null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maartje en de meisjes deel 64: “Vanavond zeg ik het echt”

Maartje heeft genoeg van Jochems negatieve houding en besluit het nieuwe jaar in het logeerbed te beginnen. Luisterend naar heerlijke liedjes ontvangt ze ineens een appje van Vera.

Na de nieuwjaarswensen van beide kanten heb ik niks meer van Vera gehoord. En blijkbaar vind ik dat dus heel jammer, want ik vind mezelf nu al voor de derde keer rennend terug in het bos waar ik haar eens tegenkwam. Hardlopen helpt me. Het maakt mijn hoofd leeg en ordent mijn gedachten. En, toegegeven, het is een fijne vlucht uit het huis. Ik weet niet eens of ik Vera wel echt wil zien nu, of wat ik dan zou doen. Ik heb haar nog niets te bieden. Misschien wil ik wel gewoon graag voelen dat ze er nog is.

“Ben je daar eindelijk?” moppert Jochem als ik thuiskom. “Ik heb zo een call en heb net een uur Nieuwsbegrip gedaan met Nine. Mats moet zo een recensie schrijven over een film. Nu is het jouw beurt.”

“Prima,” antwoord ik. Vanavond ga ik tegen hem zeggen dat ik helemaal wil stoppen. Vanavond zeg ik het echt.

“Ik ga The Lego Movie kijken!” roept Mats, die opvallend blij is met zijn schoolopdracht deze keer.

“Nee schat, geen tekenfilm,” zeg ik. “Kies maar een film met een echt verhaal, zodat je er ook daadwerkelijk iets over kunt vertellen. Forrest Gump bijvoorbeeld, of Free Willy.”

Saaaaaaiiiii,” vindt Mats.

Back To The Future dan?” opper ik. “Of Liar Liar, die is met Jim Carrey en vindt je vast grappig.”

“Star Wars wil ik!” roept Mats.

“Ook goed,” zucht ik. “Maar ga nu eerst maar even in Teams naar de juf luisteren hoe je die recensie precies moet maken.”

Sinds de scholen dicht zijn, plak ik mijn werk in de vroege ochtend en de late middag en de rest van de dag speel ik juf van groep 6 en groep 8. Het is leuk om op deze manier bij de kinderen betrokken te zijn. Twee kleine slimmerds zijn het. Nine is ijverig en Mats is liever lui dan moe. Net Jochem. Misschien is dat ook een typisch man-vrouw verschil?

Tegelijkertijd is het wel tragisch dat ik - in tegenstelling tot veel andere ouders - niet gillend gek word van dat thuisonderwijs. Mijn werk laat zich namelijk prima in de kleine uurtjes stoppen en dat is natuurlijk geen goede zaak. Ik heb nauwelijks aanvragen voor uitzendkrachten en de contracten van huidige plaatsingen lopen binnenkort af. Gelukkig heb ik nog wel wat vet op de botten zitten, maar als ik het binnenkort met één salaris wil redden, dan moet ik wel wat doen nu.

Terwijl Mats en Nine met grote ogen naar Darth Vader kijken en Jochem boven nog steeds de ene call na de andere doorploetert, vis ik bij wat klanten de prognoses op. Tegen vijven heb ik ze allemaal gehad. Behalve Vera. Zal ik? Ja.

Ik begin uiteindelijk wel vier keer opnieuw. Een zakelijke toon voelt gek, een mail beginnen met ‘lieve Vera’ kan natuurlijk ook niet. Uiteindelijk kies ik voor een combinatie. Luchtig en persoonlijk, en typ ik een appje naar Vera als aankondiging voor mijn mail.

Hee fijne Vera, hoe gaat het met je? Ben je het nieuwe jaar goed begonnen? Ik heb je net een mail gestuurd over de gedetacheerden, heeft geen haast. Moest vandaag nog aan je denken tijdens mijn rondje door het bos. Veel liefs!

“Mam! Wat is een Empire?” wil Mats weten. Ik kijk het laatste staartje mee met een oog op het scherm gericht, en een dat steeds afdwaalt naar het scherm van mijn telefoon.

Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden