null Beeld

Maartje kreeg staar op haar 40e: “Ik ben bang voor een operatie”

Staar is een ziekte die vooral ouderen krijgen. Maartje Schepel (43) kreeg hier last van op haar 40e. "Ik kon de hele ingreep zien, een soort metalen spiesje ging recht mijn oog in."

3 jaar geleden kreeg Maartje staar, waarbij de ooglens troebel wordt. “Ik zag steeds stipjes en streepjes, dus ik ging naar de opticien: had ik misschien een bril nodig? Hij deed een meting, maar met de sterkte van mijn zicht was niets mis. ‘Het komt vast door vermoeidheid dat je minder goed ziet’, concludeerde hij. Ruim 1 jaar later was ik met een van mijn kinderen bij de schoolarts. Daar hing zo’n oogtestposter met rondjes. Voor de grap hield ik mijn hand voor 1 oog om die test te doen. Prima, ik zag alles! Maar toen dekte ik mijn andere oog af en schrok me rot, ik zag alleen vlekjes.

Toen ik naar de huisarts ging, deed ze wat paniekerig. Het klonk als staar, maar ik was nog zo jong, had vaak hoofdpijn en was ook zo moe. Om uit te sluiten dat er ‘iets geks’ in mijn hoofd zat, stuurde ze me met spoed naar de oogarts. Na de nodige onderzoeken vertelde die me dat ik staar had. ‘Gelukkig, daar ga je niet dood aan’, reageerde ik opgelucht. In het ziekenhuis vonden ze het wel vreemd dat ik hiermee al op mijn 40e te maken kreeg. Had ik ooit een klap op mijn oog gehad? Me aan een keukenkastje gestoten? Ik had geen flauw idee. Misschien is er tijdens een partijtje stoeien met de kinderen ooit een ellenboog tegen mijn oog gekomen, maar een blauw oog heb ik nooit gehad. Het kan ook iets van lang geleden zijn, waardoor mijn oog langzaam is verslechterd. Mijn andere oog heeft jarenlang keihard gewerkt om het ‘slechte’ oog te compenseren. Niet gek dat ik vaak hoofdpijn had en moe was.”

Foutje, bedankt

“Nu ik wist dat het staar was, moest ik er vooral om lachen. Dat had ik weer hoor, zoiets geks. Mijn vader had 2 jaar eerder een staaroperatie gehad, mijn 70-jarige moeder had er ook eentje voor de boeg. Het is een routine-ingreep die ongeveer 20 minuten duurt, dus ik maakte me niet druk. Alleen ging ook dat anders bij mij. Tijdens de ingreep lag ik op de operatietafel, strak vastgesnoerd. Je gaat niet onder algehele narcose, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je beweegt. Het duurde en duurde maar… Ik hoorde de artsen overleggen, er vielen allerlei medische termen die mij niets zeiden. Na afloop bleek de ingreep 3 kwartier te hebben geduurd want er was een fout gemaakt. Bij een staaroperatie wordt een sneetje in het oog gemaakt om de lens eruit te halen en er een nieuwe in te plaatsen. Maar ze hadden te diep gesneden en er was een gaatje ontstaan waar vocht uit kwam. Ik haalde de gemiddelde leeftijd al ver omlaag door deze ingreep nodig te hebben, nu had ik ook nog een complicatie die in 1 op de 1000 gevallen voorkomt.”

Los netvlies

“Helaas was het daarmee niet klaar. 2 maanden later – ik mocht nét weer autorijden en was op vakantie in Zweden – zag ik in ons vakantiehuisje ineens de helft van de trapleuning niet meer. Ook waren er stukken ‘zwart’. Ik was er al voor gewaarschuwd in het ziekenhuis: zodra ik geen volledig beeld meer had of lichtflitsen zag, moest ik direct komen. Het netvlies had losgelaten. Dat was een gevolg van de complicatie, al hebben mensen met staar hier hoe dan ook een groter risico op. De operatie die volgde, was verschrikkelijk. De verdoving alleen al, die werd gezet door met een naald achter in mijn oog te prikken. Ik kon de hele ingreep zien, een soort metalen spiesje ging recht mijn oog in. Mijn andere oog gaat ook langzaam achteruit, merk ik. Maar ik ben nu zo bang dat ik weer een staaroperatie niet meer aandurf.”

Tekst: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden