Is het al zeven uur? Beeld Margot C. Pol
Is het al zeven uur?Beeld Margot C. Pol

Zo veel boosheid

Margot schreef een goudeerlijk boek over fulltime moederen (en dit waren de reacties)

Margot C. Pol

Journalist Margot C. Pol stopte met werken en werd een jaar lang fulltime thuisblijfmoeder. In haar boek Is het al zeven uur? Mijn jaar als thuisblijfmoeder vertelt ze goudeerlijk hoe dat was. De reacties die ze daar vervolgens weer op kreeg, waren niet mals.

‘Ongelofelijk, wat ben jij een rotmens. Had dan geen kinderen genomen.’

Ik weet nog goed dat ik dit mailtje kreeg. Mijn boek was net uit, ik was blij en trots dat ik mijn gevoelens op papier had weten te zetten. Maar bij het lezen van die anonieme mail was het alsof er een ijskoude wind door mijn lichaam trok. Was mijn beschrijving van het moederschap dan echt monsterlijk, bleek mijn grootste angst dan toch waar: was ik een héél slechte moeder?

Schuldgevoel

Vóór ik aan mijn jaar als thuisblijfmoeder begon, dacht ik van wel. Ik vond het moederschap namelijk niet altijd even leuk. Hoe zielsveel ik ook hou van Berend en Simon, mijn immer energieke, onderzoekende peuter en kleuter, ik verveelde me vaak in hun gezelschap en ik vond moeder zijn lang niet altijd zo bevredigend, inspirerend of mooi als ik had gehoopt. Daarover voelde ik me natuurlijk schuldig. Welke moeder ziet nou op tegen haar eigen mamadag?

Kilo’s knutselklei

Misschien miste ik iets. Mijn eigen moeder had altijd gezegd dat haar jaren thuis, toen mijn zus en ik nog klein waren, de mooiste tijd van haar leven was. Misschien had ik mezelf niet genoeg tijd gegund om in te zien hoe bijzonder het eigenlijk was, het leven met twee kleine kinderen, omdat ik vier dagen per week als freelance journalist werkte en daarbuiten vaak aan werk dacht? Als ik mezelf er nou helemaal instort, dacht ik, misschien openbaart het moederschap zich dan wél in volle glorie aan me. En dus zei ik mijn opdrachtgevers op, haalde mijn jongens van de opvang en kocht schetsblokken, regenpakken en een paar kilo knutselklei. Kom maar op, fulltime moederschap!

Verbijsterde collega’s

‘Maar wat ga je dan precies doen’, vroegen mijn collega’s bij de redacties waar ik tot dan toe werkte verbijsterd. ‘Hele dagen koekjes bakken en als je nieuwe schoenen wil, erom vragen bij je man?!’ Ze vonden me een verwend prinsesje, of in ieder geval een afhankelijke, bijna middeleeuws aandoende vrouw, zoveel was wel duidelijk. Een ander zei bemoedigend: ‘Als je ziet hoe andere mensen wél interessante dingen meemaken, raak je vast in jezelf gekeerd en depressief.’ Ik vermoed dat ze het zelf een vreselijk idee vonden om fulltime thuis te zijn terwijl ze nu, voor hun gevoel, het beste van twee werelden hadden. Maar de heftige, soms bijna boze reacties maakten me juist steeds nieuwsgieriger naar dit nieuwe leven.

Geen oermoeder

Helaas: ik kwam er al vrij snel achter dat er écht geen oermoeder in mij school. Toen de euforie van de eerste twee weken (samen glas wegbrengen, samen cakejes bakken, samen oefenen op het potje, samen alles) een beetje opgetrokken was, kwam ik tot de ontdekking dat ik me vaak nog steeds verveelde. Ik voelde me nutteloos: stofzuigen, koken, twee kinderen in leven houden die zich dit later echt niet meer zouden herinneren; alles wat ik deed, had ook door een ander gedaan kunnen worden. Ik had weinig geduld voor ingewikkelde duplobouwsels op de grond of eindeloze rollenspellen waarin ik de wolf was en Berend in zijn eentje de drie geitjes. De knutselklei die ik had ingeslagen, bleek al na een kwartier niet meer interessant, mijn verantwoorde spellen wilden ze niet spelen, ze konden nog geen minuut alleen doorbrengen zonder ruzie of gedoe en mijn bosbesjes keilden ze door de auto.

Huilen boven de was

Voor mijn jongens leek het niet merkbaar uit te maken of ze thuis of op de opvang waren, maar van 24/7 samen zijn werd mijn lontje juist korter en korter. Al helemaal toen de basisscholen door corona eindeloos dicht of slechts half open waren. En toen ik, na de aankondiging van wéér een zogenaamde intelligente lockdown, boven het wasrekje op zolder in huilen uitbarstte, kon ik mijn vermoedens niet langer ontkennen: misschien was ik een leukere moeder als ik niét zeven dagen per week bij mijn kinderen was.

Bloedeerlijk

Het maakte me verdrietig. Mijn kinderen hadden er toch ook niet om gevraagd om geboren te worden uit een moeder die graag en vaak weg was? Ik had ze zelf op de wereld gezet, dan zou ik toch het állergelukkigst moeten zijn in hun gezelschap? Hoezeer ik me daar ook over schaamde, ik schreef het allemaal op in mijn boek. Want als ik niet honderd procent eerlijk over het moederschap zou zijn, dan hadden andere moeders er ook niks aan, besloot ik.

Wandelende open zenuw

En dus schreef ik over mijn uitbarstingen na een dag waarop ik minstens vijf miljoen keer ‘Mama!’ had gehoord. Over de tik die ik mijn schuimbekkende oudste soms uit totale onmacht gaf, de verveling die ik voelde achter de schommel, mijn verlangen om juist fulltime te gaan werken (‘Interessant effect van een jaar thuisblijfmoederschap’, zei mijn man droogjes.) Ik beschreef de angst om mijn woede niet meer onder controle te hebben en het gevoel een wandelende open zenuw te zijn die in één minuut van intense liefde naar intens schreeuwen kon schakelen – helaas allemaal op een openbaar toegankelijk speelplein.

Opluchting

Mijn boek kwam uit, de Kinderbescherming kwam (o opluchting) niet langs. En langzaam, heel langzaam, begon er iets te veranderen. ‘Bedankt voor je eerlijkheid’, mailde een moeder. ‘Ik dacht al die jaren dat ík gek was.’

‘Ik sta na een dag from hell huilend de boerenkool te stampen en heb mijn peuters net een uur te vroeg op bed gegooid’, stuurde een andere moeder. ‘Deze openheid had ik even nodig.’

‘Het ouderschap wordt verheerlijkt’, mailde nog een ander, ‘terwijl het oprecht hard werken is en ik vaak mijn vrijheid van vroeger mis.’ Godzijdank: ik was dus niét de enige die geen geboren moeder bleek.

Schone schijn

Hoe meer reacties ik kreeg, des te opgeluchter ik me voelde. Maar ik vroeg me ook steeds vaker af: waarom houden zo veel moeders nog steeds de schijn naar elkaar op? Waarom lijkt het vaak of we alleen maar #keihardgenieten? Als ik zelf had geweten dat het best normaal is om af en toe géén moeder te willen zijn, dan had ik mezelf al die jaren niet zo’n slechte moeder gevoeld. Waarom praten we niet eerlijker over ouderschap? Over je werk en je relatie mag je toch ook zeggen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, waarom dan niet over je moederschap? Schuld, verveling, houden van, verlangen naar vrijheid en tegelijk naar huiselijkheid: al die gevoelens kunnen naast elkaar bestaan, heb ik dankzij alle reacties op mijn fulltime moederschap geleerd. En nee, het zijn niet altijd mooie gevoelens misschien, maar wel menselijk.

Leukere moeder

Inmiddels werk ik weer 3,5 dag per week. Ik ben uitgeruster dan ik ooit was in het afgelopen jaar als fulltime moeder. Eindelijk snap ik: ik hou van mijn kinderen, maar ik vind het moederschap niet altijd even leuk. En dat is, wat sommige anonieme mailers ook beweren, oké. Dat besef heeft van mij bovendien een betere moeder gemaakt die lichter in het leven staat, iets wat ik elke moeder van harte gun. Dat, plus een salaris om de stad in te gaan en precies de schoenen te kopen waar je zin in hebt.

Is het al zeven uur? Mijn jaar als thuisblijfmoeder van Margot C. Pol ligt nu in de boekwinkel.

Is het al zeven uur? Beeld Margot C. Pol
Is het al zeven uur?Beeld Margot C. Pol
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden