar plotselinge bezoek.

“Schat?” Jochem staat met zijn rug naar me toe. Voorover gebogen, want hij ruimt met een zucht de vaatwasser in. Ik heb een talent voor slechte timing.

“Morgenavond heb ik een etentje met een klant.”

“Dat kan niet lieverd.”

“Hoezo?” vraag ik.

“Nou, de horeca is toch dicht.

‘Weet ik. Maar het gaat wel door. Bij haar thuis.”

Jochem veert op. “Haar? Date jij nu ook al met je klanten ja?”

Een niet te remmen gevoel

Ik heb geen zin in een gesprek op deze manier en loop naar boven, naar het washok. Oortjes in, Barbra Streisand op en lekker mindful vouwen. Aan de manier waarop ik de theedoeken op de tafel ram, merk ik dat het me hoog zit. Hoe moet het nou toch? Met Jochem, met mij? Natuurlijk begrijp ik hem wel. En natuurlijk is zijn geduld een keer op. Hij geeft me zoveel ruimte en toch is het niet genoeg. Ik voel dat ik steeds verder over zijn grens ga. Dat wil ik helemaal niet.

Jochem is zo’n goeierd, vraag ik nu niet gewoon te veel van hem? En wat is dat nu met Vera? Ze voegde me toe op LinkedIn en ik was dolblij. Hoezo? Daarna deed ik hetzelfde op Instagram, dat is wel echt een stap verder. Alle zakelijkheid voorbij. Er stroomt iets naar haar toe, diep in mezelf. Het is een gevoel, niet te verklaren en vooral ook niet te remmen. Ik zei haar dat ik vrij was voor de liefde, en dat voelt ook zo. Maar de realiteit is anders natuurlijk. Morgen moet ik haar echt vertellen over Jochem. Misschien weet ze het al wel, van m’n Instagram.

Strontzenuwachtig

Ping!

Morgen maak ik zalm. Welke witte wijn vind jij daar het lekkerst bij? Haar appje bezorgt me vlinders in mijn buik, al is-ie nog zo praktisch van aard.

Neem ik voor je mee! stuur ik terug. Ik zou er bijna een kusje achteraan typen. Gelukkig bedenk ik me op tijd.

Drie manden vouw ik weg en als ik beneden kom, is Jochem vertrokken. Ik ben naar Dirk, lees ik op het briefje dat hij op aanrecht achterliet. Ik heb hem niet eens weg horen gaan. Een blik in de schuur vertelt me dat ze gaan fietsen.

Eindelijk donderdag. Ik heb al de hele dag een wee gevoel in mijn maag. Word ik ziek of zijn het gewoon de zenuwen? Als ik maar wel naar Vera kan gaan! Ik krijg geen hap door mijn keel tijdens de lunch en tegen vier uur wordt wel duidelijk waarom: mijn hart zit in mijn keel en ik ben al drie keer gaan poepen. Strontnerveus dus.

Niet de enige

Ik trek mijn nieuwe grijze spijkerblouse aan en een strakke zwarte broek. Zwarte hakken ook en een grote zilveren ketting. Beetje stoer, beetje sexy. Wijn mee, en ik gris nog gauw een reep chocolade uit de kast. Jochem is met de kinderen bij honkbal training en ik ben stiekem wel blij dat ik even het rijk voor mij alleen heb.

Tien minuten later gooi ik nog gauw een hand door mijn haar. Even mijn krullen in model gooien en dan bel ik aan. Een jongetje van een jaar of 6 doet open en vraagt: “Kom jij ook al voor mama?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden