null Beeld

Maartje en de meisjes – deel 52: “Dus jij bent Vera’s nieuwe vlam?”

Een tikkeltje zenuwachtig en tegelijk vol vertrouwen belt Maartje aan bij haar knappe werkrelatie Vera. Ze weten allebei dat er niets zakelijks op de agenda staat vanavond. Haar verbazing is dan ook groot als een jochie van een jaar of zes met grote ogen de deur open doet.

“Kom jij ook al voor mama?” vraagt het ventje van drie turven hoog.

“Ehm… hoi!” stamel ik. “Ik ben Maartje. En wie ben jij?”

“Felix. Ik heb een Tijannosaujus.”

“Hoi Felix. Dat is mooi zeg, een Tyrannosaurus. Ik kom voor Vera, is dat jouw mama?”

Op dat moment steekt Vera’s vrolijke snoet om de hoek. “Heee Maartje! Kom binnen, meis. Je hebt Felix al ontmoet zie ik.”

“Eh ja, hoi!” antwoord ik, en ik druk haar snel mijn meegebrachte chardonnay in de handen. “Wat een leukerd, die Felix van je. Ik wist niet dat je een kind had.”

“Ja, leuk hé. Ik heb hem samen met een homostel gekregen, en we co-ouderen. Flip komt ‘m zo ophalen.”

“Oh joh, dat kan natuurlijk ook. Leuk zeg.”

“Bedankt voor de wijn meis, en wat zie je er mooi uit. We eten zo zalm met spinazie en tagliatelle. Houd je daarvan?”

“Zalig, zalm,” lach ik, terwijl ik naar binnen loop. Vera’s huis is prachtig. Loeistrak, spierwit en brandschoon. Knappe visgraat op de vloer, de Gispen 412 fauteuil prijkt in het okergeel in haar erker. Mijn droomstoel is dat, maar vanwege de kinderen durf ik hem nog niet aan te schaffen. Of eigenlijk, Jochem niet.

“Wijntje?” roept Vera vanuit de keuken. “Lekker!” roep ik terug, nog zoekend of ik nu zal blijven staan of plaats neem op de bank. De redding komt uit onverwachte hoek, wanneer Felix me nog drie dino’s komt laten zien. Hij vertelt hoe ze allemaal heten en wie er bang is voor wie, en geeft me in zijn enthousiasme een gezichtsdouche.

Met een wijn in mijn hand en een kleuter aan mijn zijde maak ik het me maar zo comfortabel mogelijk. Het is gek om Vera zo privé te zien, en tegelijk best vertrouwd. Ze draagt een lichtgrijze spijkerbroek en donkerblauwe cowboylaarzen. Als ik zulke slanke benen had, zou ik elke dag hoge laarzen dragen. Prachtig.

Felix duwt inmiddels zijn brandweerauto in mijn gezicht om naar het spuitgaatje te kijken, en ik voel een lichte opluchting wanneer op dat moment de bel gaat.

“Fwip!!” roept het druifje en hij rent naar de gang.

Een grote, zongebruinde en goedlachse knapperd stapt de kamer in. “Hoiiii schatttt,” tettert hij naar Vera. “Berend komt zo hoor, die zet even de auto weg.” Ik sta op om gedag te zeggen.

“Oh hee, ik ben Flip. En jij bent Vera’s nieuwe vlam hoop ik?” lacht hij. Ik bloos.

“Zeg maar gewoon Maartje,” antwoord ik.

Vera schenkt Flip ook een wijn in en zet ook alvast een bel voor Berend klaar. Wanneer ze achter me langs loopt naar de keuken, laat ze haar hand even langs mijn billen glijden. Er schiet een siddering door me heen. In a good way.

“Kan ik je helpen in de keuken?” vraag ik.

“Jij zeker,” knipoogt ze. Flip rolt inmiddels met Felix over de grond en Vera trekt me aan mijn hand de keuken in. Ook al zo mooi, en open met een eiland. Ze knijpt zachtjes in mijn hand. “Ik vind het zo fijn dat je er bent,” glimlacht ze. “Wil jij de komkommersalade maken?

Ondertussen pakt Vera vijf borden en een hele rits bestek. Blijkbaar wordt dit een party of five. Ik ben een totaal nieuwe wereld ingestapt vandaag en dat is verrassend en verrukkelijk tegelijk. Ik kan niet wachten om ‘m te ontdekken.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden