null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje en de meisjes – deel 74: “Ik snap niet dat ze daar genoegen mee neemt”

De lentekriebels beginnen Maartje een beetje te duizelen. Zoveel nieuwe ervaringen, zoveel nieuwe mogelijkheden. En alsof er er nog niet genoeg chaos is, maakt ze ook nog een profiel aan op een datingsite voor vrouwen.

“Hoi!”

Het is maandagochtend en Jochem stapt de woonkamer binnen. De kinderen zijn naar school en mijn aanstaande ex komt terug van een lang weekend in een meditatieklooster. Hij ziet er verrassend goed uit. Uitgerust, kleur op zijn wangen, licht in zijn ogen.

“Hee!,” groet ik terug. “Hoe is het?”

“Goed, goed. Het was echt een bijzonder goed weekend.”

“Ik zie het aan je,” antwoord ik. “Je ziet er goed uit. Was het gezellig?”

“Ook. Maar vooral indrukwekkend. Die rust. Ik heb zulke mooie gesprekken gevoerd en veel bijzondere mensen ontmoet.”

Zijn ogen stralen. Het raakt me om hem zo te zien.

“Wat voor mensen?” vraag ik.

“De burgemeester van Delft bijvoorbeeld. Die kwam om rust te vinden. En een ondernemer, en een relatiecoach. Allemaal mensen die bewust in zichzelf en in hun groei investeren. Dat maakte wel indruk.”

“Fijn hoor. Koffie?” vraag ik. En zonder op zijn antwoord te wachten schenk ik hem ook een mok in.

“Marco vertelde dat hij al vijf jaar een vriendin heeft. Naast Astrid dus. Hij heeft het niet aan haar verteld, maar ze weet het wel denkt ‘ie.”

“Serieus ja?” roep ik verbaasd.

“Ja. En hij vroeg dus waarom wij eigenlijk uit elkaar gaan, en waarom we niet gewoon elkaar kunnen laten, zoals zij dat doen.”

“Dat hebben we toch ook geprobeerd?” zeg ik zacht.

Jochem knikt.

“Tja…”

“Maar jeetje, al vijf jaar joh? Waar haalt ‘ie de tijd vandaan?”

“Vroeg ik ook ja. Hij zit iedere woensdag bij haar en Astrid stelt geen vragen, en hij deelt ook niks.”

“Maar hij wil dus niet scheiden?” vraag ik door.

“Nee, hij vindt het goed zo. Ze vullen elkaar goed aan, lachte hij.”

“Ik snap niet dat die vriendin daar genoegen mee neemt. Of Astrid.”

“Nou, maar zij laten tenminste wel hun gezin in tact,” bitst Jochem. Hij staat op en gaat zijn spullen opruimen.

Het is onwennig dat Jochem nu weer thuis is, dus ik besluit naar kantoor te gaan. Misschien moet ik toch maar een vacature uitzetten voor een vervanger van Lies. Niet dat het nu zo beredruk is, maar alle intakes en voorstellen zelf doen, kost me toch behoorlijk wat tijd. Aan de andere kant kan het nu ook geen kwaad om even mijn hand op de knip te houden. Weet je wat, ik zet ’m gewoon uit en dan zie ik wel. Ik ben duidelijk niet de meest besluitvaardige versie van mezelf op dit moment.

Vier mails later dwalen mijn gedachten alweer af naar de vogels buiten, de boodschappen die ik nog moet doen en of ik dat groene jack met western rouches toch maar wel zal bestellen. En HER natuurlijk! Meteen kijk ik of er nog wat te swipen valt. 12 likes zie ik, zo zo. Lig ik even lekker in de markt. Niet allemaal m’n types, maar dat mag de pret niet drukken. Hmm. Eigenlijk allemaal niet mijn types. Ik wil een vrouw die tof is. In haar looks, haar daden en haar humor. Hoe kun je dat in vredesnaam allemaal opmaken uit een paar foto’s?

Hand in eigen boezem: ik kan zelf ook wel wat beter mijn best doen. En dus voeg ik nog twee gezellige foto’s toe, die laten zien dat ik van hardlopen en van concerten houd, en schrijf ik een zo guitig mogelijk profieltekstje over mezelf. Newbi. Ondernemer. Moeder. Elke dag muziek. Zin in leuks! Ja. Dit is het wel voor nu.

Nog heel even swipen en dan ga ik weer aan het werk. Echt. Nee. Nee. Ja. Nee. Nee. Judith! Dikke ja. En nu maar afwachten.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden