null Beeld

Mariska (35) kreeg te horen dat ze niet lang meer te leven heeft

Mariska leefde een goed leven met haar vriend en honden. Totdat ze te horen heeft gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft.

“Buiten fluiten de vogeltjes, het leven lijkt zo mooi. Maar voor mij is er geen klap meer aan. Dit was het dus. Mijn leven. Ik kruip tegen mijn vriend aan en samen huilen we weer even. Ik sleep mezelf uit bed, de honden moeten uit. Ik heb enorme pijn in mijn onderrug, een gevolg van mijn uitgezaaide baarmoederhalskanker. Vanwege die rugpijn zat ik een paar weken geleden bij de huisarts. Ik werd doorgestuurd naar de fysiotherapeut, maar omdat die eigenlijk niets kon met mijn klachten wilde de huisarts me doorverwijzen, maar eerst maakte hij nog een uitstrijkje. Vorige week belde hij me dat het niet goed was: ik kon de volgende dag al terecht bij de gynaecoloog."

Slecht nieuws

"Ik wist meteen dat het foute boel was. Maar wat ik gisteren in het Antoni van

Leeuwenhoek-ziekenhuis te horen kreeg, na een onzekere week vol scans en onderzoeken, was nog erger dan ik had kunnen vermoeden: ik ben niet meer te behandelen. De uitzaaiingen zitten in mijn lymfklieren en in mijn lever. Het enige wat ze me nog kunnen bieden is een chemokuur, maar die is alleen tijdrekkend. ‘Zonder behandeling haal je het einde van het jaar niet’, zei de arts. Ik zag in haar ogen hoe moeilijk ze het had met die mededeling. Zelf voelde ik me alleen maar lamgeslagen. Ik hoefde niet eens te huilen, wilde alleen maar weg-weg-weg uit dat ziekenhuis. Pas op de terugweg brak ik. Ik ga dood. Niet als ik 80 of 90 ben, maar op mijn 35ste. Of ik mijn verjaardag in augustus haal, is nog maar de vraag."

Besef

"Met veel pijn en moeite loop ik door het bos met mijn 2 honden – hoelang zal ik dit nog kunnen doen? Uitgelaten rennen ze om me heen. Ik laat mijn tranen de vrije loop, vind het fijn om even alleen te zijn. Hoe blij ik ook ben met al die lieve mensen om me heen: als ik bij anderen ben, houd ik toch ook rekening met hun gevoelens. Nu kan ik even mijn gedachten laten waaien, even intens verdrietig zijn. Wat vreselijk oneerlijk, gaat door me heen. Waarom ik? Wat heb ik misdaan om dit te verdienen?"

Doorvertellen

"Gisterenavond moest ik het slechte nieuws aan mijn ouders vertellen. Het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Samen hebben we gehuild en geknuffeld en nog meer gehuild. Vandaag wil ik het aan mijn vriendinnen vertellen. Het moet snel, want in het dorp waar ik woon gaat nieuws altijd als een lopend vuurtje en ik wil dat ze het van mij horen. Mijn vriend gaat gelukkig mee, zoals hij de afgelopen week overal met me mee naartoe is gegaan. Hij is mijn rots in de branding, mijn grote liefde, we zijn al 17 jaar samen. Ik vind het zo erg dat ik hem straks alleen achterlaat. Ik wil eigenlijk nog graag met hem trouwen. Het was altijd onze droom om in Griekenland te trouwen, maar dat kan misschien niet meer. Maar het zou fijn zijn als we elkaar nog het jawoord kunnen geven. Ook mijn vriendinnen zijn overstuur als ik vertel dat ik ben opgegeven. Ik probeer me sterk te houden, er een grapje in te gooien, ik ben zo moe van het continue verdriet. Na het aan nog een aantal mensen te hebben verteld, rijd ik doodmoe met mijn vriend naar huis."

Wel of niet behandelen?

"We praten over de chemokuur: wil ik die nog doen? Gemiddeld leven mensen daardoor 4 maanden langer. Ik denk niet dat ik het wil, in de tijd die mij nog rest wil ik nog zo veel mogelijk genieten en niet ziek zijn. Aan de andere kant: als ik door die chemo nog een mooie zomer kan hebben, nog lekker kan wandelen met mijn honden, nog wat extra tijd heb met mijn ouders, zussen en vrienden, moet ik het misschien wel doen. Mijn vriend zegt dat hij hoopt dat ik ervoor ga: hij wil me zo lang mogelijk bij zich houden. Ik moet snel beslissen, want hoe eerder ze kunnen starten, hoe beter. Ik besluit om de beslissing nog even uit te stellen. Nu wil ik alleen maar naar bed. Diep onder de dekens denk ik aan de dood. Ik geloof niet dat ik er echt bang voor ben. Ik hoop dat er een hemel is waar het mooi en gezellig is. Maar ik vind het niet leuk. Iedereen hier gaat door en ik mag straks niet meer meedoen.”

Toch wel

“Al snel besloot ik om toch in elk geval die 1ste chemokuur te ondergaan, vooral voor mijn vriend en ouders. Een laatste CT-scan liet zien dat de uitzaaiingen ook in de lymfklieren boven mijn middenrif zitten, wat bestraling onmogelijk maakte – al had dat mij ook niet meer kunnen redden. De chemo was afschuwelijk. In die 1ste week erna voelde ik me vreselijk ziek, alsof mijn lijf letterlijk in brand stond vanbinnen.”

Pijnbestrijding

“Tijdens de 2de week krabbelde ik op en in de 3de week kon ik zelf de honden weer uitlaten. Dat gaf me nieuwe energie en heeft me doen besluiten om ook de 2de en 3de kuur te doen. Daarna wees een scan uit dat de tumor en uitzaaiingen gekrompen waren. Het heeft dus gelukkig geholpen en geeft me de kracht om ook kuur 4, 5 en 6 te doen – als mijn lichaam het aankan. Daarna houdt het op voor mij. Pijnbestrijding is dan nog het enige wat mogelijk is. Ook nu al zit ik aan de morfine, wat gelukkig goed helpt. Dat is hetgeen waar ik het meest bang voor ben: dat ik onnodig veel pijn ga lijden. Als dat het geval is, wil ik euthanasie. En dat moet ook mogelijk zijn in mijn geval.”

Leuke dingen doen

“Tussen de chemo’s door probeer ik vooral zo veel mogelijk te genieten. Leuke dingen te doen met familie en vrienden, lekker met mijn honden te spelen. Met werken ben ik helemaal gestopt. Begin april ben ik met mijn grote liefde getrouwd. De huwelijksdag was prachtig, we hebben zo enorm genoten. Mijn zus had voor ons een Ferrari als trouwauto geregeld, heel bijzonder. De ceremonie was vol humor. In mei zijn we op huwelijksreis gegaan naar Griekenland, de reis hebben vrienden voor ons bij elkaar gespaard. Ook ben ik nog een weekend weg geweest met mijn vriendinnen, gewoon naar een vakantiepark in Nederland. Spectaculaire dingen als bungeejumpen en parachutespringen hoef ik niet meer te doen, dat heb ik ooit al eens gedaan. En dat is ook helemaal niet belangrijk. Genieten met mijn honden, vriendinnen of mijn man zien lachen, daar haal ik mijn kracht uit.”

Mariska is op 17 juni 2018 overleden.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden