null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes deel 56: “Vera rent achter me en mijn brein verandert in een flipperkast”

Terwijl Maartje net haar twijfels heeft uitgesproken naar Jochem, drukt collega Liesbeth haar juist op het hart dat ze zo blij moet zijn met haar mooie gezin. Ondertussen kan Maartje de memorabele avond met Vera maar niet vergeten.

Het is al een week geleden dat Jochem en ik ‘het’ gesprek hadden, en ik heb nog aan niemand verteld dat mijn relatie is geïmplodeerd. Opvallend wel, want meestal deel ik alles wel met Suus. Of Liesbeth. Nu lijk ik vooral in de overlevingsmodus te zitten. Het huis is opgeruimder dan ooit, mijn mailbox is leeg en zelfs de onderbroeken liggen netjes opgevouwen in de kast. Liever doen dan denken, is het motto.

Jochem lijkt er dezelfde strategie op na te houden. Rommelend in de schuur en overwerkend. Blijkbaar hebben we dit allebei nodig. Hij heeft nog met geen woord gerept over de relatietherapeut die hij zou zoeken en ik heb er ook niet naar gevraagd.

Ik heb energie voor tien en dus pak ik zodra de kinderen naar school zijn de fiets naar het bos. Hardlopen vind ik heerlijk, maar ik wil niet hijgend langs huizen hollen, dus ik zoek altijd de natuur op. Dit wordt al mijn derde rondje deze week, dus blijkbaar is dat relatiegedoe toch nog ergens goed voor.

“Hey you,” klinkt het ineens achter me. Vera! Mijn brein verandert in een flipperkast. Wat is ze mooi in haar strakke zwarte hardloopbroek. Hoe zie ik er zelf uit met mijn rode kop? Wat heerlijk om haar weer te zien. Hoe moet ik haar nu begroeten? Met een kus? Is ze boos omdat we al een paar dagen minder contact hebben? Zou ze hier altijd rennen? Wat gaat ze snel. En dat schiet allemaal binnen vijf seconden door mijn hoofd.

“Hey!!” is uiteindelijk mijn enige tekst.

“Is dit jouw vaste rondje?” vraagt Vera. “Ik heb je hier nog nooit gezien.”

“In goede tijden ben ik hier drie keer per week,” doe ik stoer. Het kost me moeite om haar bij te houden, maar ik laat me niet kennen. Hardloopcoach Evi leerde me ooit dat je moet kunnen babbelen tijdens het rennen, voor de beste vooruitgang. Hoop dat ze me vergeeft voor dit gehijg.

“Laatste kilometer samen en dan een smoothie bij mij?” stelt Vera voor. En ik knik. Veel meer kan ik ook niet uitbrengen, maar dat geeft niet.

Tien minuten fietsen we naar haar huis en eenmaal binnen duik ik meteen met mijn hoofd onder de kraan.

“Heb je het zo warm lieverd? Je mag wel even douchen hoor. Maak ik ondertussen een lekkere smoothie voor ons.”

Ze is lief. “Nee joh, dank je. Dat hoeft echt niet hoor.”

“Doe nou maar,” dringt ze aan. “Is toch lekker?”

“Dat is waar. Heel snel eventjes dan.”

Ze wijst me de weg naar de badkamer, geeft me een grote handdoek en zet zelfs haar vloerverwarimg voor me aan. Haar badkamer is net zo mooi als de rest van haar huis, met een gigantische inloopdouche met twee douchekoppen. Eentje staat op kinderhoogte. Enigszins ongemakkelijk trek ik mijn sportlegging en praktische beha uit, en leg ze over de badrand. In de douchecabine wemelt het van de weldadige zeepjes en schuimen. Ik kies voor Fins Forrest, en smeer de heerlijke mousse met dennengeur uit over mijn klamme lijf.

Terwijl ik helemaal op ga in het soppen, blijkt Vera met twee prachtige paarse smoothies naar boven te lopen.

“Ik dacht, ik kom ‘m maar even brengen,” lacht ze guitig. “Heb je vast wel zin in.”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden