null Beeld Getty Images/EyeEm Premium
Beeld Getty Images/EyeEm Premium

Maartje en de meisjes deel 67: “Jullie waren altijd zo’n powerkoppel. Jullie zouden gaan trouwen!”

Terwijl Jochem met de kinderen in Friesland is, maakt Maartje een wandeling met Vera. Een zalig weerzien, maar ook een tikkeltje teleurstellend. Vera benadrukte namelijk dat ze afstand wil en dat Maartje eerst haar zaken op orde moet krijgen.

Vandaag verbaas ik mezelf als het gaat om planningstalent. Over een half uur komt Liesbeth eten en vieren we haar afscheid. En ik heb dus geheel tegen mijn gewoonte in, de vegetarische lasagne al in de oven staan, de tafel gedekt en de rode wijn ademend op het aanrecht. Die rust in huis doet me verrassend goed blijkbaar.

“Wat zie je er goed úít!” roept Liesbeth als ze binnenkomt. Ze heeft een plantje voor me meegebracht. De reden is me een beetje onduidelijk, maar ik vind het wel lief.

“Wat een beetje tijd voor jezelf al niet kan doen,” glimlach ik.

“Ik heb altijd tijd voor mezelf,” grapt Liesbeth. “Wel spannend hoor, volgende week begin ik aan mijn nieuwe baan vanuit huis. Hoe moet ik dan in hemelsnaam een nieuwe work friend vinden als ik mijn koffie altijd in mijn eigen keuken haal?”

“Heb je koudwatervrees lieffie?” plaag ik. “Je weet dat je altijd terug mag komen he?”

“Weet ik ook wel,” gaat Liesbeth verder. “Het is gewoon een gekke tijd. Ik kan niet daten nu, en moet dadelijk na het toetje meteen naar huis vanwege die avondklok. En ook al heb ik er zelf voor gekozen, het voelt nu toch wel jammer om weg te gaan bij jou. We hadden zo’n fijn bureau samen.”

Ik knik.

“Hoezo kun je niet daten dan? Zijn er geen leuke mannen beschikbaar?”

“Maar genoeg, mijn telefoon loopt elke dag rond een uur of drie vol met hengelaars. Maar wat moet je doen? De kroegen zijn dicht, ‘s avonds een wijntje kan ook niet. Ik ben een paar keer overdag gaan wandelen, maar van een dikke winterjas en een rode neus van de kou knapt niemand op.”

We schateren.

“En hoe is het met jouw liefdesleven dan?” wil Liesbeth weten. “Waar is Jochem nu?”

“Bij zijn ouders, met de kinderen. We hebben twee weken een time-out, om goed te bedenken hoe we het allemaal willen. Maar voor mij staat inmiddels wel vast dat we niet meer verder kunnen.”

“Ik blijf dat gek vinden,” zegt Lies. “Jullie waren zo’n powerkoppel altijd. Jullie zouden gaan trouwen!”

“Daar ligt het ook niet aan,” antwoord ik. Haar veroordelende vraag irriteert me.

Ik schenk Liesbeth nog een laatste wijn in, wanneer mijn telefoon gaat. Het is Jochem.

“We komen morgen vroeg al naar huis. Ik word gek hier en nu is het jouw beurt om even volle bak met de kinderen bezig te zijn.”

“Prima!” zeg ik, met in mijn achterhoofd dat de scholen maandag weer open gaan. “was het wel leuk?|”

“Ja hoor, ging prima. Maar als we co-ouderschap gaan doen straks, dan moeten we wel goed naar de verdeling kijken. M’n vader benadrukte dat ik geen weekendvader moet worden en daar heeft hij gelijk in.”

“Goh, heb je het je ouders verteld?” vraag ik. Ik merk dat het me raakt.

“Ja tuurlijk, ik kom anders nooit zo lang logeren, dus ik was ze wel enige uitleg verschuldigd vond ik.”

“Jochem heeft het zijn ouders vertelt,” zeg ik even later tegen Liesbeth. “Dat is de enige horde die ik zelf nog moet nemen.”

“Waarom een horde?” wil Liesbeth weten.

“Als mijn moeder het weet dan is het waar. Ze zal vragen blijven stellen en dan is er geen weg meer terug.”

“Nu wel dan?”

Nee. Nu ook niet.

“Ik vind je zo fijn Lies,” zeg ik. “Als er geen pandemie was, zou ik je nu een knuffel geven.”

“Een stukje chocolade is ook goed,” grinnikt ze.

En we rekken het al knagend en schaterend tot net voor de avondklok van negen uur.

Alles komt goed.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden