null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes – deel 55: “Misschien moeten we in relatietherapie”

Jochem vraagt Maartje op de vrouw af of ze nog wel verder wil met hem, en samen concluderen ze dat het niet meer lijkt te lukken met hun liefde. Wat nu?

“Opgeven vind ik te makkelijk, Maartje,” zegt Jochem de volgende ochtend. We hebben allebei geen oog dicht gedaan en voornamelijk geïrriteerd liggen woelen. “Laten we op zijn minst nog een serieuze poging wagen. Ook voor de kinderen.”

“Oké,” zeg ik rationeel. Natuurlijk. Voor de kinderen en voor wat we ooit waren. “Heb je een voorstel?”

“Ik weet het ook allemaal niet,” zucht Jochem. “Misschien moeten we een week met z’n allen op vakantie en nader tot elkaar komen. Maar ja, dat gaat nu natuurlijk ook niet door die klote corona.”

Zwijgend liggen we naast elkaar.

“Of misschien relatietherapie,” opper ik.

“En dan naar zo’n vrouw zeker die zegt dat ik jou maar gewoon je gang moet laten gaan, met die chicks van je. Dat ik je ‘vrij’ moet laten.” De aanhalingstekens die hij met zijn handen in de lucht tekent, maken hem akelig onaantrekkelijk. Waarom doen mensen dat toch.

“We kunnen ook naar een man toch?” opper ik.

“Goed. We proberen relatietherapie, maar dan zoek ik de peut,” beslist Jochem.

“Deal.”

“Deal.”

Jochem werkt vandaag thuis, dus ik vlucht naar kantoor. Suus vertelde dat ze op haar werk een schema hebben wie er wanneer op de zaak mag komen. Blijkbaar zijn er meer mensen die gek worden van business bedrijven binnen de woonkamer. Jochem en ik hebben een ongeschreven wet dat de een wiebert als de ander thuis moet zijn. Ineens doet het me denken aan een co-ouderschap en vliegt de angst me om het hart. Zou het dan echt zo gaan? Worden we weekend-ouders en moeten Nine en Mats straks met een koffer vol knuffels naar school? Ik kan me er niks bij voorstellen.

Workfriend Liesbeth zit er al. Dikke ogen en rode wangen verstoppen zich achter haar beeldscherm.

“Jeetje Lies, gaat het wel? Wat is er met je?”

“Niks hoor, gaat wel,” probeert ze dapper.

“Lies, kom op,” dring ik aan. “Je ogen liggen op kussentjes, en je maakt mij niet wijs dat dat van de pret is.”

“Ik heb de hele nacht gejankt,” begint ze, en de waterlanders dienen zich spontaan weer aan. “Jeroen heeft gezegd dat-ie geen verkering wil. En ik begrijp er niks van. We zijn al bijna 3 maanden aan het daten, en ik dacht dat het steeds beter ging. Nu wijst-ie me ineens af en is alles voor niks geweest.”

“Och lieverd,” sus ik, “wat naar voor je. Gaf hij nog een reden? Misschien zit hij gewoon niet zo goed in zijn vel. Hij was toch net een restaurant begonnen? Horecazaken staan nu enorm onder druk natuurlijk.”

Liesbeth knikt. “Hij zei dat hij helemaal geen relatie wil, maar dat hij me wel wil blijven zien. Dat wil ik niet. Als het nergens naartoe gaat, is het zonde van mijn tijd.”

“Snap ik ja,” antwoord ik, “maar hierdoor staat er ook wel veel druk op jullie samenzijn. Want het was wel leuk, zei je net. Kun je het niet gewoon nog wat tijd geven?”

Een diepe zucht klinkt door de lege vestiging.

“Ik denk dat het al te laat is,” sipt Liesbeth. “Gisteravond riep ik boos dat half voor mij niet genoeg is en dat hij maar beter kon gaan. Sindsdien heb ik niks meer van Jeroen gehoord, terwijl hij normaal altijd een appje stuurt om me welterusten te zeggen.”

“Shit zeg…” troost ik.

“Wees maar blij dat jij die lieve Jochem hebt, en alleen maar date voor de leuk,” zegt Liesbeth. “Een goede relatie vindt je echt niet zomaar.”

Tekst: Hanneke Mijnster. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden