null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 54: “Wil jij eigenlijk nog wel verder met mij?”

Maartje en Vera beleven een zwoele avond met plaatjes draaien, dansen, wijn en venkelthee. Maar hoe zit het eigenlijk met de tijd?

Tuuuuut. Voicemail van Jochem. Zeg het maar! Na drie pogingen drukt hij me nog steeds weg. We hebben het hele weekend ruzie gehad omdat ik zo laat thuis kwam na mijn etentje met Vera.

“In België roept de regering dat iedereen maar één knuffelpartner mag hebben, het hele land gaat gebukt onder het virus en jij bent alleen maar met jezelf bezig Maartje”, beet hij me toe. En dat begrijp ik ook wel. Vanochtend ging hij naar kantoor en met het eten was hij er niet. Ik zei maar tegen de kinderen dat papa moest overwerken. Mats gaf me een frons terug, maar verder lieten ze het gelukkig gaan.

Iets na half elf hoor ik eindelijk zijn sleutel in het slot. Normaal roep ik altijd wel ‘hee!’ of iets gezelligs richting de gang, maar deze keer houd ik mijn mond. Ik zit aan de eettafel te werken en Jochem komt zwijgend tegenover me zitten.

“Wil jij eigenlijk nog wel verder met mij?” vraagt hij kalm.

“Ik geloof het niet.” We schrikken allebei van mijn antwoord.

Stilte.

“Hoe lang weet je het al?” vraagt Jochem uiteindelijk.

“Net pas,” zeg ik. “Ik houd van je, heel veel. En toch lijkt het niet meer te lukken tussen ons. Ik zie dat ik je pijn doe, en dat wil ik niet.”

“Nee!” roept Jochem. “Maar waarom ga je dan weg? Waarom ben ik, waarom zijn wij dan niet genoeg voor je?”

Tranen vloeien (ik), vuur spuwt (hij). Mijn rust verbaasd me. Waar komt dit gesprek ineens vandaan? Ja, de ruzie snap ik wel, maar ik was me oprecht niet bewust van de boodschap die ik net bracht.

“Zo zit het niet,” probeer ik uit te leggen. “Wat er in mijzelf gebeurt zegt niets over mijn liefde voor jou en voor ons gezin, maar wat er nu met Vera gebeurt, dat moet ik gewoon onderzoeken. Het is een diep 'moeten' van binnenuit en het lijkt alsof ik er niks tegen in te brengen heb.”

“En nu weer is het alleen maar de grote Maartje show. Hoe denk je dat ik me voel?” moppert Jochem. “Ik geef je ruimte en jij blijft maar nemen.”

“Ik hoor je,” zeg ik zacht.

“Je bent of aan het werk, of aan het daten. Wanneer hebben wij nou echt iets leuks samen gedaan? Of een memorabele avond gehad? Je zoekt je hoogtepunten buiten ons gezin en ik vraag me oprecht af of jij je prioriteiten wel op orde hebt.”

Ik zwijg.

“Maar jij hebt dus blijkbaar wel antwoorden en hebt nu besloten dat onze relatie op sterven na dood is.”

Jochem friemelt met een verdwaalde paperclip op tafel en ik wrijf al voor de tiende keer over het appeltje op de rug van mijn laptop.

“Wat wil jij dan?” vraag ik uiteindelijk. “Wil jij verder? Ben jij gelukkig? Met mij, nu, zo? Of wil je dat ik, of dat er iets verandert?”

“Ik wil dat alles gewoon weer is zoals het was. Dat we samen plannen maken over verhuizen, over werk en reizen plannen. Dat we gieren van het lachen en gewoon zijn. Samen zijn. Zonder dat ik de toekomst in twijfel hoef te trekken.”

Tranen wellen op in zijn blauwe ogen. Vroeger vond ik Jochem de knapste man die ik kende. Nu vind ik hem nog steeds mooi, maar lukt het me gewoon niet meer om dicht bij dat gevoel in de buurt te komen. En daar zit ‘m nu net de crux. Hoe vaak we die rotonde ook nemen, uiteindelijk moeten we toch de afslag nemen. En blijkbaar neemt mijn hart de eerste in plaats van de derde.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden