null Beeld

Maartje en de meisjes deel 57: “Het is zo fijn wat je doet, Vera”

Tijdens haar derde rondje rennen deze week, loopt Maartje Vera tegen het lekkere lijf. Samen sprinten ze naar Vera’s huis voor een verrukkelijke smoothie, maar blijkbaar is dat niet het enige dat ze in petto heeft.

Ze heeft twee smoothies in haar hand en alleen een badjas aan. Onschuldig kijken heeft geen zin meer, want we voelen allebei wel wat er gaat gebeuren. Dat vind ik ook zo leuk aan Vera. Durf. Ze laat duidelijk zien dat ze me wil en dat vind ik woest aantrekkelijk. Glunderend stapt ze met smoothies en al de douche binnen.

“Om je vingers bij af te likken”, sjanst ze. Behendig zet ze de twee glazen op het randje naast de zeep en begint me te zoenen. Lief. Zwoel. Gulzig. De Finse Forrestmousse schuimt wellustig tussen alle handen, buiken, borsten en billen. Na het hardlopen heb ik altijd zin in seks, een bijvangst van de goede doorbloeding denk ik. Maar dit, hier en nu onder de douche met Vera, is gewoon goddelijk.

“Laten we op bed verder gaan”, fluistert ze in mijn oor. Ik knik en blijf maar kussen. We drogen af met de franse slag, want alle aandacht gaat naar de franse kus. Eenmaal op haar bed duikt ze door haar knieën en tussen mijn benen. Oh my! Alles voelt fantastisch, maar toch wil ontspannen niet echt lukken. Ik blijf maar denken aan die smoothies op het randje in de douche (waarom!?), aan de tijd (het is gewoon middag!) en aan Jochem (is hij nu ongerust?).

Waar je een man nog wel eens uit ego redding voor de gek kunt houden, moet je bij een vrouw gewoon met de billen bloot.

“Het is zo fijn wat je doet, Vera,” zeg ik zacht.

“Ontspan maar gewoon liefje,” zegt ze als ze weer naast me komt liggen. “Waar zit je met je hoofd?”

Ze pakt mijn hand vast en ik voel de tranen prikken in mijn ogen.

“Ik vind je zo leuk Vera. En zo fijn.” Zwijgend kijk ik haar aan.

“Dat is toch juist mooi?” lacht ze. “Ik vind jou ook heel leuk. En lief.”

Een eenzame traan rolt over mijn wang, zoals op Maxima’s bruiloft.

“Ik ben bang dat ik je net te vroeg ontmoet heb,” zeg ik uiteindelijk. “In mijn hart heb ik al ruimte voor je, maar in mijn leven klopt het nog niet. Ik heb pas net tegen mijn man gezegd dat ik wil stoppen en we hebben nog niet eens besproken hoe we dat allemaal gaan doen.”

Vera rolt op haar rug en samen liggen we naar het plafond te staren. Hand in hand. Naakt.

“Maak het eerst maar af,” zegt Vera uiteindelijk. “Los het op thuis en doe het netjes. Voor de kinderen, voor je man en voor jezelf. Ik vertrouw op mijn gevoel en ik voel dat wat er tussen ons is, dat dat echt is. Laten we niet gaan bouwen op een rommelige ondergrond. Onze tijd komt vanzelf.”

Huilend en lachend kus ik haar, die mooie wijze Vera. “Ik geloof dat je gelijk hebt,” glimlach ik door mijn tranen heen. “Ik wil je geen pijn doen.”

“Het is oké lieverd,” troost ze. “ik begrijp het.”

Even later hijs ik me wat ongemakkelijk in mijn klamme hardloopoutfit. De smoothie onaangeroerd in de douche achterlatend.

“Ik spreek je snel,” zeg ik als ik haar gedag kus.

“Weet ik,” glimlacht ze.

Goh, die Vera.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden