null Beeld

Marlies (40): “Mijn pleegzoon is altijd bij ons welkom, al 11 jaar lang”

Soms zitten mensen even in de knel. En wat is het dan fijn als iemand zegt: "Kom maar bij ons wonen". Marlies Kruizenga (40) stelde haar huis open. Ze nam haar pleegzoon (26) een tijdje op in haar gezin.

Online redactie Libelle

"Mijn vriend en ik wilden iets doen voor een kind dat het moeilijk heeft en meldden ons aan als deeltijd-pleegouders. Er was meteen een klik met die lange, slungelige jongen van vijftien. En in zijn donkerbruine ogen las ik dat hij veel had meegemaakt. Zijn humor en brede lach, we konden het direct met elkaar vinden. Mijn pleegzoon woonde in een gezinshuis en zocht eens per maand een adres om een weekend te logeren. Gewoon even wat anders. Bij ons was hij welkom en nog steeds, al elf jaar lang."

Hij zit in mijn hart

"Voor ik het wist, zat hij in mijn hart en kon ik niet anders dan van hem houden. Zijn moeder heeft hem afgestaan toen hij een paar maanden oud was, zijn jeugd bracht hij door in pleeggezinnen en daar heeft hij een hechtingsstoornis aan overgehouden. Omdat hij het moeilijk vindt om dingen lang vol te houden, komt hij soms in de problemen: hij heeft veel baantjes gehad en is vaak verhuisd. Reden wij weer met een boedelbak heen en weer. Maar het was me nooit teveel, want deze jongen helpen is heel gemakkelijk. Ik bewonder zijn veerkracht. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, is hij niet verbitterd geraakt. Hij is in zijn leven vaak foute types tegengekomen – jongens die zich bezighielden met drugs bijvoorbeeld – maar wist altijd op het rechte pad te blijven. Dat vind ik ontzettend knap."

Een veilig thuis

"Een jaar geleden had hij een onderhuurder in zijn appartementje genomen die er een potje van maakte. Laten we het erop houden dat mijn pleegzoon sterke normen en waarden heeft, maar niet zo veel mensenkennis. De woningbouw kwam erachter en mijn pleegzoon moest zijn huis uit. Toen hij dit een paar dagen voordat hij op straat zou komen te staan aan ons vertelde, waren mijn vriend en ik het er meteen over eens dat hij beter een tijdje bij ons kon komen. Rust in zijn hoofd, een veilig thuis en rust om orde op zaken stellen, dat had hij nodig. Natuurlijk hebben we daar eerst met onze dochters van elf en acht over gepraat, want het doet wel wat in je gezin, zomaar iemand erbij. Ze vonden het lastig, maar gingen mee in onze filosofie dat het goed is om dingen te delen. Hierdoor realiseerden zij zich hoe goed wij het eigenlijk hebben. Zowel mijn vriend en ik als onze kinderen, krijgen alle kansen. Dat dit niet voor iedereen is weggelegd, vind ik een mooie les. Samen besloten we dat mijn jongste haar kamer zou afstaan, wat zij moeilijk vond, maar toch deed. Natuurlijk vond ik dat niets niks, maar de situatie voor onze pleegzoon was zo acuut dat we moesten helpen. Klaar. We konden hem nu echt niet in de steek laten, daar waren we het alle vier over eens."

Buurman

"Omdat de jongste haar eigen plekje miste en de juf op school merkte dat ze niet heel lekker in haar vel zat, is mijn pleegzoon na twee weken bij onze buurman gaan slapen. Een ontzettend lieve man met een groot hart, die een kamer over had. De hele dag was mijn pleegzoon bij ons en ‘s avonds na het eten ging hij naar de buurman. Tot het voorjaar hebben we dit zo volgehouden. Daarna vond hij een kamer en kwam hij in de weekenden bij ons."

Heel vertrouwd

"Het is een heel intensieve periode geweest: het was een ontzettend druk op mijn werk en ik wilde mijn pleegzoon en dochters ook voldoende aandacht geven. En natuurlijk was er soms irritatie: wij leren onze dochters hun zooi op te ruimen, maar onze pleegzoon laat alles slingeren. Maar aan de andere kant voel ik me ook erg op mijn gemak bij hem, hij is heel vertrouwd. En dat moet ook wel, anders had hij niet zo lang kunnen blijven. Ik kijk met veel dankbaarheid terug op deze periode. Een ander helpen geeft een fijn gevoel. Dat hij in ons leven is gekomen, heeft mij veel gebracht. Ik geloofde altijd dat als je maar wilt, je alles kunt bereiken, maar besef inmiddels dat het zo niet altijd werkt. Het is makkelijk om zoiets te zeggen als je zo’n stabiele basis hebt als ik heb. Deze jongen – deze man van 26 inmiddels –, heeft mijn wereld vergroot. Als je niet de juiste bagage meekrijgt, is het leven best moeilijk. En dan is het fijn als anderen er voor je zijn."

De pleegzoon van Marlies wil anoniem blijven.

Interviews: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Brenda van Leeuwen


Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden