null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes deel 63: “Nu is het mooi geweest”

Het wil maar niet boteren tussen Maartje en Jochem. Hij bromt en moppert en zij zit overal en nergens met haar gedachten. En wanneer ze op een zwak moment toch een kerstgroet naar Vera stuurt, stelt zoon Mats ineens een akelig pijnlijke vraag.

“Papa zei dat jij moet weten wat je hebt,” gaat Mats verder. “Maar wat heb je dan?”

“Een hele lieve jongen heb ik,” zeg ik en ik geef hem een dikke knuffel. Het liefst zou ik nu zeggen dat ik papa natuurlijk nog wel lief vind, en al zijn twijfel wegnemen. Maar het lukt me niet.

“Waarom is papa boos op jou?” houdt Mats vol.

Au. Het raakt me dat onze impasse ook de kinderen niet ontgaat.

“Ik houd van papa,” antwoord ik, “en papa ook van mij. En op dit moment onderzoeken we op welke manier we van elkaar houden.”

“Wat is er mam?” roept Nine vanaf de tafel.

“Kom jongens, we gaan nu eten” stuurt Jochem.

De kerstvakantie kruipt voorbij. Ik had al een lijstje met uitjes, tentoonstellingen en uitraasroutes bedacht, maar alleen die laatste staat nog overeind. Na de frisse neus vluchten we alle vier in Netflixen, in het meest trieste geval soms allemaal op ons eigen apparaat. Een bezoekje aan mijn moeder met het kroost zit er ook niet in, want haar nieuwe vriend is hartpatiënt en we willen uiteraard geen enkel risico lopen. Ondertussen wordt de sfeer er niet gezelliger op.

Oud & Nieuw vieren we al jaren met Suus en Dirk en de kinderen, maar ook dat gaat nu niet. En dus is het just the four of us, met oliebollen, chips en een zingende champagnefles op tv. Tijdens de jaarwisseling ben ik altijd melancholisch. Het is een moment van terugkijken en van reflectie. Vaak denk ik dan strenge dingen en doorleef ik teleurstellingen over wéér te weinig gesport, wéér geen nieuwe hobby volgehouden of wéér meer gewerkt dan geleefd. Nu niet. Gek genoeg. In het jaar dat corona alles machtig moeilijk maakt, mijn relatie aan een zijden draadje hangt, voel ik een diepe rust in mezelf. Tevredenheid ook, want nooit eerder was ik zo dicht bij mezelf. En ik voel vertrouwen. Zoals John Lennon zo mooi zegt: everything will be okay in the end, and if not, it’s not the end.

Twaalf uur. De dansende oliebol en lopende klappende klok springen een gat in de lucht. Nine en Mats steken als de wiedeweerga al hun sterretjes aan.

“Gelukkig Nieuwjaar Jochem.” Ik geef een zoen op zijn wang.

“Ik hoop het,” antwoord hij.

En op dat moment knapt er iets in mij. Zijn slachtoffergedrag hangt me de keel uit.

“Daar ben je zelf bij,” bits ik. “Ik ga slapen nu. In het logeerbed.”

Ik krijg een boze blik, maar trek me er niks van aan. Morgen praten we wel, besluit ik. Nu is het mooi geweest. Een kwartier later liggen Mats en Nine al onder zeil en luister ik met mijn oortjes in country klassiekers in het logeerbed. Ik wil dit gevoel vasthouden.

Gelukkig nieuwjaar mooi mens Maartje. Graag tot gauw. x popt op in mijn scherm. Vera!

Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden