null Beeld

Marlijn Weerdenburg: “Mijn verdriet was zo groot, maar Paul kreeg mij rustig”

Als iemand Marlijn Weerdenburg 4 jaar geleden had verteld dat ze nu gelukkig in de liefde zou zijn en moeder van een peuter, zou ze het niet hebben geloofd. De 36-jarige actrice en Moltalk-presentatrice: “Ik dacht dat het niet voor mij was weggelegd.”

Wie had dat gedacht: het is tóch nog goed gekomen met Marlijn Weerdenburg (36). Nog maar een paar jaar geleden ging de zangeres, actrice en presentatrice in het programma De Dolende Dertiger op zoek naar antwoorden op de levensvragen van de dertigers van nu. Het bleek ook een persoonlijke ontdekkingstocht: angst om te settelen was 1 van de issues die aan de orde kwam.

Vandaag, in een restaurant in Amsterdam, zit Marlijn tegenover me met om haar hals een gouden kettinkje. Het hangertje spelt in gouden krulletters de naam Teun: haar ‘kleine kabouter’ die volgens een post van Marlijn op Instagram momenteel volop in zijn free hugs for all-fase zit, met snottebel en al. Ze lacht: “Zó lekker zoals hij knuffelt, hij is het grootste knuffelbeertje ooit. Ik hoop dat dit nog heel lang duurt.” De peuter van 2,5 lijkt enorm op haar, maar is een kopietje van Paul, zegt ze. Ze laat foto’s zien van Paul (35) toen hij net zo oud was als Teun nu. Het stel is nu ruim 4 jaar samen.

Deze dolende dertiger is dus inmiddels keurig gesetteld.

“Wat ik nooit had verwacht toen ik de serie maakte. Tijdens de draaiperiode kwam ik Paul tegen, vervolgens ging het vrij rap. Ik was 32, al 5 jaar vrijgezel en dacht dat het nooit meer ging gebeuren. Ik was heus wel aan het daten en ik kwam mensen tegen, maar was er inmiddels van overtuigd dat het niet voor mij was weggelegd. Dat vond ik heel erg.”

Is dat niet een heel klein beetje fatalistisch misschien, op je 32e?

Lacht: “Er zat een soort paniek op, omdat iedereen om me heen wel gesetteld was, al m'n vriendinnen hadden vriendjes of vriendinnetjes. Als het 5 jaar lang niet lukt, terwijl je wel heel graag wilt, is het moeilijk dat geloof vast te houden. Ik liep over van liefde en wilde dat heel graag delen. Ik werkte heel hard en 's avonds thuis was er niemand.”

Maakte dat het moeilijk om echt van je succes te genieten?

“Ik zat een keer bij De Wereld Draait Door en toen werd ik door twee tv-recensenten overladen met complimenten over mijn rol in Danni Lowinski. Daarna kwam ik thuis en ik voelde me dubbel eenzaam. Wat overigens goed was om eens mee te maken, want ik kon wat gemakzuchtig zijn in relaties. Dat heb ik wel afgeleerd in die periode. Ik nam me voor: als ik een partner krijg, dan ga ik dat zó koesteren. Ik weet hoe het is zonder en ik ben echt iemand die graag samenleeft. 3 avonden lekker op stap en de ander laten zitten, dat doe ik niet meer. Paul is er en hij zorgt zo goed voor mij. Een avondje uit kan best, de andere avonden wil ik met hem doorbrengen. Het gaat niet meer alleen maar om mij.”

Was het liefde op het eerste gezicht toen je Paul leerde kennen?

“Ik had nooit verwacht dat hij het zou zijn. Ik zag ’m en het was echt niet dat ik dacht: dit is ’m. Ik vond zijn ogen heel mooi en wauw, wat een bijzondere jongen. Sociaal onaangepast, eerlijk, doet niet zijn best om de boel voortdurend op te leuken, hij is stug...”

Leuk...

“Ja, dat vind ik inmiddels heel leuk, omdat ik mezelf wel aanpas aan alles en iedereen. Eyeopener: dat hoeft helemaal niet. Paul doet daar zijn best niet voor, maar omdat hij zichzelf is vinden mensen ’m toch leuk. Met een eigen mening waar hij voor staat, trekt hij heel veel mensen naar zich toe.”

Wanneer wist je: dit is hem?

“We ontmoetten elkaar eind juli, in oktober werd mijn vader ziek, kanker. Dat was heftig en intens. Paul en ik waren net een paar maanden samen. Mijn verdriet was zo groot, maar Paul kreeg mij rustig. Hij kwam in de familie, leuke, warme mensen, maar er was geen oog voor hem. Hij stiefelde er een beetje tussendoor. Stond hij te koken voor mijn moeder, maaltijden in te vriezen zodat er eten was als ze uit het ziekenhuis kwam. Op een vanzelfsprekende manier was hij was heel dienend. In die periode voelde ik: wij kunnen gewoon alles aan. Jij bent zo goed voor mij, je bent alles wat ik nodig heb.”

Hoe gaat het nu met je vader?

“Heel goed, echt heel goed. Hij leeft supergezond en geniet enorm van Teun, zijn enige kleinkind. We hebben een soort bonusjaren gekregen met elkaar. Mede om mijn vader zijn Paul en ik al vrij snel aan een kind begonnen. Mijn vader zou zo’n leuke opa zijn, wist ik. Ik dacht: we willen het, waarom nog langer wachten? Na 1 jaar samen was het al raak, 9 maanden later was Teun er en daar heb ik geen dag spijt van gehad. Dit is het leven waar we ingegroeid zijn. Het is goed.”

Heeft het moederschap je veranderd?

“Ik ben op eigen benen gaan staan. Ik had sterk de neiging op anderen te leunen. Toen Teun was geboren, moest ik ineens echt voor hem zorgen. Als ik iets verkeerd doe – dat voelde ik heel sterk, héél sterk – dan gaat-ie dood. Het heeft maanden geduurd voordat ik geloofde dat ik het aankon. Ik ben door een soort kleine crisis gegaan, waarvan ik heb geleerd: als ik ergens voor ga staan, kan ik het aan. Er zijn ook vrouwen die meteen een soort oermoeder in zichzelf vinden. Dat was bij mij niet aan de hand.”

Hoe is dat nu?

Lacht: “Toen Teun 1 werd, lieten we op zijn verjaardagskaart zetten: hij leeft nog. Een baby is zo kwetsbaar, inmiddels weet ik dat hij tegen een stootje kan. Paul is een natural. Hij leerde mij hoe ik hem moest vastpakken: ‘Liefje, gewoon doen alsof het een poes is.’ De kraamhulp leerde hem Teun in bad doen, en hij leerde het aan mij. Ik heb de meest nuchtere, eerlijke, aardse vriend. Maar hij was flink ondersteboven toen Teun was geboren, de eerste 3 dagen heeft hij alleen maar gehuild. Hij had de kraamtranen, niet ik. Ik had veel pijn tijdens de bevalling, dat vond Paul heel heftig. Daarna kwam de rust bij hem. Ik geloof sowieso niet in man-vrouwrollen, wij wisselen voortdurend van positie.”

Je bent ook samen geweest met een vrouw, van je 19e tot je 23e. Dat was geen bevlieging.

“Nee, echt niet. We hadden een ongelooflijk leuke, bijzondere relatie. Ik ben nog steeds heel goed met haar. Zij is nu met een vrouw en heeft met haar ook een kindje. Ze was 13 jaar ouder, had een veel volwassener leven en ik mocht daar lekker in mee. Het was een intense periode, ik was enorm verliefd. Daarna heb ik af en toe nog wel gezoend en gefriemeld met een vrouw, maar ik ben nooit meer echt verliefd geweest.”

Leverde het existentiële vragen op toen het je overkwam?

“Mijn ouders hadden het even moeilijk, ze hadden het helemaal niet verwacht. Maar ze zijn heel ruimdenkend en flexibel, dus ze was welkom en we hebben een leuke tijd gehad met haar erbij. Ik heb nooit gedacht: wat erg dat ik dat heb, ik vond het zelfs stoer.” Ze lacht. “Ik voelde me heel bijzonder: ik ben met een vrouw, ze is 13 jaar ouder en we zoenen gewoon op straat. Daar schaam ik me niet voor, dat is een onderdeel van wie ik ben.”

Alles mag, wat zou je wensen in je carrière?

“Mijn allergrootste droom is dat ik mijn kwaliteiten kan samenbrengen zoals Paul de Leeuw dat deed met zijn shows in de jaren negentig. Live publiek, live muziek, bekende en onbekende mensen, mooie verhalen en gekkigheid. Dat lijkt me heel erg cool. Wat ik nu doe, de afwisseling tussen presenteren, acteren en zingen in het theater, houdt me scherp. Ik geloof ook in de kruisbestuiving. Door het presenteren ontmoet ik mensen die me inspireren, waardoor ik een lied kan schrijven waarmee ik op het podium kan staan. Het album dat eraan komt is Nederlandstalig, tot nu toe zong ik steeds in het Engels. De nummers gaan over moeder zijn, over liefde, over mijn vader, de angst die sinds zijn ziekte onderdeel van me is.”

Waarom nu in het Nederlands?

“In het Nederlands komen emoties veel directer aan, zingen in je eigen taal is kwetsbaarder. Ik voel me daar niet ongemakkelijk bij, ik heb inmiddels geleerd dat kwetsbaarheid mijn grote kracht is. Zodra ik durf toe te geven dat iets me raakt of dat ik iets eng vind, dan is het al niet meer zo erg. Ik vind het fijn om open te zijn en te praten over zulke dingen, want dat is wat mij míj maakt. Ik heb het idee dat we daardoor leukere gesprekken hebben.”

Waarover voel je je kwetsbaar in deze fase van je leven?

“Over het moederschap voel ik onzekerheid. Als ik niet thuis ben, denk ik: ik moet bij Teun zijn, dat is beter voor hem. Als ik thuiszit, denk ik: ik moet carrière maken, want nu gaat het goed, ik moet het moment pakken. Ik zou best graag nog een kindje gegund zijn, maar hoe moet ik mezelf opsplitsen? Ik ben blij met hoe mijn moeder en schoonmoeder mij emanciperen. Mijn moeder zei na 4 maanden thuisblijven bij Teun tegen me: ‘Je gaat werken. Jarenlang heb je geknokt, nu heb je die positie bereikt. Hop, aan de slag.’ Zij heeft destijds voor het gezin gekozen, nu staat ze voor me klaar om op te passen. De vrouwen om me heen spreken me aan op waar ik sta en op wat ik kan en helpen me daarbij. Ik wil in allebei perfect zijn natuurlijk: die moeder die zakelijk levert en ook nog even bananenbrood bakt voor Teun, terwijl hij ondertussen níet voor de tv zit, maar iets heel creatiefs doet aan tafel.” Lacht: “Een beetje minder perfect mag ook wel.”

Wat zou vandaag je advies zijn aan de dolende dertiger die je was?

“Vertrouwen houden. Niet opgeven. Ik had mezelf meer de rust gegund in die fase: een relatie is nu niet aan de hand, maar je hebt zulke leuke vrienden, fantastisch werk. Probeer meer te genieten van waar je wél bent, in het omarmen daarvan ligt de sleutel, denk ik. Het komt wel goed, want het is eigenlijk al goed. In de tussentijd heb ik bovendien alles uitgeprobeerd, ik verwacht geen midlifecrisis rond mijn 40e. Rottigheid uithalen en feesten, dat heb ik allemaal al gedaan. Paul misschien nog wel meer dan ik. Daarom kunnen we nu heel ontspannen samen op de bank zitten. We genieten van het gezin draaiende houden, boodschappen doen, lekker koken, het thuis gezellig maken, vrienden over de vloer. Gewoon goed zijn voor elkaar en voor elkaar gaan. Eigenlijk is dat pas echt sexy.”

Wie is Marlijn Weerdenburg?

Marlijn Weerdenburg, geboren op 1 april 1983 in Schiedam, studeerde muziektheater aan het Brabants Conservatorium en ging daarna naar de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie. Bij het grote publiek werd ze bekend door haar rol als Danni Lowinski in de gelijknamige tv-serie. In 2015 werd ze 2e in het tv-programma Wie is de Mol? Met Rop Verheijen presenteert ze nu het napraatprogramma MolTalk. In Net ff anders volgde ze onlangs zes jongvolwassenen met een licht verstandelijke beperking. Momenteel werkt ze aan haar eerste Nederlandstalige album. Ze woont met Paul Broers en hun zoon Teun (2) in Amsterdam.

Tekst: Caspar Pisters. Beeld: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden