null Beeld

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 53: “Ik ga nog lang niet naar huis”

Het etentje bij Vera bleek een party of five, compleet met co-ouders en Vera’s zoontje Felix. Gulzig naar nieuwe ervaringen schoof Maartje aan

De drank vloeit en we gieren het uit. Ik heb Flip en Berend pas net ontmoet, maar ik voel me ondergedompeld in een warm bad. Het is al over negenen als ik de tafel afruim en Vera thee zet. Zonder overleg schenkt ze ook mijn wijn bij.

“Wat een bijzondere mensen, die Flip en Berend,” zeg ik.

“Mooi he. Daarom zijn zij ook mijn beste vrienden,” glundert Vera.

We kletsen nog een ruim een uur en zitten tegenover elkaar aan tafel. Gut wat pak ik dit onhandig aan, denk ik bij mezelf. Zo kan ik natuurlijk nooit subtiel haar been aanraken en vooral: zo kan ze me natuurlijk nooit spontaan kussen. Ik haar ook niet trouwens, maar de kans dat ik dat uit mezelf doe is even groot als de kans dat Trump een gemaakte fout toegeeft.

Ik zoek naarstig naar een moment van toenadering en plots valt mijn oog op een redder in de voorkamer. Een platenspeler!

“Doet ‘ie het nog?” wijs ik.

“Jazeker,” antwoordt Vera. “Wil je iets opzetten?”

“Graag,” knik ik.

“In die witte lade eronder staan mijn platen.” Ik loop ondertussen al en ben blij verrast door wat ik aantref. Waylon Jennings, Van Morrison, Frazey Ford, Bonnie Raitt, wat een collectie.

“Lekker!” roep ik enthousiast.

“Wie ik?” lacht Vera en ze slaat haar arm om me heen. Dit is mijn moment.

“Je muziek ja, en jij ook,” glimlach ik en ik pak voorzichtig haar hand vast. Haar gezicht komt langzaam naar het mijne en heel langzaam zoeken onze lippen elkaar. Allebei houden we onze ogen open en dat maakt het moment nog intiemer. Ze smaakt warm en een beetje zoet. Een mix van venkelthee en wijn, dat verzin je toch niet. Terwijl we zoenen streelt ze met haar hand langs mijn wang. Haar andere hand rust nog steeds in de mijne.

“Lieve Maartje,” fluistert ze. “Je bent zo mooi.”

Ik glimlach ongemakkelijk, en blij tegelijk.

“Deze wordt het,” zeg ik, en ik haal de LP van Waylon Jennings uit zijn mooie jaren ‘70 hoes.

“Je kent ‘m?” vraagt Vera verbaasd.

“Tuurlijk,” poch ik. “Deze laarsjes zijn niet voor niks,” grap ik, wijzend naar de cowboyboots aan mijn voeten.

“Lekker lesbisch wel,” grinnikt Vera. “Allebei cowboylaarzen aan. Nog even en we lopen in hetzelfde windjack.” Samen lachen is zo sexy.

Rock on, gold dust woman, Take your silver spoon and dig your grave zingt Jennings en we dansen door de kamer. Innig tegen elkaar aan. Zoenend, kijkend, voelend.

Rock on, ancient queen, Follow those who pale in your shadow

Rulers make bad lovers, You better put your kingdom up for sale

Of het zijn stem is, de avond, of het gezelschap weet ik niet, maar die oude country baas raakt me recht in mijn hart.

Nu is het mijn beurt om Vera te zoenen en mijn initiatief wordt ruimschoots beloond. Vera drukt zich stevig tegen me aan en mijn handen glijden als vanzelf naar haar mooie billen. Ik heb geen idee hoe laat het is, maar ik ga nog lang niet naar huis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden