null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maartje: “Ik hoop dat de knappe serveerster van vorig jaar er weer is”

Mats en Nine zijn al met Jochem op Vlieland en Maartje vaart ze achterna. Met een knoop in haar maag, want Judith blijkt gewoon nog met anderen te daten. Niet verboden, maar wel een teleurstelling.

#93

“Nee, mevrouw, u hebt de Waddentaxi geboekt. U moet hier door de uitgang links en dan de steiger oplopen”, wijst de dame achter het loket me de weg.

Ik dacht: ik ga niet in mijn eentje twee uur op zo’n veerboot zitten, ik neem de snelboot naar Vlieland. Maar wat ik aantref is een soort bakfiets op het water. We zijn er over drie kwartier belooft de schipper, en of we wel onze gordel vast doen.

Dat blijkt geen overbodig verzoek. De Waddenzee is net zo woest als mijn humeur en we klappen van de ene golf op de andere. Druppels zout water spatten in mijn nek en mijn maag schiet regelmatig in mijn keel. Het lijkt Walibi wel. Wanneer er een grote golf recht op ons afkomt en we hem met een daverende knal trotseren, moet ik keihard lachen.

“Eindelijk komt ze los”, glimlacht de schipper. “Laat je zorgen maar lekker aan wal meissie, je gaat naar het mooiste eiland van het land.”

En gelijk heeft-ie.

Gek en incompleet

In de haven staan Nine en Mats me al op te wachten. Jochem is er ook. Ze hebben rode konen en dikke wallen. Zoals dat gaat. Doodvermoeid door buiten spelen, de hele dag bewegen en elke avond opblijven.

“Mamaaaaaa!” roept Nine als ik de steiger oploop. Ze houdt me vast en geeft me een hele stevige knuffel, zonder verder iets te zeggen.

“Gaan we nu snoep kopen?” roept Mats.

“Ho ho jongen, laat mama eerst even aankomen,” corrigeert Jochem.

We glimlachen naar elkaar, maar ontwijken elkaars ogen. Dit voelt gek en incompleet. We zijn er alle vier, maar de liefde is er niet meer.

Discozwemmen

Ik gooi mijn koffers in het bagagekarretje van de camping en we besluiten met z’n vieren naar het dorp te lopen.

“Ging het goed van de week?” vraag ik aan Jochem.

“Zeker,” antwoordt hij, “met hier en daar een ditje en een datje natuurlijk.”

Hij ziet er ook moe uit. Maar dat zeg ik niet.

“We hebben gisteren gediscozwemt!” gilt Nine

“Gezwommen, domkop”, corrigeert Mats.

“Lief doen jij”, zegt Jochem.

Ik vraag hoe dat dan gaat, discozwemmen, en Nine vertelt in geuren en kleuren. Mats sjokt er stillig naast.

Eilandtempo

“Wat vond jij het leukst, Mats?” vraag ik.

“Niks. Vanavond wordt het pas echt leuk, want dan gaan we kampvuur maken op het strand.”

“Oh ja?” vraag ik.

“Papa en ik hebben al hout gehaald, en Mathijs ook. Dat is mijn vriend, die ken ik van discozwemmen.”

Ik kijk Jochem aan en hij glimlacht. Het is duidelijk dat ik mijn eilandtempo nog even moet vinden, en dat hij het al helemaal onder de knie heeft.

Knappe serveerster

“En Suus en Dirk?” vraag ik aan Jochem. “Heb je die nog gesproken?”

“Ze staan twee tenten naast ons. Ik logeer vandaag bij hen en pak morgen de boot terug, dan kan jij met de kinderen in de tent.”

“Dank je”, zeg ik zacht. Wat voelt dit ontzettend gescheiden ineens.

Na een half uur dralen bij het snoepwinkeltje en nog honderd verhalen over kinderen die ik niet ken, kom ik eindelijk bij de tent aan. Suus staat me al op te wachten met een bel wijn in haar hand.

“Hier. Heb je vast nodig.” De schat.

“Nou, ik neem aan dat we vanavond wel in De Bolder gaan eten toch”, knipoogt Suus.

“Yes!” roep ik, hopend dat de knappe serveerster van vorig jaar er weer is. Want ik ben op het eiland, het is vakantie en ik ben vrij.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden