null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Maud geniet van het geluk van Suus en Dave

Maud was getuige bij het huwelijk van Suus en haar vriend Dave in Italië. 

Toen we uit het gemeentehuis kwamen, was het gestopt met regenen. Op de feestlocatie brak de zon door en verdampte de regen op de eeuwenoude keien als kleine stoomwolkjes. Het gezelschap van zo’n vijftig gasten dat voor de helft uit Nederlanders, voor een kwart Amerikanen, een paar Belgen, een Duitser, drie Italianen, vier Spanjaarden en een Fransman bestond, leek samen te smelten tot een grote familie. Ik was al lang niet meer naar een bruiloft geweest en eerlijk gezegd was ik vergeten hoe mooi het is als mensen elkaar de liefde beloven. Juist omdat het leven zo kort en vergankelijk is – zoals ik dat nu ook meemaak met mijn moeder – moet je durven kiezen voor de liefde.

Hoe het met mij verdergaat, weet ik niet, maar ik hoop dat er ook in mijn leven weer een man komt. Natuurlijk moest ik aan Koen denken. Aan onze bruiloft heel lang geleden, en aan de scheiding die nu definitief lijkt, maar die nu zo’n gekke wending krijgt omdat we ineens weer allebei single zijn. Mijn gedachten gingen ook naar Bruno, en hoe het komt dat ik niet voor hem heb durven kiezen. Niet toen het nog verboden was, maar ook niet toen het wel kon. Hij heeft me genoeg kansen gegeven, maar waarom ben ik er niet in meegegaan? Misschien blijft Bruno voor mij die jeugdliefde die ik koester als een mooie herinnering, maar die niet past in het hier en nu. Ik weet dat ik hem daarmee gekwetst heb en ik kan het ook niet goed uitleggen, maar zo is het nu eenmaal. Die andere date – ik ben zelfs even zijn naam vergeten – wilde ook graag dat het meer werd tussen ons. Ook dat heb ik afgehouden. Ik werd eerlijk gezegd al moe bij de gedachte dat ik zijn hele leven, zijn jeugd, zijn kinderen, alles van hem moest leren kennen. Misschien in een ander fase van mijn leven – waarin ik geen mantelzorger ben – had het wel gepast, maar nu ontbrak het me aan de tijd en de energie. Dan maar liever genieten van het geluk van Suus en haar Dave. Dat hij ouder is dan zij maakt haar niet uit. In haar speech voor hem zei ze dat ze hem belooft te zullen genieten van elke minuut dat ze samen gezond zijn en van alles kunnen ondernemen. Maar ook als het zwaarder wordt voor een van hen zal haar vreugde om haar leven met hem te delen niet minder worden.

Een cynicus zou nu zeggen: “Dat zullen we dan nog wel eens zien als het echt aan de hand is.” Maar ik geloof Suus.

“Ik was vergeten hoe mooi het is als mensen elkaar de liefde beloven”

Moe maar heel erg tevreden draai ik na vier dagen het slot van mijn voordeur weer open. Ik verwacht mijn moeder en mijn zus aan te treffen, maar het huis is leeg. Best vreemd, het is half negen ’s avonds en meestal ligt mijn moeder dan al op bed. Misschien heeft Juliet mama mee naar haar huis genomen. Ik probeer haar te bellen, maar mijn telefoon blijkt nog op vliegtuigstand te staan. Als ik weer verbinding heb, poppen er vijf gemiste oproepen op en een bericht: “Mama is gevallen, we zijn in het ziekenhuis.”

“Wat is er gebeurd?” vraag ik als mijn zus opneemt.

“Mama heeft haar pols gebroken,” zegt ze, “en ze nemen nu foto’s om te zien of haar heup niet ook gebroken is.”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden