null Beeld

Marianne (51) werd wereldkampioen bij de veteranen veldrijden: “Mijn teamgenoten zouden mijn kinderen kunnen zijn”

Met fanatiek fietsen – veldrijden, wielrennen, mountainbiken en baanrennen – startte Marianne van Leeuwen (51) een tweede carrière in de sport, want op haar 48e werd ze al Nederlands kampioen marathonschaatsen.

“Eigenlijk zou iedere sporter moeten meedoen aan wedstrijden, op welk niveau dan ook. Dan train je voor een doel en wil je jezelf verbeteren, dat brengt je zo veel meer. Natuurlijk wil ik altijd winnen, maar mijn mooiste wedstrijden waren niet de wedstrijden waarbij ik een prijs won. Je kunt wedstrijden op een lager niveau doen en gegarandeerd winnen, maar ik ga het liefst voor zwaardere koersen waarvoor ik me tot het uiterste moet inspannen. Als ik een koers uitrijd terwijl driekwart moet stoppen, voelt dat geweldig. Dat ik dit nog kan op mijn 51e, denk ik dan. Ik vind het ook fijn om de hele dag op pad te zijn voor zo’n koers, lekker in de buitenlucht. Tijdens een tocht van bijvoorbeeld 130 kilometer gebeurt er ook van alles. Je start met zo’n tweehonderd rensters en moet super gefocust zijn, anders ben je je plek in het peloton kwijt. Je moet ook goed sturen, want er zijn vaak allerlei bultjes en andere obstakels op de weg. En dan heb je nog het spel zelf: hoe zit het voor in het peloton, wie rijdt er weg? Dat maakt fietsen ook mentaal inspannend. Aan het eind van zo’n dag kom ik compleet uitgewoond thuis, heerlijk.

Lees ook: ook Sabine is 50+ én kampioen, ze werd geselecteerd voor het nationale team 40+ >

Tijd voor vrij maken

Veel mensen begrijpen niet waarom ik zo vaak sport. ‘Daar heb ik de tijd niet voor’, zeggen ze dan, of: ‘Ik ben ’s avonds te moe.’ Maar ik máák er tijd voor. Elke vrije minuut stap ik op de fiets, ook zondagochtend om acht uur. Het kost tijd, maar levert ook wat op. Levenskwaliteit, bijvoorbeeld. Tijdens wedstrijden blijk ik altijd meer te kunnen dan ik denk. Het is een heerlijk gevoel als je jezelf versteld doet staan. En als ik na een werkdag een eind ga fietsen, kan ik mijn hoofd resetten, stress lozen, tot mezelf komen. Moe ben ik ’s avonds nooit. Sterker: ik barst van de energie.

Postpartum depressie

Na mijn tweede zwangerschap had ik een postpartum depressie. Ik realiseerde me dat ik iets moest gaan doen wat ik leuk vind om uit dat dal te komen. Daarom ging ik op mijn 38e weer schaatsen, wat ik ook in mijn jeugd had gedaan. Het was de beste beslissing van mijn leven. Ik genoot er zo van, dat het al snel beter met me ging. Ik won wedstrijdjes en in no time draaide ik mee op topniveau. Ik zat in een team met achttien- en negentienjarigen die altijd grappen maakten: hé oma! Zo is het nu weer, mijn teamgenoten zouden mijn kinderen kunnen zijn. Dat vind ik ook leuk aan sporten, het contact met jongeren en andere mensen die je niet tegenkomt in je eigen kringetje. Arts, boer, student; mijn sportmaatjes hebben allemaal een andere achtergrond en dat vind ik een verrijking. We fietsen een of twee keer per jaar koersen in bijvoorbeeld Ierland en Tsjechië, dan is het vijf dagen lang samen fietsen en eten. Zo leer je elkaar goed kennen.

Lees ook: Joke (70) is kampioen CrossFit en Olympisch gewichtheffen: “7 jaar geleden kon ik nog geen fatsoenlijke squat doen” >

Samen sporten

Thuis loopt de boel dan prima door. Mijn man is voor zijn werk ook vaak weg, dus we zijn allebei gewend om ons thuis alleen te redden met de kinderen. Hij kookt beter dan ik, dus de kinderen klagen niet als ik weg ben, haha. We gaan daarnaast vaak met het hele gezin op pad, want ook mijn man en zoon fietsen. Onze races zijn achter elkaar, dus we kunnen elkaar aanmoedigen. Als ik zelf fiets, hoor ik langs de weg vaak grappig commentaar van mijn zoon: ‘Het gat is veel te groot, hup, kom op!’ Afgelopen winter deden we als gezin, inclusief onze dochter, mee aan de Amsterdamse Cross competitie. Met mijn dochter schaats ik ook en we lopen hard. Ik vind het gezellig en waardevol om samen te sporten. En we fietsen dus overal, hè, van Spanje tot Drenthe, of in de duinen bij Schoorl. Onze hond Beer gaat ook altijd mee.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden