null Beeld

Maartje en de meisjes deel 59: “Het liefst wil ik nu een troostkus, net als vroeger”

Maartje maakt met haar vriendin Suus een avondwandeling en vertelt alles over het gedoe met Jochem en het avontuur met Vera. Suus drukt haar op het hart om echt nog even niks met Vera te beginnen.

Al drie keer checkte ik of ze online was. Dit afgelopen uur. Ik lijk wel 16. Jochem zit beneden tv te kijken en in en een poging om wat alleen-tijd te sprokkelen ben ik maar vast naar bed gegaan. Om 21.00 uur. Ik krijg Vera maar niet uit mijn hoofd en ook al weet ik dat ik haar zelf een halt toe heb geroepen, voel ik een verdriet dat ik niet kwijt kan. En dus bevind ik mezelf googlend in pyjama op donderdagavond. Via Facebook weet ik nu dat ze een zus heeft, en een paar jaar geleden toch wel wat dikker was, via Instagram ontdek ik dat ze vorig jaar met Kerst op wintersport was in Italië. Van pure armoede zoek ik zelfs op Spotify wat voor afspeellijsten ze heeft. Hardlopen zie ik, Wining & Dining en nog wat meditatiedingen. Wist ik dus niet van haar.

Maar goed, ik wil haar dus de hele tijd van alles vragen. Wat ze aan het doen is, hoe haar dag was, of het goed gaat. Of ze ook nog wel eens aan mij denkt. Het is al anderhalve week geleden dat we ineens samen onder de douche stonden en sindsdien is het oorverdovend stil.

En weer kijk ik op haar WhatsApp. Aan het typen, staat er achter haar naam. Met bonzend hart wacht ik. En wacht ik. En nog langer. Weg is het weer.

Hoe is het met je? schrijf ik. Maar ik verstuur niks. Wéér zo’n puberactie, maar ik kan het echt niet helpen.

Na tien minuten is er nog steeds geen woord gewisseld tussen Vera en mij en besluit ik met een snik in mijn hart te gaan slapen. Kutzooi.

Uren lig ik te woelen. Tot ik ineens een hand op mijn bil voel. Blijkbaar heb ik toch geslapen, want ik heb Jochem niet in bed horen stappen.

“Meisje,” fluistert hij, “doe eens rustig.” Zijn hand strijkt over mijn bil en mijn rug. “Gaat het met je?” Zijn voeten zoeken de mijne en zo intiem zijn we maanden niet geweest.

Ik blijf met mijn rug naar hem toe liggen en doe net of ik slaap.

“Schat, kom op. Ik hoor aan je ademhaling dat je wakker bent. Na twaalf jaar samen weet ik echt wel hoe je klinkt als je slaapt.”

Met een schuldbewuste glimlach draai ik me om.

“Het is toch ook gek allemaal,” zucht ik. “Ik vroeg hier, jij lang beneden. Plannen maken voor het volgende deel van ons leven. Alleen, terwijl ik die normaal allemaal met mijn beste vriend zou delen. Je bent mijn beste vriend Jochem, en nu voelen we ineens zo vervreemd van elkaar.”

Met zijn hand veegt hij een haar uit mijn gezicht. “Ben ik ook. En jij de mijne. En zelfs in deze belachelijke kerstbomenpyjama vind ik je een lekker wijf.”

We giechelen.

“Laten we niets overhaasten Maartje. Ik las net een artikel over birdnesting, wat betekent dat de kinderen in dit huis blijven en wij om en om met de kinderen thuis zijn. En de andere week op onze eigen plek. Waar die dan ook is straks. Ik wil dit graag samen doen. En zo close mogelijk.”

Ik ben bijzonder verrast door dit voortvarende werk van Jochem. Terwijl ik lag te Sherlock Holmen naar een vrouw waar ik nu toch niks mee kan, was hij bezig met nieuwe stappen voor ons gezin. Een vlaag schuldgevoel en verwondering maakt even dat ik Jochem met andere, liefhebbende ogen zie.

“Dat klinkt goed zeg,” antwoord ik. “Wat lief van je dat je dat hebt uitgezocht.” Tranen wellen op in mijn ogen. Het liefst wil ik nu een troostkus, net als vroeger. Maar ja. Jochem knijpt zachtjes in mijn zij. En ineens is daar toch een kus. Hè?!

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden