null Beeld

Marjan verloor haar tweelingzus aan kanker: “Ik voel me niet meer compleet”

Gister ging de collecteweek van KWF Kankerbestrijding weer van start. Marjan en haar tweelingzus Carla streden beiden tegen borstkanker. Marjan overleefde het, Carla niet. "Het voelt alsof een deel van mezelf van me is afgenomen", vertelt Marjan een interview met Libelle. 

Maar liefst 1 op de 3 mensen krijgt ooit in zijn of haar leven kanker. Daarom is de collecteweek KWF Kankerbestrijding weer begonnen.

Samen één

Marjan Fikse verloor haar tweelingzus door de ziekte. In Libelle deed ze haar verhaal: "Carla en ik waren samen één. Zo zag iedereen om ons heen het en zo voelde het ook. De eerste 12 jaar van mijn leven droegen we dezelfde kleren, hadden we dezelfde vriendinnetjes en dezelfde hobby’s. We brachten iedere dag van begin tot eind samen door."

Knobbeltje

"Ik was 28 jaar toen ik een knobbeltje in mijn borst ontdekte. Het bleek kanker, maar gelukkig zonder uitzaaiingen. Ik werd geopereerd en bestraald en herstelde compleet. Dat moest ook! Ik was nog lang niet klaar met het leven. Toen een paar jaar later bleek dat zowel mijn zus als ik drager was van een gen dat ons zo’n 80% kans gaf op borstkanker en 60% kans op eierstokkanker was voor mij de keuze snel gemaakt. Eraf met mijn borsten en eruit met mijn eierstokken. Carla dacht er hetzelfde over. Zij was getrouwd en had 2 kinderen, net als ik. We gingen echt niet zitten wachten totdat het zover was. Onze eigen vader was overleden toen we 11 jaar waren en dat wilde ik mijn meiden niet aandoen."

Samen

"Op dezelfde dag, op dezelfde tijd zijn we geopereerd. Het voelde echt als iets wat we samen doormaakten. Na de reconstructieve operatie ging het boek voor ons allebei dicht. We hadden kanker in het gezicht uitgelachen en nu gingen we lang en gelukkig leven, dachten we. Totdat binnen een jaar bleek dat Carla borstkanker had met uitzaaiingen. Blijkbaar was ze al ziek voor de operatie. Ik was zo kwaad! Ik ben naar haar toe gegaan en we hebben met de hele familie zitten janken en vloeken. Vanaf die dag wist ik zeker dat die rotziekte haar dood zou worden. Het was slechts een kwestie van tijd. Uiteindelijk heeft mijn tweelingzus nog 8 jaar geleefd. Er waren veel ups en downs, maar het laatste jaar had haar eigenlijk bespaard moeten blijven. Als ik haar mager en creperend van de pijn op de bank zag liggen, brak mijn hart."

De aarde stond stil

"Carla heeft zelf het moment gekozen om te sterven. De pijn was letterlijk met geen medicijn meer te bestrijden. Ik mocht daar van haar gezin bij zijn en het was precies zoals ik had gehoopt. Ze is vredig vertrokken. Alles was gezegd en gedaan. Ik had verwacht dat het verdriet om haar dood daardoor minder zou zijn. We hadden er zo lang naartoe geleefd. Maar dat was ontzettend naïef van me. Na haar overlijden ben ik zeker 2 maanden van de wereld geweest. Voor mij stond de aarde even stil. Ik wilde alleen nog mijn moeder en dochters zien. Zij begrepen tenminste hoe het voelde."

Bang

"Ik ben wekenlang binnengebleven. Ik was bang dat mensen me op straat voor mijn zus zouden aanzien. Mensen die misschien niet wisten dat ze was overleden. Mijn hele leven was er naar me gezwaaid door onbekenden omdat ik werd verwisseld met Carla. Ik zwaaide altijd netjes terug en riep: ‘Ik ben haar tweelingzus, van wie kan ik de groetjes doen?’ Nooit had ik er moeite mee gehad, maar nu zou het me te heftig confronteren met haar dood."

Niet compleet

"In die eerste periode heb ik vooral gehuild. Ik dacht dat er nooit een moment zou komen waarop ik zonder tranen over haar kon praten of met een glimlach naar haar foto’s zou kunnen kijken. Maar nu lukt dat gelukkig weer. Al mis ik haar nog steeds voortdurend. Soms vragen mensen wanneer dat gevoel het sterkst is, maar zo werkt het niet. Het idee dat er iets ontbreekt, is er altijd, 24 uur per dag. Het ene moment bewuster dan het andere – bijvoorbeeld als er iets te vieren valt – maar het gaat nooit weg. Het is wel draaglijker geworden. Maar als ik langs haar huis rijd, voel ik het iedere keer weer. Dat gevoel alsof ik geamputeerd ben. Zonder haar voelt het alsof een deel van mezelf van me is afgenomen. Alsof het leven niet compleet is."

BEKIJK OOK DEZE VIDEO:

In 'Als ik er niet meer ben' van Libelle TV vertelt Merel dat ze longkanker heeft, en dat ze nog 1 laatste wens heeft.

LEES OOK:

De mooiste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Renée Lamboo. Bewerking: Helene van Santen. Beeld: Bernice van Wissen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden