null Beeld

Marga en haar dochter kregen allebei borstkanker: “Huilend zei ze: ‘Als het zo blijft, wil ik niet meer leven”

Eind 2018 kregen Marga Nobel (51) en haar dochter Tamara (25) een dag na elkaar de diagnose borstkanker. Het versterkte hun band.

Tamara: “Ik voelde een knobbeltje in mijn borst, en omdat mijn vader in 2010 was overleden aan slokdarmkanker, werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar werd een goedaardig gezwel geconstateerd. Ik hoefde me volgens de arts geen zorgen te maken, maar ik moest voor de zekerheid een halfjaar later terugkomen. Dat was in november 2018. Mijn moeder had een dag later een ziekenhuisafspraak. Ook zij had een knobbel opgemerkt. Die voelde anders dan de goedaardige knobbeltjes die ze eerder in haar borst had gehad, dus ik was vooral bezorgd om haar.”

Marga: “Ik ging met Tamara en haar vriend mee naar het ziekenhuis. Daarna zouden we gaan lunchen. Bij mij was het mis, dat wist ik. Tamara was drieëntwintig, zij zou niks hebben. Ik was dan ook totaal onthutst toen ik hoorde dat het mis was met Tamara. In plaats van een lunch kreeg ze een behandelplan met zestien chemokuren, een borstbesparende operatie en vijf weken bestraling voorgeschoteld. En ze moest beslissen over eicelpreservatie vanwege de kans op onvruchtbaarheid door de chemo. Wat een hel.”

T: “De volgende dag kreeg mijn moeder, zoals ze voorvoelde, zelf de diagnose borstkanker. Ze werkt op de afdeling oncologie/dagbehandeling in het ziekenhuis en kent de procedure. ‘Als we geen uitzaaiingen hebben, gaan we vechten’, zei ze. Mijn moeder is strijdlustig, altijd vrolijk en optimistisch. Natuurlijk was ze de afgelopen jaren weleens boos of verdrietig, maar nooit lang, want dat heeft volgens haar geen zin.”

M: “Op 18 december kreeg Tamara haar eerste chemo op de afdeling waar ik werk, en waar haar vader in 2008 ook chemokuren had gehad. Ik kon helaas niet bij haar zijn omdat die dag mijn borst werd geamputeerd. Tamara kwam ’s avonds wel naar mij. Met een grote smile en een ballon stond ze aan mijn bed om mij te steunen.”

Vrolijke hoofddoekjes

T: “Ik had heel lang haar. Mijn vriend heeft het eraf geschoren. Dat kale hoofd vond ik zo erg. Ik stuurde mijn moeder een foto. Zij appte: ‘Lieverd, je bent nog steeds hartstikke mooi.’ De volgende dag stuurde ze een pakket met vrolijke hoofddoekjes. Pas laatst vertelde mijn broer dat ze erg haar best had gedaan om vrolijk te reageren terwijl ze het naar vond om me kaal te zien.”

M: “Ik heb verschrikkelijk gehuild en opnieuw toen haar broer mij vroeg om zijn hoofd kaal te scheren, uit solidariteit met zijn zus. Het ergst vond ik Tamara’s telefoontje een week na de eerste chemo. Huilend zei ze: ‘Als het zo blijft, wil ik niet meer leven.’ Haar eerste vier chemo’s waren heel zwaar, daarna zou ze een lichtere kuur krijgen. Ik probeerde haar gerust te stellen. ‘Het blijft niet zo. Nog drie van deze, dan wordt het minder erg.’ Vanbinnen ging ik kapot. Tamara had al zo veel meegemaakt. Haar opa en oma zijn aan kanker overleden. Op haar veertiende verloor ze haar vader.”

T: “Mijn moeder is ontzettend sterk. Ze was zelf ook ziek, en ving niet alleen mij op, maar ook mijn broer. Na mijn moeders borstamputatie werden de helft van haar schildklier en haar baarmoeder verwijderd. Tijdens die laatste operatie was een gaatje in haar blaas ontstaan waardoor ze veel pijn had. Ik vond het makkelijker om zelf ziek te zijn dan te moeten toekijken hoe iemand lijdt van wie je zo veel houdt.”

Onverwoestbaar

M: “We hadden samen moeilijke momenten, maar ook heel mooie. We huilden van blijdschap toen bleek dat Tamara geen uitzaaiingen had. Nooit eerder hebben we ons zo kwetsbaar aan elkaar getoond.”

T: “Ik heb de wat depressieve aard van mijn vader geërfd, dan is het zo fijn om een vrolijke moeder te hebben die je laat lachen om je door medicijnen opgeblazen hoofd. Ze leerde me ook om open te zijn. Ik kon altijd al met alles bij haar terecht, maar voordat ik ziek werd, besprak ik niet zo veel met haar. Nu delen we alles. Mijn moeder is mijn allergrootste voorbeeld.”

M: “De band met Tamara is onverwoestbaar geworden. Wat begrijpen we elkaar goed. Wat een steun hebben we aan elkaar. En wat ben ik trots op haar! Ze krijgt nog steeds hormoontherapie en als gevolg van de chemotherapie heeft ze concentratieproblemen, maar evengoed werkt ze hard aan haar afstudeerscriptie van de Hogeschool in Groningen. Wat een powervrouw is het.”

Borstkanker in cijfers

  • Borstkanker is de meest voorkomende kankersoort bij vrouwen: 1 op de 7 vrouwen in Nederland krijgt het.
  • Het komt ook voor bij mannen. In 2019 kregen 17.181 mensen borstkanker (17.037 vrouwen en 144 mannen).
  • 80% van hen is 50 jaar of ouder, 30% is 70 jaar of ouder.
  • Bij 20% van de patiënten komt borstkanker in de familie voor.
  • Bij 5 tot 10% is sprake van erfelijke aanleg.
  • Elk jaar sterven 3100 mensen aan de gevolgen van borstkanker (9 per dag).
  • De overlevingskansen worden steeds beter: na de diagnose leeft 88% van de vrouwelijke patiënten nog na 5 jaar, 76% na 10 jaar.

Bron: Nederlandse Kankerregistratie

Interview: Astrid Theunissen. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden