null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes deel 7: “Je kunt toch gewoon vertellen waar je was vanavond?”

Maartje staat nog roodgloeiend bij Judith als haar zoon Fedde belt om te vertellen dat ze al thuis zijn. Wat zal ze tegen Jochem zeggen?

“Eh ja. Sorry voor deze moodkiller. Ik moet nu echt weg.”

Judith geeft me nog een hele zwoele zoen en ik moet mezelf echt bij de kladden grijpen om op de fiets naar huis te stappen.

Wanneer ik thuis de sleutel in het slot steek, hoor ik Fedde al roepen aan de andere kant van de deur. “Mama!”

“Waar was je nou mama?”

“Hee liefje! Hoe was het bij oma? Had ze nog rode kool met hachee voor jullie gemaakt? En mocht je de hond uitlaten?”, klets ik er snel overheen.

Na een kwartier luisteren besluit ik dat het bedtijd is. Ik betrap mezelf erop dat ik zelfs in mijn handen klap als een juf. “Ik leg jullie lekker op bed jongens, dan kan papa even blijven zitten.”

“En een biertje pakken, hè pap!” lacht Fedde.

Ondertussen heeft Jochem ook voor mij een biertje ingeschonken. Eigenlijk drink ik dat alleen in combinatie met chips en voetbal op tv. “Het WK valt laat dit jaar”, lach ik.

“Dank je wel schat.” Jochem steekt zijn arm uit, en gebaart me dat ik naast hem moet komen zitten.

“Het lijkt wel of je een beetje geheimzinnig doet over vanavond. Je kunt toch gewoon vertellen waar je was vanavond?” Zijn blik voelt zo vertrouwd. Hij kijkt niet boos, niet bang. Eerder verwonderd. Tot in het diepste van het diepste voel ik hoe gehecht ik aan hem ben. “Of mag ik iets niet weten?”

Dit voelt rot. Ik ben niet eerlijk geweest en dit verdient hij niet. “Nou, lieverd, ik was wat drinken bij Judith. Een leuke vrouw die ik ontmoet heb en volgens mij klikte het wel. Was spannend joh!” Stiekem hoop ik met mijn enthousiasme de aandacht voor mijn solo-actie af te leiden. Ik zet mijn ogen zelfs wat extra in de fonkelstand.

Ik zie een vleugje schrik in Jochems ogen en dat raakt me. Zijn hand grijpt stevig om de mijne.

“Oh, joh, dat wist ik helemaal niet meer. Of heb je dat niet verteld? En wat hebben jullie gedaan?”

“Wijn gedronken en veel gekletst en gelachen.”

“En is het een lekker wijf?”, lacht Jochem.

“Ja!”, roep ik. “Blond en een beetje stoer, maar wel met een vleug vrouwelijkheid."

“Heb je haar gezoend? Vind je het ongemakkelijk dat ik dat vraag?”

“Een beetje wel ja,” beken ik. “Maar: ja. Ze heeft me gezoend.”

We hadden van te voren afgesproken dat we alles aan elkaar zouden vertellen. Jochem is mijn partner in crime, maar nu voelt het toch wel gek. Alsof ik hem bedonderd heb.

“Oh, oké”, is het enige wat Jochem zegt. We zitten even stil naast elkaar. En staren allebei voor ons uit. Klopt mijn schuldgevoel dan toch?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden