null Beeld

Maartje en de meisjes deel 62: “Zwak Maartje, zwak”

Tijdens een wandeling in het bos vertelt workfriend Liesbeth dat ze een nieuwe baan heeft. En tussen neus en lippen door wijst ze Maartje ook nog even op haar hedendaagse navelstaarderij.

Maartje neemt de kritiek ter harte en vraagt bij thuiskomst aan Jochem hoe het met hem gaat. Hij blijkt met natte ogen achter zijn beeldscherm te zitten.

“Lieverd, wat is er?” vraag ik aan Jochem. Ik ga tegenover hem aan tafel zitten.

“Niks, nou ja, je weet het natuurlijk wel. Maar ik wil het er nu echt niet over hebben, want de kinderen kunnen elk moment binnenkomen en ik heb geen zin in gedoe,” bromt hij.

“Vanavond verder praten dan?” stel ik voor.

“Verder? Hoezo verder?” blaft Jochem. “Jij praat de hele dag met al je vriendinnen en je dates, maar nooit met mij.”

Moddergooien is nu niet nodig, dus ik besluit het te laten.

Na dat rondje bos met Lies ben ik nog vol in de actiemodus. De strijk jas ik er zo doorheen, en tijdens het opruimen neem ik meteen de kasten onder handen. Die kinders groeien als kool de laatste tijd en alle broekjes zijn inmiddels rijp voor hoogwater. Drie zakken vol in maat 122 tot 140 trek ik uit hun lades. Ondertussen draait mijn hoofd op volle toeren. Hoe zou het zijn, in mijn eentje? Woon ik dan hier nog, of begin ik ergens opnieuw? Hoe zou het nu met Vera zijn? Stop Maartje. Geen Vera nu. Zou ze al aan het daten zijn? Stop. Stop.

Vervolgens trek ik mijn eigen kast leeg. Strakke zwarte jurkjes van mijn killerbody jaar (2017 was dat, my god), die hoef ik nu echt niet meer te bewaren. De blauwe jurk die ik droeg op date met Hannah, wat een avontuur was dat. Jeans met net iets te skinny pijpjes. Hup, weer twee zakken vol. Mijn groene succesnummer trek ik met kerst aan, en misschien met oud en nieuw wel weer. Al moet ik eerst maar zien hoe dat gaat. Het klinkt cru, maar wat de feestdagen betreft komt corona dit jaar bijzonder gelegen. Ik moet er niet aan denken om schijnheilig met mijn ouders en Jochem aan de rollade te zitten. We gaan nu gewoon spelletjes doen met zijn vieren en aardappelkroketjes en biefstuk eten. Iedereen blij.

“Eten!” klinkt het vanaf beneden.

“Joe!” roep ik. Snel vouw ik mijn mooie goed weer op en leg het terug in mijn kast.

“Wat lief dat je al hebt gekookt,” zeg ik tegen Jochem.

“Mag ook wel toch, om zeven uur,” bromt hij. Ik heb de tijd helemaal niet in de gaten gehouden blijkbaar.

Tijdens het eten probeer ik de sfeer erin te houden. Nine en Mats kletsen een beetje mee, maar uit de hoek van Jochem komt niet veel meer dan wat gebrom en gesmak.

Zwijgend denk ik aan het etentje laatst bij Vera, bruisend met haar modern familiy. Een oneerlijke vergelijking, dat snap ik ook wel.

Fijne kerst lieve Vera, stuur ik even later vanuit de keuken. Zwak Maartje, zwak.

“Mama?” klinkt het achter me. “Vind papa jou nog wel lief?”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden