null Beeld

Marlies (48): “Mijn pubers lijden aan selectieve blindheid”

Hoe grappig en eigenzinnig de pubers van Marlies (48) ook zijn, soms drijft hun selectieve blindheid haar tot wanhoop. Hoe krijgt ze ooit van iets ze gedaan?

Het is middenin de nacht, ik zit op het toilet. Slaperig grijp ik naar rechts – nee! Het wc-papier is op. ‘Denk niet bij het laatste vel, wie na mij komt, die redt zich wel.’ Hoe vaak moet ik dat nog herhalen? Laatst zette ik twee rollen klaar op de trap, elk op een eigen trede. De Pubers stapten er gewoon overheen. ‘Ik zag ze niet staan’, klonk het droog. (‘Je had er een reep chocolade onder moeten leggen’, adviseerde een vriendin).

Dit voorval illustreert de selectieve blindheid van mijn pubers. En zo stuiten mijn man en ik op meer onbegrijpelijke puberfenomenen. We hebben te maken met kolkende emoties, úrenlange bezetting van de badkamer (wat doen ze er toch?), ik word standaard ‘oude vrouw’ genoemd en op vakantie nemen ze laptops en talloze opladers mee, maar vergeten ze tandenborstels en onderbroeken. Ik moet erom lachen, soms huilen en weet: het hoort er allemaal bij.

Troep van pubers

Maar het is de stroom aan troep die mij soms tot waanzin drijft. De rondslingerende tassen, schoenen, vuile sokken, lege chipszakken, broodkruimels en hagelslag. De borden en glazen op het bijzettafeltje, op het aanrecht, ja, zelfs op de overloop. De bult stinkende kleren in de badkamer. De deuren en stoelen die elke woensdag weer onder de zwarte vingerafdrukken zitten vanwege de krantenwijk.

‘Hoezo doe je nu zo boos? Troep, waar? Dat valt toch wel mee?’ vraagt de jongste, die zelf door het lint gaat als er een minuscuul veegje op haar nieuwe witte Nikes zit.

Vooral de jongste laat van alles achter zich aanslingeren. Haar er op een gemoedelijke, redelijke manier op aanspreken (‘We wonen nu eenmaal met z’n vieren in een huis en moeten rekening houden met elkaar’) resulteert in een continue strijd, de hele dag door, over alles. Beter, besluiten wij: duidelijke regels. Maar natuurlijk worden die overtreden.

Het in beslag nemen van de telefoon voor bepaalde tijd als consequentie is aanlokkelijk. Makkelijk, en vooral: een maatregel die de puber keihard raakt, en dus effectief is. Is er paniek. Geschreeuw. Gehuil. Verontwaardiging.

‘Maar dan kan ik niet appen, en niet op Snap en Insta!’

‘Maar dan kan ik geen muziek luisteren als ik op de wc zit!’

‘Maar dan kan ik niet op Magister en weet ik niet mijn huiswerk is’. De eerste barstjes verschijnen in onze standvastige houding.

Als de jongste – de wanhoop nabij - roept dat ze dan geen idee heeft in welk lokaal ze morgen aardrijkskunde heeft en de oudste bevestigt dat de lokalen inderdaad vaak wisselen, zwichten we. Een consequentie moet wel te handhaven zijn, toch?

Eigen oplossing

Ik herinner me het advies van een opvoedgoeroe: ‘Laat kinderen zelf een oplossing bedenken, dat is effectiever omdat ze dan gemotiveerd zijn.’ De jongste kiest voor een extra hondenuitlaatbeurt als ‘straf’. Hm, komt ze daar niet te makkelijk mee weg? Maar het blijkt een gouden greep. Hondje blij, ik blij, en de tiener krijgt extra beweging en frisse buitenlucht. De hoeveelheid troep in huis slinkt en we hebben minder discussies, wat de sfeer thuis in alle opzichten zonniger maakt.

Niet alleen gedoe met pubers

En natuurlijk is het niet alleen drama en gedoe met pubers in huis. Ik smelt als ik zie met hoeveel liefde mijn oudste elk weekend vrijwilligerswerk doet in het dierenasiel. Geniet van samen koken met de jongste, die doordeweeks steeds vaker roept: ‘Werk jij nog maar even door, ik kook wel!’. Lach me rot om de humor die ze ontwikkelen.

Dat alles houd ik in mijn achterhoofd als het weer eens knettert en dondert in huis. Net als een advies dat ik ooit voor een bevalling kreeg: ‘Dit gaat voorbij. Het is maar een fase. Wat zijn deze minuten op een mensenleven?’ Ook een geruststellend idee van Omdenk-goeroe Berthold Gunster helpt relativeren: ‘Ook al denk je dat ze niets leren, op hun 25e gooien ze echt hun jassen niet op de grond en zullen hun vuile onderbroeken niet meer in de woonkamer slingeren.’ Dus waar maak ik me nog druk om?

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Marlies Jansen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden