null Beeld

Maartje en de meisjes deel 61: “Hij kijkt op en ik zie een traan glinsteren in zijn ooghoek”

Het idee van de laatste kerst samen als gezin maakt Maartje verdrietig. Ondanks de warme-jas-seks met Jochem zoekt ze nu toch naar voorbeelden van co-ouderplannen en gelukkig gescheiden types. Alles komt goed, toch?

“In mijn hoofd ben ik al weg,” vertel ik tegen Lies. Mijn favoriete workfriend belde na het zien van mijn verrassend vroege out-of-office en wist meteen dat dat niet zomaar was. Dus nu wandelen we door het bos, met 981 andere frisse neus halers.

“Bij Jochem, maar ook uit het huis.”

“Waar wil je heen dan?” Liesbeth kijkt me vertwijfeld aan. “En wat denk je ergens anders te vinden?”

Haar vragen irriteren me een beetje. Dat komt niet zozeer door Liesbeth, maar iedereen die ook maar insinueert dat weggaan bij Jochem zonde is, of zielig voor de kinderen, zorgt voor stekels op mijn rug. Alsof ik daar zelf niet aan denk. Alsof ik weg wil omdat ik gewoon geen zin meer heb. Misschien zit je wel in een vroege midlifecrisis, suggereerde Suus laatst, ‘jij was met alles altijd vroeg,’ voegde ze er nog aan toe.

Dat laatste is overigens wel zo. Toen we net op de havo zaten, had ik al de ene verliefdheid na de andere te pakken. En tijdens de kerstdisco op school stond ik als eerste van ons groepje te tongen onder de maretak. Nu ben ik de eerste van mijn vriendinnengroep, en in mijn familie, die mogelijk gaat scheiden en sowieso niet hetero is. ‘Maar lesbisch ben je ook niet hoor Maartje,’ benadrukte Suus. Ik voel dat ze daar wel gelijk in heeft.

“Joehoe!” wappert de hand van Lies net iets te dicht op mijn gezicht. “Ben je erbij Maartje?”

“Ik dwaalde even af in mijn eigen hoofd,” verontschuldig ik me. “En laten we het alsjeblieft over iets leuks hebben. Ik heb genoeg van mijn eigen gezeik.”

“Nou, oké,” zegt Lies. “Wil je iets horen wat heel leuk is en tegelijkertijd ook volkomen K?”

Verbaasd kijk ik haar aan. “Tuurlijk!”

“Weet je dat reclamebureau in de oude cacaofabriek bij het water? Dat helemaal gericht is op duurzaamheid?”

“Zeker!” antwoord ik. “In dat pand met die prachtige hoge ramen?”

“Die ja. Nou, daar was ik dus laatst en…” Liesbeth laat een korte stilte vallen.

“En?” dring ik aan.

“En ze hebben gevraagd of ik daar kom werken. Als accountmanager. En ik heb dus ja gezegd.”

“Lies!” roep ik uit, “gefeliciteerd! Wat ontzettend goed van je. En leuk voor je.”

“Ja?” vraagt ze vertwijfeld, “ja toch? Ik heb er ook echt wel zin in. Maar ja, ik vind weggaan ook wel heel jammer.”

“Absoluut. Ik ga je gigantisch missen. Maar jeetje Lies, ik wist niet eens dat je op zoek was. Of dat je ontevreden was. Je overvalt me er wel een beetje mee.”

“Ja… nou ja, je was ook best veel met jezelf bezig de laatste tijd toch,” zegt Liesbeth. “Ik bedoel, je hebt nu zoveel aan je hoofd,” vult ze aan wanneer ze mijn verontwaardigde blik ziet.

Ik weet dat ze gelijk heeft.

“Sorry Lies,” zeg ik daarom. “Ik heb mijn aandeel in kantoor een beetje laten versloffen de laatste tijd. Dat is niet professioneel. Ga je daarom weg?”

“Nee, nee, nee!” sust Lies. “Natuurlijk niet. Na zes jaar wil ik gewoon wel eens iets anders en dit werd me toevallig in de schoot geworpen. Echt hoor Maartje. Ik vind werken met jou juist heel fijn.”

Na een uur zwaaien we elkaar uit en fiets ik naar huis. Liesbeths woorden laten me niet los. Thuis tref ik Jochem ineengedoken achter zijn laptop aan de eettafel.

“Hey. Hoe is het?” vraag ik.

“Hmrwl.” mompelt hij.

“Hee Jochem, hoe gaat het met je?” probeer ik het nog eens.

Hij kijkt op en ik zie een traan glinsteren in zijn ooghoek.

Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden