null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maud gaat toch weer uit eten met Koen

Suus, Mauds beste vriendin, is terug van huwelijksreis. Zij is de 1e aan wie Maud vertelt dat Koen weer met haar verder wil.

Suus zegt dat ze altijd al het gevoel had dat Koen ooit spijt zou krijgen, omdat het volgens haar destijds allemaal veel te snel is gegaan. “Wat jullie ook met een ander krijgen, het kan nooit op tegen jullie gezamenlijke geschiedenis van bijna 30 jaar.”

Ik denk dat Suus onze relatie romantiseert. Zelf is ze nooit lang met iemand samen geweest, en mensen kunnen nu eenmaal uit elkaar groeien. Ik ben ervan overtuigd dat het verwijderingsproces tussen Koen en mij een aantal jaren gaande was. Na ons gesprek, nu 2 weken geleden, heb ik hem niet meer gezien. Ik heb zelfs zijn mantelzorgbeurt afgebeld omdat ik er zo tegen opzag om hem te zien. Best raar. Ik snap mezelf soms gewoon niet meer. Wel heb ik ingestemd met een etentje.

"Er is iets waar ik je niet de waarheid over heb verteld, Maud”, zegt Koen

Zodra ik bij Koen in de auto stap, zie ik dat hij zijn best heeft gedaan voor mij. Hij heeft zijn baard afgeschoren, een lekker luchtje opgespoten, hij heeft een overhemd aan dat ik nog nooit gezien heb en een jasje dat ik ooit voor hem heb gekocht. “Als je het goed vindt, gaan we niet hier in de stad eten, maar rijden we iets verder”, zegt hij. Eigenlijk vind ik dat best onhandig in verband met mama. Het zou niet de eerste keer zijn dat mijn moeder het de oppas zo lastig maakt dat ik halverwege de avond word gebeld.

In de auto praten we over algemeenheden. Koen vertelt hoe het gaat met zijn boten en dat de gemeente zijn uitbereidingsplannen heeft goedgekeurd. Ik praat over het conflict op mijn werk waardoor ik tijdelijk ben gestopt, en vertel dat ik het mis om verloskundige te zijn. Hij reageert begripvol en zegt iets waar ik zelf ook al een tijdje over nadenk: “Waarom solliciteer je niet ergens anders, in plaats van terug te gaan naar je oude club?” Voordat ik het in de gaten heb, is er een halfuur verstreken. “We zijn er.” Koen parkeert op een verlaten terrein, ik heb geen idee waar we zijn. Via een paar smalle straatjes komen we bij een witte ophaalbrug en ineens herken ik de omgeving: we zijn in Ouderkerk aan de Amstel. Koen pakt als vanzelfsprekend mijn hand terwijl we naar het restaurant lopen waar hij gereserveerd heeft. Als we er zijn en hij me galant voor laat gaan, krijg ik een déjà-vu.

“Weet je nog dat we hier ooit hebben gegeten?”, vraagt Koen als we hebben besteld. “Volgens mij hadden we toen nog niet zo lang verkering?” “Een paar maanden, ik weet nog dat ik had gespaard om je hier mee naartoe te kunnen nemen.” “We waren piepjong, hoewel ik me heel volwassen voelde toen ik hier met jou zat.” “Ik weet nog dat je me toen hebt gevraagd naar mijn broertje dat overleden was”, zegt hij. “Dat zou kunnen.” “Ik heb toen een fout gemaakt, Maud, door je niet de waarheid te vertellen.” “Je broer was verdronken op zijn 13e, toch?” “Dat klopt, maar wat ik niet heb gezegd…” Koen aarzelt. “Mijn broertje is verdronken omdat ik niet mee ben gaan zeilen met hem. Het was mijn schuld.”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden