null Beeld

Madelon (40) voelde intuïtief dat ze contact moest zoeken met haar biologische vader

“Al een poosje had ik het gevoel dat me iets dwarszat, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Tot ik een zakelijk evenement bezocht waar een coach op het podium mensen uit het publiek aan het woord liet.

Een vrouw stond op en vertelde dat ze haar vader had opgezocht. De rest van haar verhaal ging langs me heen, ik wist meteen: dit is een boodschap. Ik moet mijn vader opzoeken en ik moet het nu doen, anders is het te laat.

Mijn biologische vader verliet mijn moeder toen ik vier maanden oud was. Ik heb hem mijn hele jeugd niet gezien. Later heeft hij nog twee zoons gekregen, die ik ook nooit had ontmoet. Mijn moeder praatte niet graag over mijn vader. Als het over hem ging, noemde ze hem ‘die malloot’. Wanneer ik als kind iets onbezonnens deed, zei ze: ‘Nu ben je net je vader.’ Daardoor gaf ze me het gevoel dat een deel van mij slecht was. Mede daardoor was er altijd veel spanning tussen ons.

Euthanasie

Na dat evenement heb ik via Facebook een bericht gestuurd aan mijn halfbroertjes. Wat bleek: mijn biologische vader leed al een poos aan COPD. Het ging zo slecht met hem, dat hij euthanasie had aangevraagd. Hij had nog een maand te leven. Samen met mijn halfbroertjes zocht ik hem op in een verpleeghuis in Alkmaar. Hij had een zuurstoftank met zo’n dingetje aan zijn neus, het was heftig om hem te zien. Toch was ik heel rustig tijdens dat bezoek. Ik voelde dat dit moest gebeuren.

Zodra mijn vader me zag, barstte hij in snikken uit. Hij begon uit te leggen waarom hij destijds was weggegaan, maar ik kapte hem af. ‘Dat hoeft niet’, zei ik. Ik wilde hem alleen maar leren kennen, los van dat verhaal. Omdat ik zelf in de psychiatrie heb gewerkt, werd me vrij snel duidelijk dat mijn vader psychische problemen had, waarschijnlijk door trauma’s uit zijn verleden. Maar ik herkende mezelf ook in hem. In zijn levenslust, zijn avontuurlijkheid en ook in zijn manier van praten. Het was alsof ik een deel van mezelf terugvond, het deel dat mijn moeder altijd had onderdrukt. Ik was blij en dankbaar dat ik naar mijn gevoel had geluisterd.”

Tekst: Francine Postma. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden