null Beeld

Maartje en de meisjes deel 58: “Ik voel me verdrietig, verward, opgelucht en verliefd. Een onmogelijke cocktail”

Het stomende-seks-moment eindigt in een openhartig gesprek, waarin Maartje toegeeft dat Vera net te vroeg in haar leven komt, en dat Vera haar op haar beurt alle tijd gunt voor het goed oplossen met haar gezin.

Zullen we vanavond wandelen? app ik naar Suus. Ik heb behoefte aan klankborden en nu de kroegen dicht zijn, kunnen we nergens anders rustig praten zonder meeluisteraars. Bovendien praat het lopend wel lekker. Om 20.00 uur spreken we af op het hoekje bij de kerk. We lopen de lichtjesroute, een prachtige vijf kilometertocht die leidt door de stad. Verlichte grachten en verlaten winkelstraten zijn ons bijzondere decor.

“Ik denk dat Jochem en ik uit elkaar gaan,” zeg ik nadat we de ‘wat gezelligs’ en ‘druk druk’ hebben gehad.

“Dat dacht ik al,” antwoord Suus. Ze kijkt me niet aan. “Ik hoorde van Dirk dat Jochem zo boos op je was en toen ik je van de week ineens heel hard zag fietsen met een voor mij onbekende vrouw, legde ik de link wel. Maar jeetje Maartje, hoe voel je je?”

Fijn vind ik dat aan Suus, ze kan oordeelloos luisteren en vraagt gewoon hoe het zit.

“Verward. Verdrietig. Opgelucht. Verliefd,” som ik op. “Een onmogelijke cocktail. Het gáát gewoon niet meer, tussen Jochem en mij. We hebben niet eens de hele tijd ruzie, maar we voelen het gewoon ook niet meer. En ik weet dat Jochem heel tolerant is geweest in mijn ontdekkingstocht met vrouwen. Maar waar het voor mij net begon, zat hij stiekem te wachten tot ik uitgespeeld was. Dat is niet vol te houden natuurlijk. Voor ons allebei niet.”

Ze legt een hand op mijn arm. “Wat rot voor jullie allemaal Maartje. Maar goed dat jullie zo eerlijk zijn over je gevoel. En hoezo verliefd? Wie was die vrouw op die fiets?”

“Vera. Ik ken haar van werk. Jochem weet ook van haar. Ik ben knetterverliefd, maar heb haar gezegd dat ik nu niks kan. Alle focus moet nu op thuis liggen. Het liefst wil ik het de kinderen zo snel mogelijk vertellen, want zij voelen toch wel dat er iets speelt. Maar goed, Jochem wil liever wachten en het pas vertellen als we daadwerkelijk een plan hebben van hoe we het gaan doen.”

“Ja, dat snap ik ergens ook wel,” zegt Suus. “Heb jij al een idee van hoe je het zou willen?”

Co-ouderschap, sowieso,” antwoord ik beslist. “Misschien steeds na een paar dagen in de week wisselen, zoiets. En Jochem mag wel in ons huis blijven wonen. Ik ga hem niet het huis uit sturen omdat ik uit elkaar wil. En eigenlijk voelt een nieuwe start in een nieuw huis voor mij ook wel goed.”

We stappen flink door en zijn al voorbij de schouwburg als ik een traan zie glinsteren in Suus’ oog.

“Lieverd, wat is er?”

“Dat jullie uit elkaar gaan raakt me gewoon zo. Jij en Jochem waren altijd een beetje ons voorbeeld. Nu kijk ik ook ineens kritisch naar mijn relatie met Dirk. Alsof ik daar ook ineens iets van moet vinden. En al die avondjes samen, Vlieland samen, dat soort dingen ga ik ook missen. Maar hee, dit gaat niet om mij he, dit gaat om jou. En ik steun je, welke keuze je ook maakt.”

We knuffelen, corona of niet.

“Maar beloof me één ding Maartje: blijf echt nog even van die Vera af. Hoe verliefd je ook bent.”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden