null Beeld

Maartje en de meisjes deel 66 – “De waarheid kan nooit kwetsend zijn, alleen vervelend om te horen”

Jochem is met de kinderen naar Friesland vertrokken en Maartje heeft het rijk veertien dagen voor zich alleen. Ze zet haar gedachten op een rij en probeert de afsluiting met Jochem zo goed mogelijk voor te bereiden. Vera verzet de zakelijke afspraak wegens teveel gevoelens en wil daarna toch ineens wandelen. Wat betekent dat?

“Hoi.”

“Hoi Maartje.”

Een tikkeltje ongemakkelijk staan we tegenover elkaar.

“Naar links?” wijs ik. Ze knikt. Niet dat het uitmaakt, elk stukje duin is prachtig.

“Fijn dat we even kunnen praten,” steekt Vera meteen van wal. “Ik gooi alles het liefst maar meteen op tafel. We hebben afscheid genomen, maar er is nog steeds een lijntje tussen ons Maartje. En daar heb ik last van. Zakelijk, maar dat los ik wel op met Liesbeth. Maar als je me dan zo’n kijktip stuurt, dan voel ik weer zo’n trekkracht…”

“Oh sorry, dat was niet mijn bedoeling,” jok ik. “Ik wil het je niet lastig maken, ik wilde juist iets leuks met je delen omdat ik denk dat het zo bij je past.”

“Ja, en dat is precies het probleem,” gaat Vera verder, “want ook al kennen we elkaar nog niet zo lang, ik ben behoorlijk ondersteboven van je. En als je dan zo’n serie stuurt die ik toevallig net kijk, wordt dat alleen maar aangewakkerd. Maar ik heb mijn portie onbeschikbare liefdes wel gehad in mijn leven. Ik wil dat niet meer. Dit keer wil ik het goed doen, voor mij en mijn kind.”

De glinstering in haar ooghoek omlijst haar verdriet. Mijn hart breekt. Ik blijf haar opzoeken door mijn eigen verlangen en heb daarin te weinig oog gehad voor haar gevoel.

“Het spijt me lieve Vera. Ik begrijp het. De aantrekkingskracht en verbondenheid die ik nu al voor jou voel zijn nieuw voor me en totaal overdonderend. Maar inderdaad, ik heb nog wat dingen op te lossen en daar moet ik jou niet mee lastigvallen.”

Ze legt haar hand op mijn arm. Een bliksemschicht stoot door mijn lijf.

“Het is niet dat je me lastig valt lieve Maartje,” zegt ze, “het gaat erom dat ik niet van je loskom op deze manier. Blijkbaar is het onze tijd nu niet, maar ik wil mezelf ook niet tegenhouden. Laatst had ik een date met iemand die best leuk ging, maar toen jouw appje binnenkwam was ik er met mijn hoofd niet meer bij en ben ik naar huis gegaan. Dat wil ik niet meer.”

Nu loop ik zelf ook met natte kijkers. “Ik bewonder je zo Vera,” antwoord ik. “Je bent zo zuiver naar jezelf, daar kan ik echt wat van leren.”

“Zuiverheid naar jezelf is het allerbelangrijkste Maartje. Wie ben jij om jezelf voor de gek te houden?”

Ik knik lachend en zou haar kapot kunnen zoenen nu. Maar ik houd me in.

“Dus lieverd, bel Jochem vanavond en zeg ‘m alles wat je op je hart hebt. De waarheid kan nooit kwetsend zijn, alleen vervelend om te horen. Jij moet door, en hij ook. En dan, over een jaar of wat, als alle stof is neergedaald, vind je vast een fantastische vrouw voor jezelf. Want die verdien je.”

“Mag ik jou dan bellen?” probeer ik.

“Ook daarvoor geldt: laat het open. Wie weet hoe onze wegen leiden als we allebei vrij zijn.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden