null Beeld

Maartje en de meisjes deel 60: “Zelf weet ik ook niet waar we staan”

Het kost Maartje duidelijk moeite om het contact met Vera stil te houden. Ze wil aandacht, troost, een perspectief. En tegelijkertijd ook rust. Een gevoel van missen maak zich meester van de nacht en dat eindigt met een troostkus van Jochem. Wat nu?

Zoals m’n goed ingelopen Dr. Martens, m’n warmste winterjas en het album 19 van Adele, zo is vrijen met Jochem ook. Door en door vertrouwd. Ik ken elk plekje, en hij bij mij ook. Zeven minuut drieëndertig duurt het gemiddeld, zoenen is er niet echt meer bij. Af en toe een kus omdat het hoort, maar niet meer vlammend van verlangen zoals in het begin. Tijdens de daad fantaseer ik altijd over een collega, een ex of in dit geval: Vera. En eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat Jochem na al die jaren alleen nog oog voor mij heeft.

Wanneer we elkaar intiem gezien zijn kwijtgeraakt weet ik niet precies. De kinderen de schuld geven vind ik in dit geval te makkelijk. Ook in de wittebroodsjaren was het altijd prima met Jochem in bed, maar nooit vlam in de pan, zoals met Judith en Vera.

“Nou, ik ga naar Dirk,” zegt Jochem de volgende ochtend. “En vannacht eh, ja, nou ja.”

“Ja. Veel plezier en groetjes aan Suus,” antwoord ik.

De kinderen spelen de hele dag buiten en zijn stiekem wel blij met die verlengde kerstvakantie. School mailde dat ze deze dagen wel zelf Rekentuin en Taalzee kunnen doen, maar geen hond die daar zin in heeft natuurlijk.

Ik gebruik mijn tijd goed vandaag. Om 11 uur gooi ik mijn out-of-office erop en de rest van de middag gebruik ik voor kerstrecepten googlen, online boodschappen bestellen en een plichtsgetrouw belletje met mijn moeder.

“Hoe is het met Jochem, lieverd,” vraagt ze. “Ik hoor je eigenlijk nooit meer over hem.”

Dat klopt ook wel. Mijn ouders zijn dol op Jochem en hij op hen, dus ik weet niet hoe, en vooral wat ik moet uitleggen over onze huidige status. En eerlijk: zelf weet ik eigenlijk ook niet eens waar we staan. Vannacht was fijn, maar heeft voor mij niks veranderd. Straks toch eens aan Jochem vragen hoe hij dat ziet.

En wat zei hij nou? Birdnest? Een rondje zoeken levert allerlei voorbeelden van birdnesting op, waarbij de kinderen in hetzelfde huis blijven wonen en de ouders om en om elders zitten. Een mooi voorbeeld van de kinderen voorop zetten, maar ik ben benieuwd hoe dat in de praktijk gaat. Moeten we dan ineens drie huizen betalen? Of huren we er een flatje bij? Moet er toch niet aan denken dat Jochem en ik ineens om en om in hetzelfde bed slapen. Dat ik de condoompapiertjes van zijn scharrels vind en alle bierflesjes van zijn mannenavond mag opruimen. Nee bedankt. Het liefst wil ik toch een eigen plek en een nieuwe start maken, dus ik zoek ook wat voorbeelden van co-ouderschap uit.

Bam. Plots slaat de realiteit me keihard in het gezicht. Dit wordt waarschijnlijk onze laatste kerst samen. Tranen met tuiten en tegelijkertijd voel ik een soort oerkracht van mijn tenen naar mijn kruin schieten. Alles. Komt. Goed.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden